Nog niet los

De rust lijkt hier wat weergekeerd. Na de coming-out op de club en in verband daarmee gesprekjes met gemeenteleden (er kwam zelfs iemand op bezoek!), komen we nu weer in wat rustiger vaarwater. Maar ik kan niet zeggen dat het goed gaat hier. Vooral met Vera niet. Ze lijdt. Ze rouwt. Ze is er wel, maar toch ook niet.

Het doet me pijn, mijn meisje zo te zien lijden. O ja. Ze lacht wel, ze doet mee, ze gaat haar weg. Maar ergens zijn we haar weer kwijt. Haar hart zit potdicht. Op slot.
Ik geef haar de tijd. Hoort bij dit soort verlies ook geen rouwproces? Het ontkennen van verdriet, het gaan accepteren van het verlies. het hoort er allemaal bij.
En toch snap ik het ook niet. Waar is God nu in dit hele proces? Ze heeft het uitgemaakt voor Hem, uit gehoorzaamheid. Waarom dan nu niet een beetje troost?

Het duurt lang, maar eindelijk ga ik het begrijpen. Vera heeft de keuze met haar verstand gemaakt. Een besluit, zonder het te willen. Haar hart is nog bij Dieke. Ze is nog niet los van haar. En ik vraag me af of ze wel los wil. Ze voedt zichzelf met de gedachten aan haar, aan de herinneringen, aan hoe het had kunnen zijn. Daarbij komt dat ik merk dat ze ook via facebook elkaar nog wel eens spreken. En anders is altijd de foto beschikbaar. Hoe heerlijk is dat als je verliefd bent?
Het klinkt misschien een beetje hard, maar zo bedoel ik het niet: Vera zit in de slachtofferrol en alleen de gedachten aan Dieke houden haar op de been.
Een depressie ligt op de loer. Het duurt allemaal heel lang. En wat ze ook praat, wat ze ook doet, het lijkt niet over te gaan, alleen maar erger te worden...

Een tattoo?

Het komt vast niet uit de lucht vallen, maar voor ons is het als een bliksem bij heldere hemel.
Vera wil een tattoo.

Nu ze weet wat Gods wil is in haar leven wat betreft relaties, lijkt het alsof ze het er als het ware in wil laten kerven. Ook ziet ze het als een afsluiten van deze periode.

De tekst? Daar is al stevig over na gedacht:

JESUS IS MY FRIEND FOREVER

De plaats? Ook nu twijfelt Vera niet: Op de rechter bovenarm. 

Wij hebben er zo onze twijfels over. Is dit dan wat God van je vraagt? Anderzijds vind ik het wel een mooi idee, maar daarover verschillen we als ouders van mening.  

Daarbij komt de leeftijd om de hoek kijken. Vera is 18+, dus ja, wat kun je nog behalve er goed over praten? 

Een vriendin van de club komt met een prachtig alternatief: ze geeft Vera een hangertje cadeau. Papa vult het aan met een kettinkje en zo draagt Vera nu toch de tekst bij zich, die ze graag ingekerfd had.

Maar... ik vraag me af of dat genoeg is. Nu lijkt ze tevreden. Maar Vera is over het algemeen nogal duidelijk over wat ze wilt. En meestal gaat dat haar ook lukken. Van wie ze dat heeft, dat verklap ik hier even niet... :)

Wat de clubleiding mailde

Aan de ouders van de club,

Vanavond hebben we met elkaar tijdens de Bijbelstudie stilgestaan bij het thema ‘homoseksualiteit’. We hebben hiervoor gekozen omdat één van onze jongeren hiermee worstelt. Het is erg moedig van Vera om hiervoor aandacht te vragen, en hiermee naar buiten te komen. In de periode voor deze avond hebben we als clubleiding en jeugdambtsdragers samen met Vera de avond voorbereid. We hebben als club open met elkaar mogen spreken vanuit Romeinen 1:25-27 en 1 Korinthe 6:10,11

We hebben vanavond een mooi en open gesprek mogen hebben met elkaar, waarin we uitgesproken hebben dat we de homoseksuele praktijk afwijzen maar dat we de mensen met homoseksuele gevoelens niet kunnen negeren of veroordelen. Ook hen horen we lief te hebben en te helpen. Net als de andere jongelui van de groep, zien we ook Vera waardevol voor God en de mensen om haar heen. Bovendien hebben we allemaal onze eigen strijd tegen onze zwakten en tekortkomingen te voeren.

Het leek ons goed om jullie hiervan op de hoogte te brengen. Misschien blijven onze jongelui hiermee rondlopen. Het is belangrijk voor hen om hierover op een vertrouwde plek te kunnen praten. Vera heeft een grote stap durven zetten en het is belangrijk dat we hier, jong en oud, op een integere manier mee omgaan. Het is belangrijk om biddend om Vera, haar ouders, broers en zusje heen te gaan staan.

Hartelijke groet,

De Clubleiding