Die vieze homo's? Excuses van dominee

Dank voor de mooie en lieve reacties op de eerdere blogs!!

Weet je nog van de clubavond? Dat dominee ook geïnformeerd was?
En verder terug in de tijd...
Weet je nog van zijn opmerking? Helaas is deze blog één van de meest gelezen stukjes. Natuurlijk prikkelt de titel en de reacties waren, logischer wijs, enorm. Ik heb het over: "Die vieze homo's, zei de dominee".
Wat kunnen we als christenen met onze grote mond vaak dingen zo snel kapot maken. Denken we er aan dat we Jezus' af horen spiegelen in ons doen en laten? Dat mensen dát willen zien??

Nou genoeg, voor ik een hele Bijbelstudie begin...

De dominee mailde onze Vera. Een maand of twee na die avond waarin ze voor de kerk haar coming-out deed. Met de verontschuldiging dat hij nu pas reageerde. Maar... Als ze eens praten wilde?
Nou Vera wilde dat wel. Via de mail Ze paste direct een lik-op-stuk-beleid toe en gaf  de dominee door dat ze niet dacht dat hij er veel van begrijpen zou. En dat ze mensen genoeg had om mee te praten. Al vrij snel hierna kwam er een mailtje terug. Met excuses!!!
Dominee had waarschijnlijk nooit veel rust gehad op zijn opmerking over 'die vieze homo's'. Want hij wist exact wat Vera bedoelde in de mail die zij hem stuurde.

Wat waren wij blij. Dat hij inzag dat hij zulke dingen niet kan zeggen. Als dominee spreek je namens God, ook op catechisatie. Wat je zelf vindt, moet je voor jezelf houden. Anders krijgen anderen vaak alleen maar verkeerde ideeën van Gods wil en het christenleven . Dus bood dominee zijn excuses aan voor de gedane uitsprak. En ja, al was het heel erg laat, het deed wel goed. En hij was blij dat Vera mensen genoeg om zich heen had.
Omdat dominee binnen vier weken met emeritaat, zoals dat zo mooi heet, zou gaan, was het voor hem zo net zo makkelijk. We zouden het niet van hem willen dat hij zich nog in deze problematiek zou  moeten gaan verdiepen.
Toch ben ik blij dat hij, ook al heeft hij nu geen eigen gemeente meer, hier toch over na heeft kunnen denken. Misschien is zijn visie veranderd. In elk geval weet hij nu dat er ook mensen als Vera in de kerk zitten. Dat doel is bereikt!

Wat de clubleiding mailde

Aan de ouders van de club,

Vanavond hebben we met elkaar tijdens de Bijbelstudie stilgestaan bij het thema ‘homoseksualiteit’. We hebben hiervoor gekozen omdat één van onze jongeren hiermee worstelt. Het is erg moedig van Vera om hiervoor aandacht te vragen, en hiermee naar buiten te komen. In de periode voor deze avond hebben we als clubleiding en jeugdambtsdragers samen met Vera de avond voorbereid. We hebben als club open met elkaar mogen spreken vanuit Romeinen 1:25-27 en 1 Korinthe 6:10,11

We hebben vanavond een mooi en open gesprek mogen hebben met elkaar, waarin we uitgesproken hebben dat we de homoseksuele praktijk afwijzen maar dat we de mensen met homoseksuele gevoelens niet kunnen negeren of veroordelen. Ook hen horen we lief te hebben en te helpen. Net als de andere jongelui van de groep, zien we ook Vera waardevol voor God en de mensen om haar heen. Bovendien hebben we allemaal onze eigen strijd tegen onze zwakten en tekortkomingen te voeren.

Het leek ons goed om jullie hiervan op de hoogte te brengen. Misschien blijven onze jongelui hiermee rondlopen. Het is belangrijk voor hen om hierover op een vertrouwde plek te kunnen praten. Vera heeft een grote stap durven zetten en het is belangrijk dat we hier, jong en oud, op een integere manier mee omgaan. Het is belangrijk om biddend om Vera, haar ouders, broers en zusje heen te gaan staan.

Hartelijke groet,

De Clubleiding

Gemeente-zijn met heel je hart

De clubavond is nu vastgesteld op 1 maart (2014).
Door alles wat er gebeurd is, ziet de clubleiding af van een gezamenlijke avond. De jongeren gaan apart en hen wordt verteld dat Vera lesbi is, na een Bijbelstudie en informatie over homoseksualiteit. De ouderen horen het van Vera zelf.

De jeugdouderling is op de hoogte gebracht van de gang van zaken. Hij gaat het toch doorgeven aan de dominee. Want, stel dat ouders met dit verhaal naar hem toegaan? Nou  ja, daar heeft hij wel gelijk in... Maar spannend blijft het. Gezien de opmerking van de dominee denken wij wel te weten hoe hij er in staat...

En terwijl onze meiden op de club zijn, mijn man aan het werk is en de jongens op bed liggen, bid ik thuis voor de leiding, voor Vera, voor de jeugd en voor een goed ontvangst.

Opgelucht komen de meiden thuis. Het was een fijne avond. Vera's verhaal werd goed ontvangen. Er waren er best veel die met haar mee leefden en haar een bemoedigende hug gaven.

Tijdens deze avond schreef de clubleiding een mooie mail over wat er was besproken en hoe het was gegaan, gericht aan alle ouders. Zodat ze een goed vangnet voor hun kind konden zijn, mocht dat nodig wezen.

De volgende dag is er koffiedrinken na de kerkdienst. En wát is het bemoedigend verschillende ouders te spreken over deze situatie. We hebben topgesprekken en Vera krijgt complimenten voor haar openheid. Veel ouders proberen in te voelen wat het inhoudt, steunen ons en leven mee.
Hoe gaaf is dat! Dat er mensen zijn in de kerk, die zo'n beetje alles van je weten, maar toch van je blijven houden!
Dat is gemeente-zijn met heel je hart.

Ernst van de zaak

"Ho is", roept opeens Vera vanaf de bank. Lekker lui ligt ze daar met haar laptop een beetje op facebook heen en weer te gaan.
"Er begint iemand tegen me te praten!!"
Nu is dat niet heel bijzonder, volgens mij. Er is daar op dat scherm altijd wel wat te praten. Mensen te over die Vera benaderen voor ditjes of datjes, voor belangrijke zaken en voor flauwekul.
Maar nu is het anders.
"Het is Ernst van de zaak".
En dan leest ze voor: "Ha Vera. Ik ken jou niet, maar ik werd geleid om op jouw naam te klikken. Is er iets waar ik voor kan bidden?"
We zijn er stil van. Hier is iemand, een evangelisatiegroep, die luistert naar de stem van God en doet wat de Geest hem ingeeft. Iemand die zomaar met Vera gaat praten, terwijl hij haar helemaal niet kent. Iemand, die zichzelf de Ernst van de zaak noemt, maar dat ook heel ernstig opvat.
Vera doet haar verhaal. Over lesbi-zijn, verliefd worden, verkering krijgen, God kwijt zijn.
En dan antwoord 'Ernst' het volgende:


Soms is het moeilijk, maar moet je slecht loslaten om goed te ontvangen
daarna zul je goed los moeten laten om beter te kunnen ontvangen
en dan zul je toch uiteindelijk ook beter moeten los laten om het beste van God te kunnen ontvangen.


Ga daar maar eens even over nadenken!

Hieronder een filmpje van deze groep. Niet mijn stijl, maar ze zeggen wel de waarheid.

Voorbereiding op de clubavond

Vera is een heel open meisje geworden, niet alleen naar ons, maar ook naar de mensen om haar heen.
Toch is het spannend om de clubleiding te gaan vertellen over haar wens: een avond over homoseksualiteit en een daar uit voortvloeiend doel: uit de kast komen.


De clubleiding wil meewerken aan deze avond en samen maken ze een heel goed voorbereid plan.


Bij ons in de kerk zijn er twee jongerenclubs: één van 12+ en één van 16+. Meestal blijven ze in twee groepen bij de Bijbelbespreking, na de pauze gaan ze samen.


Zo wordt ook nu besloten: de informatie over homoseksualiteit wordt apart gegeven, om op deze manier ook de kinderen te kunnen bieden waar ze aan toe zijn. De verwachting is dat de 12 jarigen minder aan kunnen over allerlei onderwerpen, dan 16 jarigen. Na de pauze zal Vera dan haar coming out doen, voor allebei de clubs.


Ze vindt het erg fijn dat er zo naar haar geluisterd wordt en ze de openheid krijgt.
Maar? Vinden de ouders van de clubleden dat ook?
Besloten wordt de ouders een mail te sturen over de avond en over het verloop van de avond. Zodat duidelijk is wat er besproken is en ouders hierover door kunnen praten met hun puber.


Ook vertelt de clubleiding over deze avond aan de jeugdouderling. Oei, zonder Vera daar in te kennen... Foutje. Gelukkig is dat helemaal uitgepraat en zijn excuses aangeboden. De jeugdouderling echter, wil dat de dominee het ook weet. Stel dat er ouders zijn die hem daarover om raad vragen, dan moet hij het toch weten. Dé dominee ja. Waarover ik eerder schreef. Wij, Vera en ik hielden ons hart vast. Maar het bleef vooral heel stil.


We leefden met elkaar toe naar deze spannende avond: 18 januari 2014. Zal het goed gaan? Zal ze geaccepteerd worden? Vera gaat de avond wél met vertrouwen tegemoet, want ze weet zich door God geaccepteerd. Wat hebben mensen daar nog aan toe te voegen??

God houdt van je!

De relatie opa-Vera verandert wel. Ik merk, zo op afstand toe kijkend, dat ze allebei hun weg weer moeten vinden naar elkaar toe. Nu, bijna een jaar later gaat het gelukkig al weer bijna als vanouds, al blijft de grote spontaniteit die we van opa gewend waren wat achter.


Zo langzamerhand gaat de hele familie het weten. Tantes  ooms, vrienden van ons en vrienden van Vera zelf.
De reacties zijn over het algemeen eerst schrik, dan acceptatie. Bij de één wat sneller dan bij de ander, maar toch wel die acceptatie.
'Vera, je mag er zijn',  'we houden van je', 'God houdt van je!' en 'de deur blijft altijd voor je openstaan'.

Is dat, zo vraag ik me nu af, omdat Vera er ook bij zegt hoe ze er in staat? 'Ik val op meiden, maar ik wil echt geen relatie, want ik weet dat het niet goed is.' Niet zo kort door de bocht, maar het komt er wel op neer dat ze het zo vertelde.
En ja, wat kun je daar op tegen hebben? Maar beseffen zij (en wij!!) wel hoe moeilijk het voor Vera is???
Het is vaak wat familie het eerst tegen ons zegt: 'wat erg, dat van Vera, maar wat fijn dat ze geen relatie wil.' Is dat volledige acceptatie van Vera? Of vooral van haar leefwijze??


Neefjes en nichtjes wordt het nog niet verteld. De rede daarvan is dat Vera het op de club van de kerk wil gaan vertellen en dat daar een aantal nichtjes op zitten.
Met name mijn zus wacht vol ongeduld deze avond af: wanneer kan ik er thuis over praten??
Maar we gaan niets overhaasten. Alles op z'n tijd. Of wel: op Vera's tijd. Maar langzaam komt die avond toch in zicht, zo lijkt het tenminste...

Op naar opa en oma

Ga je nog eens schrijven mam? zo vroeg Vera me laatst. Jazeker was ik dat van plan, maar door allerlei dingen hier en elders, moest het schrijven even wachten. Maar dan nu, ruim een maand na de laatste blog waarin ik schreef weer te beginnen, het vervolg.


Opa en oma.
Voorzichtig bereid ik hen voor.
We komen weer hoor, met alweer niet zo'n fijn bericht.
Dus hou je vast!


Nou ja, zo niet dus.
Maar om ze toch een beetje voor te bereiden moest ik wel vertellen dat we met een doel kwamen, Vera en ik. En dat het geen leuk nieuws voor ze is.
Mijn ma begint aan de telefoon al: wat nu weer? Is het... heeft ze...
Ik hang op, sorry mam, we komen zo, nu niet dus.


Of het intuïtie is en een wat sterker gevoel voor gevoel en binnenste, ik weet het niet, maar oma had een ingeving gehad. Misschien komt Vera wel vertellen dat ze lesbi is. Zomaar een gedachte die door haar hoofd ging en haar voorbereidde.


Opa echter had helemaal nergens een idee over en schrok zichtbaar. Hoe kán dat nou? Je bent toch christen??
Vertwijfeld schudde hij zijn hoofd. Want als je christen bent, dan kán dit toch niet?
Opa was zich er nooit bewust van geweest dat er ook in de kerk mensen zitten die niet-hetero zijn. Hij was oprecht verbaasd en verwonderd, aangeslagen en terneergedrukt.


Allebei spraken ze uit dat ze heel veel van Vera houden en dat ook altijd zullen blijven doen. De deur blijft altijd open en Vera hoort er helemaal bij.


Maar toch...opa gaat met Vera wat drinken en probeert haar er van te overtuigen dat het fijn is als man en vrouw bij elkaar zijn. Het steekt ontzettend bij Vera en ze voelt een totale ontkenning van wie ze is. En het duurt een ruime tijd voordat opa haar weer als vanouds knuffelt, een arm om haar heen slaat en haar in de ogen kijkt.


En ik weet het van mezelf. Het is makkelijk gezegd: we houden toch wel van je. Maar laten merken en de gevoelens op een rijtje krijgen, dat is niet zo één, twee, drie gedaan.
Opa had zichzelf een beetje overschat. Maar nu, een jaar later, merken we: hij houdt van Vera. Al begrijpt hij er niets van: voor hem is ze toch heel belangrijk. En daar gaat het om.

Helemaal uit de kast!

Vera is er klaar mee.
"Al dat stiekeme gedoe en bij niemand kan ik zijn wie ik ben.
Ik ben er helemaal klaar mee.
Ik ga compleet uit de kast!"
Grijnzend kijken we elkaar aan. Een beetje zelfspot is Vera niet vreemd en soms doen we lekker mee.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ja, je hebt te maken met mensen. Je weet wel, van die schepsels die allemaal zo hun mening, gevoelens en gedachten hebben. Die ze vaak niet in de kast houden, maar open en bloot voor je neer leggen. En vaak op een rigoureuze manier, waar je u tegen zegt.
Daarbij komt dat haar, onze, mening niet meer noemenswaardig is. Tegenwoordig zegt men, ook binnen de gemeente: leef zoals je zelf wilt en hoe jij je gelukkig voelt, dan komt het allemaal prima in orde.
Maar toch willen wij ons vasthouden aan wat God van ons vraagt. Dat is ook de mening van Vera.
Maar bovenaan staat: de christenen in onze gemeente en familie hebben vast ook hun uitgesproken mening en ja, hoe staan hun dan tegenover een vriendin, een familielid, een kleinkind die zegt lesbi te zijn?

Dus mijn hele serieuze vraag is aan Vera: "Hoe ver kom je uit de kast?"
"Nou, wat mij betreft dus helemaal. Kan me niets schelen. Ik wil niet meer jokken als ze over vriendjes beginnen, ik wil niet meer doen alsof ik verliefd ben op die ene jongen, ik wil eerlijk kunnen leven, met mijn eigen identiteit. Dat is: ik ben van Jezus en lesbi. Punt. Het één sluit het ander niet uit en dat moeten ze dan maar snappen."
Met bepaalde mensen in gedachten voel ik me opgelucht. Met anderen bezwaard.
Maar oké schat. Als jij er klaar voor bent, dan gaan we er voor!
Dus opa en oma, we komen eraan!!!!

We gaan het zus vertellen

We zitten met ons vieren in de woonkamer. De jongste twee zijn op school, maar zus is al thuis. Zojuist heeft ze de laatste toetsen gehad en nu dus vakantie. Je begrijpt, ik praat over een paar weken geleden, ergens eind juni.

Toen de agenda's eerder deze week naast elkaar gingen, kwamen Vera en zus erachter dat ze allebei tegelijk een consult bij Eleos hadden gepland: eind juni om  twee uur daar zijn. En ze besloten samen te gaan. Is overigens heel logisch bij onze meiden.

Voor Vera was dit hét teken: vertellen mam, we gaan het vertellen!
Ik aarzelde. Is het niet heel snel na de toetsen? Zus is echt aan het bijkomen, want het was allemaal erg veel. Ook vader denkt dat het beter is te wachten.
Anderzijds: Vera vertelt het nog wel eens tegen iemand. Steeds groter wordt de kans dat zus het van een ander hoort. En Vera heeft gelijk: dit is een ultieme kans. Kan zus er direct over praten bij Eleos én wie weet, lukt het om er op de fiets over te praten.
En weet je, wanneer is het eigenlijk de goede tijd om zoiets te gaan vertellen? Wanneer is iemand daar klaar voor?

Na alles te hebben overwogen hak ik de knoop door. We doen het. Nu!
Ik trommel de dames bij elkaar en ze ploffen naast hun ouders op de bank. De één naast vader, de ander, zus, naast mij. Ik ben erg blij dat vader er bij blijft. Het had me niet verbaasd als hij net even weg moest. Een beetje vluchtgedrag voor wat komen gaat...

"Dochter, open ik het gesprek. Weet jij eigenlijk waarom Vera naar Eleos gaat?"
Ze kijkt me aan en haalt haar schouders wat op.
"Zal wel voor papa zijn of zo?" stelt ze de wedervraag.
Ik besluit hier niet op in te gaan, maar door te gaan met waarom we bij elkaar zitten.
"Nou Vera, kom maar uit de kast dan!"
Nog voor Vera iets kan zeggen, reageert zus:
"Ben jij lesbie????"

wordt vervolgd
Irritant, al die linkjes in het verhaal. Ik heb dat niet gedaan en kan er niets aan doen.
Gewoon lekker doorlezen zou ik zeggen!

Mail van Vera

Aan onze gezamenlijke vriendin,

gemaild 4 februari 213, door Vera

hey

ik durf het aan zo neer te zetten, omdat ik jou vertrouw....

ook durf ik het makkelijker omdat er al een stuk of 10 mensen vanaf weten
daarbij zit mijn vader en moeder.
zus of andere familie leden niet...
zus krijgt het later te horen dat ik op vrouwen val..

ja het is zo

na lang twijfelen een jaar of 2 geleden kwam ik er achter...shit ik ben verliefd op haar
dan probeer je natuurlijk eerst te negeren en als dat niet lukt verliefd te worden op de leukste jongen van de klas..
maar ja je gaat het toch langzamer hand inzien...ook omdat zowiezo al anders ben dan anderen was dit erg.

ik accepteer het nu wel een beetje en dat komt deel door mn moeder

mn moeder die zo stom was om mn kamer optegaan ruimen en mn dagboek te vinden waar alles instond
van gevechten tot gevoelens
en dat terwijl ik weg was
een jaar geleden was dat
ik ontdekte dat op de computer waar ze een verhaal had neergezet met haar emoties die toen door haar heen gingen
lees de eva maar van 6 dec die moeder ria is dus mijn moeder
ik las dat en viel flauw van de schrik: er ging zoveel door me heen...ze weet het dacht ik ze wist het allang!
mn enige vertrouwens persoon gebeld die er wel alles vsnaf wist
en die zij nou je coming out gaat gebeuren.
zodoende kwamen mijn vader en moeder dat te weten
nu weet jij het ook...

1 omdat jij de eerste was die me naar de goede weg wees, weg van de popmuziek

2 omdat er gebed nodig is:
gevoelens voor een meisje gaan niet zomaar weg
op stichting heart cry was er een 34 jarige vriend die me terplekke wou genezen
ik weet niet hoe jij zoiets vind???

soms heb ik schijt aan alles en denk ik: God laat me lekker verliefd zijn, maar de andere dag baal ik ervan

en walg ik van mezelf.
er zijn periodes geweest vol met geplande zelfmoorden
er zijn periodes geweest dat ik God heb gedankt dat hij me zoo gemaakt heeft.
om nog dichterbij Hem te komen
want dat is de reden waarom ik denk dat God mij zo heeft gemaakt
hij wil dat ik naar hem toe kan rennen als het moeilijk word en hij wil dat ik elke dag kom
zonder Hem kan ik nix anders
en hij heeft een groot doel voor mij
iets wat ik waarschijnlijk zonder man moet doen....

Hij heeft me immers gered van de dood??? als hij geen doel met me had was ik er niet meer hoor!

de datum die ik had geplant om te gaan slapen en nooit meer wakker zou worden weet ik nog goed
25 oktober 2011 en die avond ervoor kwam mijn vertrouwens persoon en heb ik mn eerste coming out gedaan en mijn hart voor altijd en helemaalaan Jezus gegeven!!

hoe bedoel je geen plan met je leven???

morge heb ik een afspraak met een vriend die homo is, omdat ik gewoon een keer erover wil praten zonder het besef dat mensen me niet begrijpen...

het meisje op wil ik verliefd ben,,,noem haar maar A

die zei: dus eigelijk zou dat betekenen dat ik niet op jongens zou mogen vallen... dat vond ik heel mooi van haar
toen in de periode dat ik een negatief zelfbeeld had... en ik tegen A zei: ga maar weg en zet me uit je facebook
maar Jezus houd toch van jou dus ik ook ik wil echt nog wel je vriendin zijn...
maar het is moeilijk niet te laten zien dat ik toch verliefd op haar ben....
want dan is onze vervriendschap wel naar de kl*te /maan of hoe je dat ook zegt

tis een lange mail geworden... lees het rustig door. ik heb vanuit mn hart geschreven en niet gekeken of er fouten in zitten

xxx vera

"Ze wil mijn vriendin niet meer zijn!"

"Hoi mam! Noa weet het nu ook."
Vera valt met de deur in huis. Ze komt net uit school fietsen en heeft 'het' vandaag dus vertelt tegen haar schoolvriendin Noa, als ik het goed begrijp.
Ik schrik er een beetje van. Het is nog al eens een haat-liefde-verhouding tussen die twee. Nu het weer een beetje lekker loopt, neemt Vera haar direct in vertrouwen. Maar wat als het niet meer goed gaat? Weet dan de hele school het???

We proberen Vera hierin zo goed mogelijk te begeleiden. Aan wie vertel je wel dat je lesbo bent, aan wie niet? Wie zal het begrijpen en voor JOU kiezen. En...wie niet?
Zelf ben ik er erg huiverig voor. Ik wil niet dat mensen mij pijn gaan doen. En door mij ook mijn dochter. Of andersom. Toch heb ik ook ervaren dat het meevalt. Ik heb nog geen negatief geluid gehoord, alleen maar meeleven. En tot eigen schaamte moet ik zeggen dat ik juist bij mensen van de kerk de grootste schroom voel. Tot mijn schaamte ja, omdat ik van binnen uit weet hoe mensen kunnen reageren en hoe veroordelend wij over kunnen komen.

De vriendin van Vera is al sinds groep drie haar klasgenoot. Op de middelbare school zijn ze apart gegaan, maar nu zitten ze op het MBO weer bij elkaar. Erg gezellig, vooral omdat ze een eind moeten fietsen.
Vera wil graag weer de vriendschap van groep acht, Noa vindt dat wat lastiger. Vandaar dat het nogal eens mis loopt.

De volgende dag is Vera erg stil en in zichzelf gekeerd. Na zoiets een paar dagen vol te hebben gehouden breekt er wat in haar.
"Noa negeert me. Wil mijn vriendin niet meer zijn. We doen alleen nog maar alsof, om de rest van de fietsgroep."
Vera is er kapot van. Ze begrijpt het niet.
"Er verandert toch niets?"
Toch wel. Noa weet nu dat ze verliefd is op meisjes. Dat is wennen! Als je vriendin van jaren dat opeens tegen je zegt.
Ik kan zomaar inschatten hoe dat denkpatroon bij Noa verloopt...
Waar is ze nu aan toe? Hoe moet ze reageren op Vera? Waarom doet ze aardig? Ze zal toch niet verliefd zijn op mij??? Vragen te over die de vriendschap opeens wél veranderen!

Zo goed als het gaat probeer ik Vera te troosten. Ik begrijp haar verdriet en ben boos op Noa, al begrijp ik haar ook wel. Anderzijds is het misschien wel eens goed dat Vera haar neus stoot, want ze neemt erg veel mensen in vertrouwen. En deze vriendschap bestaat al zo lang! Misschien, heel misschien is het tegen deze gebeurtenis bestand?

Tranen

Foto van: blog.nicla-casas.com

Snel maar zachtjes duw ik het boek wat verder voor mijn gezicht. De tranen hoeven niet gezien te worden door andere gezinsleden. Is het boek zo spannend? zul je je misschien afvragen.
Nou, eerlijjk gezegd helemaal niet. Ik lees op dit moment een leuk ontspannen boek. Meer kan ik even niet verdragen.
Het is de hele week al zo, nu Vera net haar coming-out heeft gedaan. Op de meest gekke en onverwachte momenten rollen de tranen over mijn wangen. Ik heb er geen controle over en kan er dus niets aan doen.

Stiekem gluur ik over mijn boek. Daar zit ze, Onze dochter. Vera. Lesbi. Maar vooral een dappere doorzetter en een gelovige meid. Zij is opgelucht nu ze verteld heeft wat haar zo zwaar drukte. En hoewel ikzelf ook een poos met dit geheim rondliep voel ik me zwaar. Zwaar als ik denk aan anderen, die het te weten gaan komen. Zwaar als ik denk aan reacties van mensen om ons heen, familieleden, vrienden. Zwaar om de zusjes. Ze zijn zó hecht samen. Zal dat zo blijven?

Vanvond gaat Vera naar mijn zusje. Naar haar tante.
Tante is nogal meelevend met de nichtjes. En ze kan enorm van het uitzicht genieten dat er mannen komen, die haar aangetrouwde neef worden.
"Lijkt me zóó leuk, kirt ze, als jullie verkering hebben!" Volgens mij gaat ze gigantisch meeknuffelen :-)
De laatste tijd doen deze opmerkingen me wel veel pijn. Zus zegt zulke dingen niet express natuurlijk: ze weet van niets. maar toch.
En daarom gaat Vera naar haar toe. Zo'n dapper ding.

Als ik een week of twee later bij mijn zus binnenstap, komt ze op me afgevlogen en omhelst me stevig.
"Mijn hart is zo zwaar om jullie, al zo'n hele tijd". Samen praten we erover. Hoe het voor ons is, hoe het voor Vera is. Hoe het voor haar is. "We houden van jullie, van Vera en dat blijven we doen. En we bidden voor haar. Onze deur staat altijd voor jullie open."
Haar woorden verwarmen mijn hart. Zoiets had ik net even nodig. Een opsteker. Een: "weet dat je er niet alleen voor sta."
Toen de dominee zulke pijnlijke dingen zei was dat voor mij dan ook de weg voor een troostvolle arm om me heen: naar zus. Terugziend zag ik dat onze God en Vader overal bij is en vanzelf mensen geeft met wie we onze zorgen mogen delen.

Jezus houdt van jou, dus ik ook!

Een stromende kraan, daar lijkt Vera op.
Nu ze eenmaal haar coming-out heeft gedaan en wij haar konden vertellen dat ze voor ons even belangrijk blijft: onze dochter, onze oudste waar we trots op zijn.
Een stromende kraan. Geen water komt eruit, maar woorden.
Praten, praten, praten...

Elke avond zitten we nog te kletsen over het hoe en waarom. Over haar bevindingen als ze weer iemand vertelde over haar gevoelens. Over de opmerkingen die ze krijgt over genezing zus of bevrijding zo. Over lieve woorden van vriendinnen
Jezus houdt van jou, dus ik ook!
Geweldig toch, als je dát iemand hoort zeggen na het verhaal?

We praten over het standpunt, die we ingenomen hebben. Gelukkig zitten we hierbij op dezelfde lijn.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik ook hoop en er voor bidt dat ze volhoudt in dit voornemen.
Eén ding weet ik zeker: ze nam het standpunt in met God. Hij zal haar er door heen helpen.
Ook in moeilijke tijden. Als vriendinnen gaan trouwen. Als ze tante wordt. Ze weet het: God is bij  mij. Mijn grootste vriend. Mijn Vader die er altijd voor me is. Hoe dan ook.
Ik zet het hier maar even neer mocht je het toch ooit vergeten, Vera! En voor iedereen die dit leest en nu nodig heeft.

Ik ben erg benieuwd hoe ze heeft ontdekt dat ze verliefd werd op meisjes. Nou ja, hoe? Wanneer? Waar was je toen?  Wat deed je?

Het was op een vakantiekamp van een jeugdclub. Die jeugdclub onder leiding van Peter.
Ze gingen kamperen, maar er waren matrassen te weinig. De oplossing was: samen in een bed. Ook lekker warm, wat het was griezelig koud in een tentje...
En zo kwam het dat Vera een matras met een vriendin moest delen. De gevoelens die er toen bij haar boven kwamen verdwenen niet na het kamp. Zo kwam ze er achter. Het kamp was minstens drie jaar geleden. Tjonge, wat een moeilijke tijd maakte mijn meisje door. Zonder dat ik het wist. Zonder dat ik het merkte. Gelukkig is ze een poos later wel gan praten met Peter. Heeft ze er niet langer alleen mee gezeten. Maar ze heeft het ontzettend moeilijk gehad. Daarover weer een volgende keer.

Ik wens jullie allemaal een fijne dag. Biddag is het vandaag voor de 'traditionele  kerken'.
Heerlijk op een woensdag naar de kerk. Ik geniet er altijd enorm van, zo'n extra dienstje.
Vera vind dat ze niet hoeft te gaan. Andere dingen gaan voor. Bidden doe ik altijd en in de kerk doe ik dat op zondag.
Dat is dan weer haar autistische trekje. Op woensdag naar de kerk??? Duh-uh...

Vader en zus, hoe reageren zij?

Het is zo waar wat Kleinood in haar reactie op het vorige blogje schrifjt: God is er bij. Maar het waren toen wel mijn gedachten. Mijn gedachten stroken niet altijd met Gods Woord... jammergenoeg. Je reactie was erg bemoedigend. Dank je wel. Ook jou Ron begrijp ik. Je aarzeling om te reageren, je begrip voor de dominee. Je lieve woorden. Dank je wel!
We voelen ons erg gesteund en bemoedigd door de reacties op blog en via mail. Allemaal dank je wel. Dat wil ik maar even zeggen..

Hoe nu verder? Daar was ik gebleven de vorige keer. Hoe nu verder?
"Hoe wil je verder, Vera? Wat jij wil, dat is het belangrijkst".
We zitten nog steeds bij elkaar op het bed. Vertwijfeld kijken we elkaar aan.

Er zijn hier zes mensen in huis.
De broertjes zijn te jong.

Zus is erg druk. Zullen we voor haar maar wachten op een heel rustig moment? Zomervakantie bijvoorbeeld, dat is een stil moment. Het is lastig over deze dingen een besluit te nemen. Liever zou je zeggen:"Hé, luister eens. Ik ben je zus, en val op meisjes. Dan weet je dat oké." Want verandert er voor haar eigenlijk wel wat? Ja, toch wel.
Het alleen al samen kijken naar jongens, waar Vera nog in mee gaat, iets wat voor zus heel belangrijk is...
Ik denk dat we heel voorzichtig met zus om moeten gaan. Vera en zij hebben een heel goede relatie. Een heel sterke ook. Maar kan deze relatie dit aan? Kan zus het aan? Of...
Vera wil de band graag zo sterk mogelijk houden. Begrijpelijk. Daarom kiezen we ervoor om het zodra het zomervakantie is, het tegen haar te vertellen. Ze is nu druk met school én met zichzelf. Op goede grond. Ze moet het rustig kunnen aanhoren, rustig kunnen verwerken en een plekje geven. Misschien zelfs even naar begeleidende gesprekken. Nu zou het haar te veel zijn, in combinatie met heel veel andere dingen.

Zesde Eerste persoon is vader. Papa! Vera kijkt me een beetje bang aan.
"Moeten we het hem vertellen?" Ja! Maar wanneer? Momenteel staat zijn baan nogal op de tocht en is hij erg nerveus, gespannen. Daarbij komt dat we alle drie, ook Peter, twijfelen aan zijn begrip. Vader is erg rechtlijnig. Ik ben er zelfs bang voor dat hij haar huppetee, zo uit huis zet. Vooral omdat de relatie niet sterk is, of moet ik zeggen, er geen relatie lijkt te zijn? Geen band, behalve dat ze enorm op elkaar lijken in karakter.
Ik wil er niet aan denken hoe hij gaat reageren. Hoe ik daarop reageer. Kost het ons het huwelijk, zo'n groot geheim vertellen? Ergens heb ik er niet zo veel verterouwen in. En Vera en Peter vatten dat.
We besluiten het papa te vertellen zodra het op zijn werk weer rustiger en minder spannend is.

Het is tijd. De broertjes moeten nodig naar bed, Vera moet zo nog verderop en Peter zou met mijn man nog deuren langs gaan. Bijna een uur hebben we boven gebivakeerd. Ernstig gepraat. Opgelucht lopen we de trap af. Het is gezegd! En...we houden nog meer van elkaar!

Maakte Vera voor me, op het strand, zomer 2012

Ons gesprek: de coming out

Inmiddels is alles weer wat gerelativeerd. Dank voor jullie lieve en bemoedigende reacties.
Afegelopen week merkte ik dat die 7 x 70 maal ook mij voor mij geldt, al zitten er nog wel wonden...

Terug naar het verleden.
Naar 20-12-2012. Wat een mooie datum! :-)

We zaten op bed. Vera en ik. Tegenover ons, in de enige aanwezige stoel op Vera's slaapkamer zat Peter. De roze muren schitterden door het zachte lichtje van de lamp.
Ons gesprek was zo intensief dat ik niet eens meer precies weet hoe het ging...
Maar sommige details weet ik juist wel:

We keken elkaar aan. Verbaasd en verbijsterd.
"Sorry", zo open ik het gesprek, "ik weet het. Want ik heb je dagboek gelezen. Wil je me dat alsjeblieft vergeven??" Mijn ogen moeten bol gestaan hebben van angst. Stel dat ze nee zegt? Stel dat ze er mee kapt mijn dochter te zijn. Stel dat ik haar moeder niet meer mag zijn???
Maar o wonder! Vera zegt :"JA!" Wat een opluchting, wat een genade.

Vera op haar beurt biecht ook op dat ze in de computer zat te kijken naar documenten die niet voor haar waren bedoeld. Maar wat is ze opgelucht! Mama weet het!
Ze vertelt over die middag, dat ze het artikel vond. Toen ze flauwviel van angst en schrik. Hoe ze Peter belde. Hoe hij er voor haar was en beloofde te komen.
'Snap je nu waarom ik niet kon eten?"
Ja dat begrijp ik wel.
"Hoe vind je het?" Nu is haar vraag angstig, haar gezicht is van me af  gekeerd.
Is ze net zo bang als ik? Bang dat ik haar eruit zet? Bang dat ze mijn dochter niet meer mag zijn? Dat ik haar moeder niet meer wil zijn?
"O kind, ik houd van jou! Ik laat je nooit gaan en laat je nooit alleen. Je bent veilig hier en mag zijn wie je bent. Hoe ik het vind? Heftig. Heel erg zwaar. Wat zal je leven vol eenzaamheid zijn. Nooit iemand die 's avonds op je wacht. Nooit iemand om alles mee te delen. Nooit iemand om te omhelzen en te knuffelen. Niemand die jou, alleen jou liefheeft op die ene speciale manier. Nooit."
Mijn stem breekt en zwijgend vallen we in elkaars omhelzing. Peter loopt netjes even weg, maar ik merk het niet eens meer op. Ik wil me niet helemaal laten gaan. Ik wil er immers voor Vera zijn? En ik doe ontzettend m'n best om tranen binnen te houden. Maar het lukt niet. Tuurlijk niet. Heb ik al niet een half jaar lang alles voor me gehouden? Met nooit iemand over gepraat. Gelukkig wil ik meer dan Vera van me vraagt en samen huilen we de opgekropte maanden, voor haar jaren! eruit.

Als we weer een beetje nuchter zijn, komen we op het punt: hoe nu verder?
Wie moeten we het vertellen? Wie niet? Ik laat de keuze helemaal aan Vera. Deze beslissing is niet aan mij, al kan ik wel adviezen geven, omdat ik ietsjes meer mensenkennis heb. Ook Peter praat hierin met ons mee en is ons tot grote steun. Dank je wel, Peter!

Ze viel flauw: Mama weet het!!!

Die week van 20 december deed de labtop van Vera het niet. Gehackt, daar leek het op.
En zo kwam het dat Vera die bewuste donderdag achter de computer moest voor haar dagverslag van haar stage. Maar helaas, de computer beneden was al bezet.
"Weet je wat, ga maar naar zolder, dan kun je daar typen en dat op een usb-tje zetten" opperde ik.
Nooit gedacht dat Vera in mijn spullen zou gaan snuffelen... Komt me zó bekend voor...

Ik had mijn verhaal erg goed opgeborgen.
Bij map Vera, map nieuw, map Ria, map schrijfsels. Mijn verhaal had ik  'schrijfsel Daar zit ik dan'  genoemd.
Dat ze daar nieuwsgierig naar werd, verbaast me nog. Het is toch net zo gewoon als 'schrijfsel Dit ben ik' of zo?
Ik besef heel goed dat alle dingen in het leven geleid worden. En ik weet dat het toen gewoon Tijd was. Dat God toch mijn verhaal hiervoor zou gebruiken, verwondert me. Het gestolen verhaal...

Maar goed, Vera vond het stukje en..opende het.
Met dat ze begon te begrijpen: 'Mama weet het!'  viel ze flauw.

Ondertussen was ik beneden met het eten bezig. Het was bijna klaar en ik bedacht dat ik Vera vast zou roepen. Zodat ze kon gaan afronden.
Twee trappen op was me een beetje te veel, dus riep ik onderaan de trap dat we over twee minuten zouden gaan eten. Ik moest nog eens roepen en vroeg bewust antwoord:"Heb je me gehoord?"
Een bevestiging, zacht maar hoorbaar van boven doet me geruststellend weer naar de keuken gaan.

Maar Vera kwam niet. Toen we allemaal al aan tafel zaten en al aten, kwam ze er eindelijk aan. Moe, wit, koud. Klappertandend zat ze tegenover me. Haar eten, wat ze altijd graag lust, ging er nu niet zo makkelijk in. Ze at letterlijk met lange klappertanden en liet uiteindelijk haar bord halfvol staan. Ik kreeg een nijdig, boos antwoord toen ik daar wat van zei. Nou moe. Kalmeer maar een beetje. Er is niets aan de hand, toch?
Naar onze gewoonte sluiten we de maaltijd af met bijbellezen en dankgebed. Direct is Vera weer weg. Ik verwonder me over haar gedrag, hoewel ik tegenwoordig toch niets meer goed lijk te doen.

En dan gaat om half zeven die deurbel, zie vorig blogje.

Wat er op zolder was gebeurd?
Vera was al snel bijgekomen van het flauwvallen en had direct haar jeugdleider en vertrouwenspersoon gebeld: "Ze weet het!!!"
"Ik kom, zo had hij gezegd. "verstop jij je maar op zolder, ik kom er zo aan, half zeven ben ik bij jullie. Het is tijd Vera, tijd voor je coming-out. En wees niet verrast, logisch dat je moeder het weet. Moeders weten alles!"
En zo is het.
Soms.