Wat helpt wél tegen eenzaamheid?

Maar dan... God zelf grijpt in! En hoe!

Dieke wordt verliefd op iemand anders. En dat vertelt ze eerlijk aan Vera. Vera is er kapot van. Na zo'n twee maanden weer intensief contact, nu weer kappen? Het lukt hen allebei niet elkaar zomaar los te laten. Maar Dieke, ze keurt een relatie goed, ook vanuit Bijbels oogpunt, merkt van Hoger Hand dat ze de relatie met Vera moet verbreken.
"Vera, God zegt mij dat we moeten stoppen. Dat dat beter is voor jou."
En samen zetten ze, nu definitief, een punt achter de relatie.
Vera wil wel 'gewoon' contact houden, maar Dieke is heel standvastig en breekt met alles.

Hoewel Vera weet dat het beter is zo, is haar gevoel er nog helemaal niet bij.

Als ze naar een open dag gaat van haar oude VO, ziet ze daar Dieke weer. Maar... Dieke ziet haar niet. Of wil ze haar niet zien?
Vera gaat de confrontatie aan en spreekt Dieke aan. Gewoon, onschuldig, als gewone vriendin.
Maar... dan komt er ruzie. De boosheid spat er aan alle kanten af en Dieke geeft duidelijk aan dat ze geen contact meer wil en aankan met Vera. Het is nu gewoon klaar!

Vanaf dat moment is Vera los van haar. Begint ze zich af te vragen: wat zag ik eigenlijk in haar? En... waar is die hevige verliefdheid nu?

Evengoed blijft het een worsteling van alleen zijn, geen maatje, geen intieme vriendin meer. En plek maken voor het verwerken van zieke vader, die gelukkig goed opknapt. Maar toch... Het stormt in Vera's hoofd, het blijft malen en ze wordt er gek van.

Nu heeft ze al zoveel gedaan om los te komen van mensen en zich vast te klampen aan God, maar het lukt maar niet. Een kettinkje hielp niet. Een tattoo hielp niet. Toegeven aan verliefde gevoelens hielp niet. Elke maand laat ze voor zich bidden tijdens de Sing-in. Maar het helpt niet. Wat helpt wél??

Terug naar Dieke

Het is op een gigantisch onverwachts moment, dat mijn man, de vader van Vera plotseling ernstig ziek wordt. Er wordt voor zijn leven gevreesd én er wordt keihard aan hem gewerkt, zodat na een poosje de grootste nood geleden is, al wacht er nog een zware operatie.
In deze dagen merken we weer dat God onze Vader heel dicht bij ons is en ons draagt door alle zorgen heen.

Het is november 2014.

Vera is helemaal in paniek, kan niet slapen en maakt zich grote zorgen om haar papa. Pas als de operatie achter de rug is, of eigenlijk begint, valt ze in een diepe slaap. Maar daar waren al wel een paar nachten overheen gegaan. En dus is ze total loss...

Juist net voor die tijd neemt Dieke weer contact op met Vera. Op de dag van de operatie spreken ze samen af. Dieke om Vera te troosten, Vera om troost te zoeken. Logisch dat het juist bij haar is. Bij Dieke ligt immers haar hart? Vera had het niet aan me verteld. Wel dat ze om te praten met een vriendin weg was, niet met wie. Bewust verzweeg ze dat. Ik had immers al zorgen zat?
En ik was allang blij dát ze eindelijk ging praten, met wie dan ook.

Gelukkig verloopt het ziekteproces van vader heel voorspoedig en is hij met een dag of 12 weer thuis. Een lange weg van revalidatie wacht hem en ons. De aandacht gaat vooral daarheen.
Vera trekt steeds meer naar Dieke, maar dat weten wij niet. Het contact wordt weer meer en dieper en ze weet niet hoe ze daar los van moeten komen. Ze zien elkaar opeens weer regelmatig. Vera weet van Dieke dat ze alleen vriendschap wil, hoewel dat bij Vera anders ligt. En natuurlijk is contact via Whatsapp vlug, handig en er altijd. Dus de meiden kletsen bij en praten met elkaar over de gevoelens die ze delen. En dat waren vooral gevoelens van lichamelijke aantrekkelijkheid. En daarin gingen ze erg ver...
Te ver zelfs, naar christelijke maatstaven en naar eigen principes. Hoe lastig is dat voor Vera. Enerzijds dat fijne gevoel van lichamelijk contact, anderzijds het weten dat dit niet de bedoeling is.
En... hoe nu verder. Verkering hebben ze niet én willen ze niet. Dieke is daar met name heel stellig in. Vera erkent dit meer vanuit het principe en haar houding naar en geloof in God.
De emoties tollen door elkaar, dat snap je wel. Net na pa's ziekte wat nog verwerkt moet worden, dit er bij. En ondertussen allerlei andere dingen die de aandacht vragen. Veel te veel voor zo'n meid als Vera. Hoe moet dat verder?

Nog niet los

De rust lijkt hier wat weergekeerd. Na de coming-out op de club en in verband daarmee gesprekjes met gemeenteleden (er kwam zelfs iemand op bezoek!), komen we nu weer in wat rustiger vaarwater. Maar ik kan niet zeggen dat het goed gaat hier. Vooral met Vera niet. Ze lijdt. Ze rouwt. Ze is er wel, maar toch ook niet.

Het doet me pijn, mijn meisje zo te zien lijden. O ja. Ze lacht wel, ze doet mee, ze gaat haar weg. Maar ergens zijn we haar weer kwijt. Haar hart zit potdicht. Op slot.
Ik geef haar de tijd. Hoort bij dit soort verlies ook geen rouwproces? Het ontkennen van verdriet, het gaan accepteren van het verlies. het hoort er allemaal bij.
En toch snap ik het ook niet. Waar is God nu in dit hele proces? Ze heeft het uitgemaakt voor Hem, uit gehoorzaamheid. Waarom dan nu niet een beetje troost?

Het duurt lang, maar eindelijk ga ik het begrijpen. Vera heeft de keuze met haar verstand gemaakt. Een besluit, zonder het te willen. Haar hart is nog bij Dieke. Ze is nog niet los van haar. En ik vraag me af of ze wel los wil. Ze voedt zichzelf met de gedachten aan haar, aan de herinneringen, aan hoe het had kunnen zijn. Daarbij komt dat ik merk dat ze ook via facebook elkaar nog wel eens spreken. En anders is altijd de foto beschikbaar. Hoe heerlijk is dat als je verliefd bent?
Het klinkt misschien een beetje hard, maar zo bedoel ik het niet: Vera zit in de slachtofferrol en alleen de gedachten aan Dieke houden haar op de been.
Een depressie ligt op de loer. Het duurt allemaal heel lang. En wat ze ook praat, wat ze ook doet, het lijkt niet over te gaan, alleen maar erger te worden...

Leg je schuld maar bij Jezus neer

Het is wat mij betreft al bedtijd, als de deurbel die zondagavond nog gaat. Verbaasd maar nieuwsgierig open ik de voordeur. Een beetje aarzelend, want ik loop al in mijn badjas. Ik ben zo ontzettend moe en wil lekker op tijd het bed in.
Peter staat voor de deur. Peter, misschien ken je hem nog van eerdere blogs. De man die Vera's vertrouwen heeft. Clubleider en onze vriend. Aan hem vertelde ze het eerst dat ze lesbi is.
Zwijgend laat ik hem binnen.
"Tja, als ze mijn sms-jes niet beantwoord en de telefoon wegdrukt, kom ik maar even."
Ik zie Vera toch wel een beetje schrikken. Peter, duidelijk en direct als altijd valt direct met de deur in huis. Nog voor hij op de bank neerploft, begint hij te praten. Ik trek me terug. Ga wat achter in de kamer zitten, niet zichtbaar, niet hoorbaar. Naar bed? Geen denken aan!


Peter gaat behoorlijk te keer. Angstvallig houd ik mijn dochter in de gaten. Maar ik zie dat ze het aan kan. Misschien is dit dus wat ze nodig heeft?
"Zit jij nu een beetje zielig te doen. Mijn telefoontjes wegdrukken. Maar zo makkelijk kom je niet van je af, meissie."
"Ah, je ervaart niets van God? Wat denk je nu zelf? Je bent al maanden tegen Hem in aan het gaan en nu je eindelijk luistert, moet Hij maar direct weer voor je klaar staan en je geven wat je wilt?"
Zo hé, die hakt er in. Ik weet nu zelfs nog woordelijk hoe hij het zei. Kom op, denk ik bij mezelf. Mag ze alsjeblieft ook verwerken? Liefdesverdriet hebben? Rouwen?
Even denk ik er over na om hem er uit te zetten. Maar ik ken hem. En ik ken Vera ook. Vera weet wie het zegt en hoe hij het bedoelt. En ja, misschien heeft ze dit toch wel nodig??

Gelukkig, er wordt gewezen op Gods pijn als we ongehoorzaam zijn. Maar ook op de verzoening en op de verlossing door Jezus! Al pratend komt Peter er achter dat Vera bomvol schuldgevoel zit. En dat ze niet weet wat ze daar mee moet. Gelukkig is Jezus niet alleen voor de zonden, maar ook voor de schuld gestorven. Is Hij weer opgestaan, is Hem recht gedaan en door Hem mogen wij vrij tot de Vader komen. Wat een heerlijke boodschap voor mijn dochter, die daar zo mee worstelde.


Wat is het mooi dat ik haar weer zie lachen, als Peter een uur later de voordeur weer uitbonsjoerd. Nee, we hebben hem er toch niet uitgezet. We zien dat deze boodschap echt nodig was. Vera ervaart nu wat meer rust en heeft weer mogen ervaren dat ze altijd bij Jezus terecht kan. Niemand is té voor Hem. En zo stuurt God mensen naar ons toe om, waar wij het niet meer zo goed weten, raad en wijsheid te brengen. Dat geldt ook nu nog. Bij Hem mag je komen, ook jij ja, iedereen is welkom!

Een moeilijke beslissing

"Het is uit..."
Moedeloos klinken de woorden me tegemoet. Ook wat bozig, net of ze zeggen wil: en het is jouw schuld.
De opluchting van mijn kant blijft uit. Moet ik blij zijn? Verdrietig? Ik ben het allebei niet. Hoe kán ik blij zijn, nu ik weet dat mijn dochter zoveel pijn moet doorstaan?
Hoe kán ik verdrietig zijn, als ik weet dat dit wel de wil is van God?
Een loden last ligt op me, plet me, is ook op Vera.
Voor haar geen loskomen van Dieke, geen God die troost, geen mens die helpen kan.
Voor haar ligt een diepe poel van modderige eenzaamheid...
Hoe nu verder?
Wat te doen?
Hoe te troosten?


Ik weet niet meer wat ik gedaan of gezegd heb. Misschien ben ik alleen maar bij haar geweest, als de vrienden van Job, die eerste week.
Misschien heb ik wel dingen gezegd, zoals die vrienden later deden. Dingen waar ze niets aan heeft gehad.
Want, ten diepste begrijp ik het niet. Ik heb het niet meegemaakt en kan niet inkomen wat dit voor haar moet zijn.
En stiekem ben ik ook wat teleurgesteld in God.
Kom op zeg, nu heeft ze gedaan wat U aangaf dat ze moest doen, maar nu dan? Waar blijft U nu dan met Uw troost, met Uw vaderlijke goedheid en zorg?


Ik begrijp het niet. God waar bent U nu???

Ernst van de zaak

"Ho is", roept opeens Vera vanaf de bank. Lekker lui ligt ze daar met haar laptop een beetje op facebook heen en weer te gaan.
"Er begint iemand tegen me te praten!!"
Nu is dat niet heel bijzonder, volgens mij. Er is daar op dat scherm altijd wel wat te praten. Mensen te over die Vera benaderen voor ditjes of datjes, voor belangrijke zaken en voor flauwekul.
Maar nu is het anders.
"Het is Ernst van de zaak".
En dan leest ze voor: "Ha Vera. Ik ken jou niet, maar ik werd geleid om op jouw naam te klikken. Is er iets waar ik voor kan bidden?"
We zijn er stil van. Hier is iemand, een evangelisatiegroep, die luistert naar de stem van God en doet wat de Geest hem ingeeft. Iemand die zomaar met Vera gaat praten, terwijl hij haar helemaal niet kent. Iemand, die zichzelf de Ernst van de zaak noemt, maar dat ook heel ernstig opvat.
Vera doet haar verhaal. Over lesbi-zijn, verliefd worden, verkering krijgen, God kwijt zijn.
En dan antwoord 'Ernst' het volgende:


Soms is het moeilijk, maar moet je slecht loslaten om goed te ontvangen
daarna zul je goed los moeten laten om beter te kunnen ontvangen
en dan zul je toch uiteindelijk ook beter moeten los laten om het beste van God te kunnen ontvangen.


Ga daar maar eens even over nadenken!

Hieronder een filmpje van deze groep. Niet mijn stijl, maar ze zeggen wel de waarheid.

Ik wil Dieke, maar ik wil ook God

Hè, wat hoor ik toch. Langzaam til ik mijn hoofd op. Rode cijfers geven aan dat het nog geen tijd is om op te staan. Waar ben ik wakker van geworden?
Dan hoor ik het: Vera.


Zachtjes sta ik op en ga naar haar toe. Haar zachte gesnik gaat over in een harder gehuil en schiet door naar een luid gekrijs.
Stil zit ik naast haar en wrijf over haar rug.
Wat moet ik zeggen? Zo'n intens verdriet, zo'n diep verdriet.
In die donkere kamer zie ik duisternis én ervaar ik heel sterk duisternis. Ik ervaar een machtsstrijd tussen God en satan. Zo donker, zo eng, zo intens is deze duisternis. Alsof ze samen aan het vechten zijn om mijn kind. De rillingen schieten door me heen en ik word ijskoud. Wat ís dit?


Dat ik strijd voel tot in de sfeer van de slaapkamer is niet zo verwonderlijk. Vera zelf ervaart die strijd ook heel diep als ze het uitschreeuwt:
Ik kan niet kiezen!!! Ik wil Dieke, maar ik wil ook God. En nu ben ik God kwijt!!!


Haar geschreeuw gaat door merg en been. Wonderlijk genoeg wordt er verder niemand wakker van.
Maar ik, wat moet ik? Ik wil troosten, maar hoe? Wat kan ik zeggen, wat kan ik doen?
Er alleen maar zijn is nu het beste. En luisteren. Vooral alleen maar luisteren. Naar het gehuil. Want woorden komen er bijna niet.


Het blijkt dat Vera sinds ze verkering heeft niet meer kan Bijbellezen, dat ze God kwijt is en in een innerlijke onrust verkeerd. Zo intens dat zelfs ik die oorlog in haar meevoel.
Als ze weer wat rustiger is geworden bid ik met haar. Niet dat ze mijn wil doet, niet dat ze eigen wil doet, maar dat God haar duidelijk maakt wat Zijn wil is en dat ze dat gehoorzaamt.


Later lezen we een artikel van een lesbi, die zegt dat ze mét verkering altijd het gevoel heeft dat er Iemand ontbreekt en dat ze zonder verkering ook het gevoel heeft dat er iemand ontbreekt.


En in mij huilt het: o God, is dát dan haar toekomst, een toekomst met een altijd ontbrekende factor, W(w) ie dat dan ook is?

Het is haar verantwoordelijkheid

Geschokt ben ik.

Mijn man voelt zich geroepen om dit op het censura morum aan te gaan geven. Vera is en doet, dus…

Ik probeer te redden wat er te redden valt en stel voor dat we de ouderlingen, waar we pas en goed gesprek mee hadden en die onder de indruk waren van Vera’s getuigenis, uitnodigen voor een gesprek, nog voor de week van voorbereiding. Misschien kunnen zij ons dan ook tips geven en hoe hier mee om te gaan, hoe de gemeente hier mee om moet gaan. Mijn man gaat hier positief op in. Gelukkig, dat betekent nog een week of 10 daar vandaan geen gezeur...

 

Zus geeft een goede tip. Ze ziet mijn verdriet, ze hoort me praten tegen Vera en zegt: u hebt nu genoeg gezegd ma. Ze weet onderhand wel hoe u er over denkt en ze moet dit zelf kiezen. Dit is haar keuze en dus haar verantwoordelijkheid. Wat een wijsheid van mijn dochter. Ze heeft zo gelijk. En al leg ik het tien keer bij de voeten van de Heere, ik neem het elke keer weer mee. Dat is het probleem.

Vera moet hier zelf mee handelen en leren, haar neus stoten of doorgaan op de weg die ze ingeslagen is. Ik sta er bij en kijk er naar… Meer kan ik niet. Ik zou willen dat ik ze uit elkaar kon zetten, die meisjes om ze zo tot een keuze te laten komen die helemaal van hen zelf is, vooral van Vera. Omdat ik heel erg het idee heb dat ze meegenomen is in de meeslepende motivatie van Dieke. Ik zie dat ze echt heel erg verliefd is. Maar op Dieke of op de liefde zelf?

Maar ach, al reis je de hele wereld in je uppie rond, nog steeds zal het contact er zijn dankzij skype, facebook en al dat soort gein. Je moet wel heel bewust alles uit zetten wil je tot bezinning komen over wat je nu echt wilt. In die zin is het niet meer zoals vroeger, dat als je verkering even niet lekker liep, je afstand nam. En afstand nemen, dát willen ze niet. Maar dat is dan ook wel begrijpelijk, als je zo dol bent op elkaar!

In gesprek met Vera

Honderden gedachten vliegen door mij hoofd, ik word er doodmoe van. Niet één nacht, maar meerdere. Vooral overdag kan ik niet los komen van al die gedachten.

Laat ze nu zo al haar principes gaan? Hoe zit dat met de kerk? Met het heilig avondmaal? Ze is al belijdend lid en nu deze keuze? De kerkenraad zal niet makkelijk mee gaan. Per slot van rekening is het tegen de bijbelse principes in om een relatie aan te gaan en dus zal ze niet langer geaccepteerd worden. Ik ben het daar ook in zekere zin mee eens. Het toegeven aan deze gevoelens is ingaan tegen God. De Heere is daarover zo duidelijk. En nu dan? Als het avondmaal wordt? Censura morum en zo, lekker is dat. Al die mensen die het gaan weten, merken en dan niet meer accpeteren. Of juist heel makkelijk doen, want volgens Vera is op facebook iedereen blij voor haar.

Ik bestorm dag in dag uit, nacht in nacht uit de hemel: O God! Laat haar zien wat Uw wil is. Ik gun haar deze liefde zo, maar ik gun haar nog meer de liefde van U! Ik wil haar niet zien afdwalen van Hem en Zijn Woord. Het is zo dubbel, zo ontzettend dubbel. Ik weet niet hoe ik dit los kan laten, zonder met Vader te praten over alles.

Natuurlijk praat ik ook met Vera. Vera, ik heb de hele nacht liggen denken… Ja dat zal wel je…. Aan Lazarus. Huh? Vragend kijkt ze me aan

Je weet wel, Lazarus en die rijke man. De rijke man vraagt Abraham of lazarus terug mag naar de aarde om zijn broers te waarschuwen. Abraham antwoord dan dat dat niet nodig is: ze hebben de profeten.

Nu zeg jij Vera, dat je samen met Dieke bidt, dat je wacht op een gevoel die zegt dat dit wel of niet goed is, maar ik denk niet dat God altijd spreekt door het gevoel. God heeft zijn Woord gegeven, heel duidelijk. Hij zegt dat homoseksualiteit een gruwel in Zijn ogen is. Hij gaf Adam een vrouw, geen man.

Logisch, anders kwamen er geen kinderen. Ach, voor de duidelijkheid had God ook wel twee stellen kunnen schapen: een hetero en een homo. Maar dat deed Hij niet. God zei ook niet dat het goed is dat de mens zijn ouders verlaat en een ander mens aanhangt, maar dat de man zijn ouders verlaat en zijn vrouw aanhangt. Hoe duidelijk kan het zijn!

Vera ziet het niet. Liefde maakt echt blind!

Een ander gesprek.

Hoe zie je de toekomst? Trouwen? Niet in de kerk. Je kunt alleen in die kerk trouwen als lesbisch stel, waar meer dingen zijn die onbijbels zijn. Samenwonen? Kom nou? Ga je echt alles opgeven? Je club je belijdeniskring, je gemeente, je God?

De standvastige Vera, die bekend staat om haar doelgerichtheid, haar doorzettingsvermogen en onverzettelijkheid lijkt inderdaad alles op te geven voor die ene liefde. En o wat begrijp ik haar. Maar wat zal ze een oordeel over haar heen krijgen, terwijl wij niet zouden moeten oordelen. Ik merk het bij mezelf. Ik ben bang. Zo bang. Voor al die mensen bij ons in de kerk die hun oordeel gaan uitspreken. Jij Vera, nee jij doet niet meer mee. Jij praktiseert en dus begeef je je op verboden terrein. Want het is zo duidelijk: wie in de zonde blijft leven, zal niet aan het heilig avondmaal deel kunnen nemen. Niet aan Mijn lichaam en Mijn bloed. Niet. Niet.  Helemaal niet!

Ratelderatelderatel... ik wil één ding en da's: haar overtuigen... Maar nee, dat is niet wat ik had moeten doen...

Als ik maar niet...

Die nacht (9-1-2014) komen woorden van Vera weer terug. Als of ik ontdooi.. :)
"We hebben er samen voor gebeden. En afgesproken dat als we voelen dat het niet van God is, we het dan uitmaken."
Mooi! Dat jongeren dat doen, samen bidden in de verkeringstijd.
Maar... ergens zit een maar. Voel ik me nog te veel verward? Of is het van God uit? Ben ik te bezorgd? Moet ik het en haar loslaten?


Opeens weet ik het: heel scherp komt het beeld naar voren van Abraham en Lazarus. Samen in de hemel. (Lukas 16: 19-31, De Bijbel) Terwijl zij genieten van Gods aanwezigheid, doet de rijke man in de hel een verzoek aan Abraham: stuur Lararus terug naar de aarde, zodat hij mijn broers kan waarschuwen. Maar Abraham zegt hem: zij hebben Mozes en de profeten...


Je kunt natuurlijk je eigen weg gaan en bidden om rust, maar is dat het? Ook als je rustig blijft? Heeft God niet de Bijbel gegeven tot onderwijs? In plaats van dat Hij tot gevoel spreekt?


Maar o wat moeilijk is dat, want ik wil dit geluk ook niet van Vera af pakken. Ik heb makkelijk praten: maak uit! terwijl ik elke avond lekker met mijn mannetje het bed in duik. Met hem alles bespreek en me veilig voel bij hem. Gun ik dat Vera niet?


En.. stel dat ik het mis heb? Stel dat God zo'n relatie wel goed keurt? Trouwens ze zijn nog niet getrouwd, dus es effe rustig!! Vermanend spreek ik mezelf toe.
Maar toch.. de onrust blijft.
En ik voel me heel verantwoordelijk voor wat Vera nu doet. Is het niet mijn schuld. Als ik ...
Ik ga hierin heel ver. Te ver. Ik verwijt mezelf zelfs dat ik getrouwd ben: als ik dat niet had gedaan, was er nu niet zo'n verdrietig meisje en deed ze dit niet.


Mijn angst en verdriet gaan alle perken te buiten en ik verlies mezelf er helemaal in.
Niet iets om trots op te zijn, niet iets om over terug te denken.
Maar ja, ik ben moeder en wil mijn kind gelukkig zien...

Nu mijn dochter verkering heeft met Dieke...

Dus nu hebben we verkering.
Het klinkt een beetje aarzelend. Niet zoals zou moeten. Een dochter die verkering krijgt zou dat moeten kunnen jubelen van blijdschap, maar Vera zegt het wat voorzichtig.
-Oké? zeg ik en diep van binnen voel ik me bevriezen.
Ik verander in een ijspegel op een onbewoond eiland ver van iedereen.
Ik zit wel op bank, maar ben er niet.
Ik zie Vera wel, maar toch niet.
Ik praat er, maar ook niet.
Ik ...ik weet het niet... ik was helemaal weg, helemaal van de kaart en gigantisch in de war. Niet te beschrijven.
Intussen begint Vera, nu onze reactie haar meevalt, enthousiast te vertellen. Ik luister, maar hoor haar niet. Reageer, maar ík ben het niet.

Die nacht liggen mijn man en ik allebei wakker. Ik merk het, maar zeg het niet. Ik ben er even helemaal niet meer. Ik voel me zó verscheurd.
Moet ik nu niet blij zijn voor onze oudste? Maar...ze zou toch niet aan een relatie beginnen? Ze heeft geen woord gehouden. Maar ja, liefde is zó sterk. Zó sterk dat het zelfs onze Vera heeft overvallen. Dat zelfs zij al haar principes en regels aan de kant heeft gezet. Zij, die altijd gaat waar voor ze gaat. Zij, die geen blad voor de mond neemt als het over haar mening gaat. Die anderen altijd probeert te overtuigen van háár gelijk. Zij, die gaat voor eerlijk duurt het langst en houd je aan je woord. Zij, mijn dochter. Mijn lieve oudste dochter van wie ik zoveel houd. Zij, zij heeft verkering. Met Dieke. Als wij ons niet aan ons woord houden zou ze gezegd hebben: Hé, dat was niet afgesproken!
Maar wij, wat moeten wíj nu zeggen???

Toch verkering

Lang geleden dat ik hier was, vind je niet? Er gebeurde hier verschillende dingen, onder andere een spannende ziekenhuisopname, dus vandaar...
En ik aarzel een beetje om verder te schrijven. Het komt allemaal weer zo dichtbij. Wil ik dit nog eens herbeleven?
Ja! Onder het mom van: wie A zegt moet ook B zeggen. En hebben jullie niet het recht alles te horen?


Dieke bleef mee-eten. Wat een meid! Geweldig aanwezig en heel doortastend. Mooie eigenschappen, hoewel die eerste een beetje te veel was van het goede. Toen ze na twintig minuten aangaf dat ze onderzocht werd op ADHD, was ik helemaal niet verbaasd. En, al zeg ik het zelf: ik ben best veel gewend...
Na de maaltijd is het Dieke die beslist dat ze de afwas doet. Is het Dieke die beslist dat Vera afdroogt.
"Uh-uh, zeg ik, daar krijgt Vera hoofdpijn van hoor..."
Maar Vera, zo mak als een lammetje, droogt lachend de vaat af.


"Weet je wat, bedenk ik, gaan jullie maar even lekker naar boven."

"Oh, zegt Dieke, ik weet niet of dat wel normaal is bij een eerste bezoekje?"

"Nou ja, zeg ik, jullie zijn vriendinnen, je hebt toch geen verkering?"
En wat dan nog?? Ik ben die drukte zó zat nu eventjes.

De laatste dagen van het jaar zijn voor mij altijd al een rouwproces van het voorgaande. En al hebben de kinderen daar niets mee en moet ik daar zelf mee handelen, als ze nu even naar boven gaan scheelt dat een hoop getetter...

De vrolijke Vera blijft. Op 31 december, op 1 januari en daarna.

"Gelukkig nieuwjaar mam", zingt ze.

En nog altijd supervrolijk vertelt ze ons op 9 januari dat ze verkering heeft met Dieke. Sinds wanneer? Sinds 30 december...

Maar het liep anders...

'Hé Vera, weet je wie er ook lesbi is?'
'Nou?'
'Dieke, je weet wel, van toneel.'


Een reactie van Vera blijft verder achter wege.
Direct wordt Dieke als vriendin gevraagd op facebook en niet heel veel later zijn de meiden in diep gesprek gewikkeld. Gesprek anno 2014: via de facebookchat.


Vera is vaak in gesprek op facebook met 'Jan en alleman'. Maar nu wordt Dieke nummer 1 in de gesprekskeuze.
'Eindelijk eens iemand met wie ik dezelfde gevoelens deel, iemand die mij begrijpt', verzucht Vera opgelucht.
En ik zie haar veranderen. De blije Vera van tig jaar terug komt weer tevoorschijn. Dat is rede voor dankbaarheid. Toch knaagt er ook wat. En ik waarschuw Vera.
'Kijk je uit meis?'
 Meer is niet nodig. Vera begrijpt me direct.
'Tuurlijk mam, ik heb al gelijk tegen Dieke gezegd dat ik geen relatie wil. Maar zij wel. En nu zegt ze dat ze voor me gaat bidden, zodat ik in ga zien dat ik gelukkig mag zijn en een relatie mag beginnen...'
En ze lacht er vrolijk bij.
'Dieke is ook christen mam, dus rustig maar...'

Ik heb er alle vertrouwen in. En ja, tuurlijk mag ze een vriendin hebben met wie ze eindelijk alles delen kan. Daarbij komt dat Vera over het algemeen erg voet bij stuk houdt, waar het ook om gaat. En vanaf het allereerste moment, toen, 20 december 2012, zei ze het: ze wist dat ze geen relatie wilde. En ik weet immers dat ik haar kan vertrouwen op haar woord?


Het wordt Dieke voor en Dieke na, dag in dag uit. Of beter: dag in, nacht uit.
En ik weet het niet hoor, maar volgens mij is ze verliefd. Maar Vera ontkent. Ik bid veel voor Vera. Dat ze Gods wil doet. Niet de mijne, niet die van haarzelf, maar die van God.


En dan, 30 december 2013 komt de vraag: 'Mam, kan Dieke hier mee-eten vanavond?'
En ik zeg: 'Tuurlijk, al je vrienden zijn welkom.'
Zo is het, maar het kriebelt wel wat. Doe ik er goed aan? Bemoedig ik niets? Wat zijn haar gevoelens bij dit alles? Vera is zó blij, zó lief ook voor ons opeens. Puberaf? Of ... verliefd???