Terug naar Dieke

Het is op een gigantisch onverwachts moment, dat mijn man, de vader van Vera plotseling ernstig ziek wordt. Er wordt voor zijn leven gevreesd én er wordt keihard aan hem gewerkt, zodat na een poosje de grootste nood geleden is, al wacht er nog een zware operatie.
In deze dagen merken we weer dat God onze Vader heel dicht bij ons is en ons draagt door alle zorgen heen.

Het is november 2014.

Vera is helemaal in paniek, kan niet slapen en maakt zich grote zorgen om haar papa. Pas als de operatie achter de rug is, of eigenlijk begint, valt ze in een diepe slaap. Maar daar waren al wel een paar nachten overheen gegaan. En dus is ze total loss...

Juist net voor die tijd neemt Dieke weer contact op met Vera. Op de dag van de operatie spreken ze samen af. Dieke om Vera te troosten, Vera om troost te zoeken. Logisch dat het juist bij haar is. Bij Dieke ligt immers haar hart? Vera had het niet aan me verteld. Wel dat ze om te praten met een vriendin weg was, niet met wie. Bewust verzweeg ze dat. Ik had immers al zorgen zat?
En ik was allang blij dát ze eindelijk ging praten, met wie dan ook.

Gelukkig verloopt het ziekteproces van vader heel voorspoedig en is hij met een dag of 12 weer thuis. Een lange weg van revalidatie wacht hem en ons. De aandacht gaat vooral daarheen.
Vera trekt steeds meer naar Dieke, maar dat weten wij niet. Het contact wordt weer meer en dieper en ze weet niet hoe ze daar los van moeten komen. Ze zien elkaar opeens weer regelmatig. Vera weet van Dieke dat ze alleen vriendschap wil, hoewel dat bij Vera anders ligt. En natuurlijk is contact via Whatsapp vlug, handig en er altijd. Dus de meiden kletsen bij en praten met elkaar over de gevoelens die ze delen. En dat waren vooral gevoelens van lichamelijke aantrekkelijkheid. En daarin gingen ze erg ver...
Te ver zelfs, naar christelijke maatstaven en naar eigen principes. Hoe lastig is dat voor Vera. Enerzijds dat fijne gevoel van lichamelijk contact, anderzijds het weten dat dit niet de bedoeling is.
En... hoe nu verder. Verkering hebben ze niet én willen ze niet. Dieke is daar met name heel stellig in. Vera erkent dit meer vanuit het principe en haar houding naar en geloof in God.
De emoties tollen door elkaar, dat snap je wel. Net na pa's ziekte wat nog verwerkt moet worden, dit er bij. En ondertussen allerlei andere dingen die de aandacht vragen. Veel te veel voor zo'n meid als Vera. Hoe moet dat verder?

Toch verkering

Lang geleden dat ik hier was, vind je niet? Er gebeurde hier verschillende dingen, onder andere een spannende ziekenhuisopname, dus vandaar...
En ik aarzel een beetje om verder te schrijven. Het komt allemaal weer zo dichtbij. Wil ik dit nog eens herbeleven?
Ja! Onder het mom van: wie A zegt moet ook B zeggen. En hebben jullie niet het recht alles te horen?


Dieke bleef mee-eten. Wat een meid! Geweldig aanwezig en heel doortastend. Mooie eigenschappen, hoewel die eerste een beetje te veel was van het goede. Toen ze na twintig minuten aangaf dat ze onderzocht werd op ADHD, was ik helemaal niet verbaasd. En, al zeg ik het zelf: ik ben best veel gewend...
Na de maaltijd is het Dieke die beslist dat ze de afwas doet. Is het Dieke die beslist dat Vera afdroogt.
"Uh-uh, zeg ik, daar krijgt Vera hoofdpijn van hoor..."
Maar Vera, zo mak als een lammetje, droogt lachend de vaat af.


"Weet je wat, bedenk ik, gaan jullie maar even lekker naar boven."

"Oh, zegt Dieke, ik weet niet of dat wel normaal is bij een eerste bezoekje?"

"Nou ja, zeg ik, jullie zijn vriendinnen, je hebt toch geen verkering?"
En wat dan nog?? Ik ben die drukte zó zat nu eventjes.

De laatste dagen van het jaar zijn voor mij altijd al een rouwproces van het voorgaande. En al hebben de kinderen daar niets mee en moet ik daar zelf mee handelen, als ze nu even naar boven gaan scheelt dat een hoop getetter...

De vrolijke Vera blijft. Op 31 december, op 1 januari en daarna.

"Gelukkig nieuwjaar mam", zingt ze.

En nog altijd supervrolijk vertelt ze ons op 9 januari dat ze verkering heeft met Dieke. Sinds wanneer? Sinds 30 december...

Maar het liep anders...

'Hé Vera, weet je wie er ook lesbi is?'
'Nou?'
'Dieke, je weet wel, van toneel.'


Een reactie van Vera blijft verder achter wege.
Direct wordt Dieke als vriendin gevraagd op facebook en niet heel veel later zijn de meiden in diep gesprek gewikkeld. Gesprek anno 2014: via de facebookchat.


Vera is vaak in gesprek op facebook met 'Jan en alleman'. Maar nu wordt Dieke nummer 1 in de gesprekskeuze.
'Eindelijk eens iemand met wie ik dezelfde gevoelens deel, iemand die mij begrijpt', verzucht Vera opgelucht.
En ik zie haar veranderen. De blije Vera van tig jaar terug komt weer tevoorschijn. Dat is rede voor dankbaarheid. Toch knaagt er ook wat. En ik waarschuw Vera.
'Kijk je uit meis?'
 Meer is niet nodig. Vera begrijpt me direct.
'Tuurlijk mam, ik heb al gelijk tegen Dieke gezegd dat ik geen relatie wil. Maar zij wel. En nu zegt ze dat ze voor me gaat bidden, zodat ik in ga zien dat ik gelukkig mag zijn en een relatie mag beginnen...'
En ze lacht er vrolijk bij.
'Dieke is ook christen mam, dus rustig maar...'

Ik heb er alle vertrouwen in. En ja, tuurlijk mag ze een vriendin hebben met wie ze eindelijk alles delen kan. Daarbij komt dat Vera over het algemeen erg voet bij stuk houdt, waar het ook om gaat. En vanaf het allereerste moment, toen, 20 december 2012, zei ze het: ze wist dat ze geen relatie wilde. En ik weet immers dat ik haar kan vertrouwen op haar woord?


Het wordt Dieke voor en Dieke na, dag in dag uit. Of beter: dag in, nacht uit.
En ik weet het niet hoor, maar volgens mij is ze verliefd. Maar Vera ontkent. Ik bid veel voor Vera. Dat ze Gods wil doet. Niet de mijne, niet die van haarzelf, maar die van God.


En dan, 30 december 2013 komt de vraag: 'Mam, kan Dieke hier mee-eten vanavond?'
En ik zeg: 'Tuurlijk, al je vrienden zijn welkom.'
Zo is het, maar het kriebelt wel wat. Doe ik er goed aan? Bemoedig ik niets? Wat zijn haar gevoelens bij dit alles? Vera is zó blij, zó lief ook voor ons opeens. Puberaf? Of ... verliefd???

Eyeopener: eens Mijn zus, altijd Mijn zus

Met dank aan Ron en ook Gwendolyn deze blog!
Het is zo mooi dat jullie reageerden op de vorige blog. Met je eigen inzicht en ideeën daarbij.
Want voor mij was het een eyeopener.

Ron: De mooiste uitspraak vind ik van je man: "Er verandert natuurlijk ook niets; je zus blijft je zus!" Al verandert alles, maar die emotionele betrokkenheid op je kind, op je zus overwint dat allemaal. Dit is emotie vanuit het vaderhart. Heel kostbaar!

Gwendolyn:  Ben het met Ron eens. En als ik zijn antwoord nog even verder trek, dan zegt hij tussen de regels door dat er voor hem ook niets verandert. Zijn dochter is zijn dochter! Het feit dat hij ook bij dit gesprek aanwezig was, zegt ook heel veel. Ik heb in je vorige blogs gelezen dat hij er vaak niet is en jij mee gaat naar de gesprekken etc. Dit is ook een teken naar jullie toe dat hij wel degelijk betrokken is. Elke uiting, hoe klein ook, is er één.

De opmerking die mijn man maakte tegenover zus zag ik als een dooddoener, als een feit, zonder emotie. Een opmerking van iemand die nog niet verwerkt heeft. Maar jullie brengen het zo anders.
Dank jullie wel daarvoor.

Ik zit natuurlijk al lang in deze situatie en zie soms gewoon niet meer wat bijzonder en speciaal is.
Zelf ben ik echt een emotiemens en denker.
Toen ik er achter kwam dat Vera lesbie is, was ook mijn eerste gedachte dat  ik er voor zou gaan! Omdat ik van haar houd. Ze is mijn dochter en dat blijft ze, hoe dan ook. Maar al gauw waren deze gedachten naar de achtergrond en ging ik me zorgen maken over Vera, over haar verwerkingsproces en over haar toekomst. Ik kwam in een soort rouwproces van verwachtingen over de toekomst. Dingen die vrij normaal zijn in het leven en waar je op hopen mag, maar waarvan je nu weet dat het niet gaat gebeuren. En ik ging er zomaar vanuit dat zus ook die gedachtes zou hebben. Waardoor ik voor haar ging denken en 'wist' dat ze aan zo'n opmerking van vader niets zou hebben.
Het tegendeel is bewezen. Ik ben hierin heel verkeerd gaan denken. Zus heeft het nergens over en maakt zich niet druk. Ze houdt van Vera en dat is helemaal niet verminderd. Integendeel!

Wat is het dan goed dat iemand je er op wijst hoe dankbaar je mag zijn voor het mooie, het kleine, wat toch gezegd wordt.
Na hierover nagedacht te hebben wist ik dat ik dit moest bloggen.
Want weet je, het is niet alleen een gedachte van mij, er zullen er meer zijn die zo denken.
Maar het is ook niet alleen een gedachte van vader, het is meer nog een gedachte van onze Hemelse Vader. Komen zoals je bent, met al je beperkingen en schuld, zonden en verdriet en ook blijdschap en dankbaarheid. Voor Hem geld: eens Mijn kind, altijd Mijn kind, dankzij het verlossingswerk van Jezus. Die zegt: Eens Mijn zus, altijd Mijn zus!
Hij staat met open armen te wachten op jou, mij, ons. Elke keer weer.

Doet me denken aan gisterenavond.
Mijn man en ik zaten op de bank de dag door te spreken:
"Hoe was jouw dag, wat deed jij?" je kent het misschien wel.
Komt Vera bij ons staan.
Ze strekt haar armen wijd uit en stapt op vader af.
"Even een knuffel!" zegt ze op gebiedende toon.
Een paar maanden geleden zou vader nog afwijzend gereageerd hebben, haar aan de kant geduwd hebben, maar nu zegt hij: "Wil je een knuffel? Kom maar hier dan!"
Wat een fantastisch wonder en mooi moment!

Afspiegeling van de hemelse Vader!

Hoe zus reageert

Dochter, open ik het gesprek. Weet jij eigenlijk waarom Vera naar Eleos gaat?"
Ze kijkt me aan en haalt haar schouders wat op.
"Zal wel voor papa zijn of zo?" stelt ze de wedervraag.
Ik besluit hier niet op in te gaan, maar door te gaan met waarom we bij elkaar zitten.
"Nou Vera, kom maar uit de kast dan!"
Nog voor Vera iets kan zeggen, reageert zus:
"Ben jij lesbie????"

Ik zie verbazing, dat allereerst. Maar direct daaraan gekoppeld zie ik erkenning: zie je wel, ik wist het!
Zus heeft het zo vaak gezegd. In een gekke bui weliswaar, maar toch met een serieuze ondertoon.
"Waarom ben jij nooit verliefd? Waarom kijk jij niet zo naar jongens?"
Het was haar wel opgevallen. Zus is, eh...zeg maar licht ontvlambaar en regelmatig verliefd op deze en gene, om de beurt dan wel denk ik :-)
En ze kreeg Vera daar nooit zo in mee.
"Ben je lesbie of zo?", kon ze dan tussen neus en lippen door, vragen.

Daarom ook de erkenning, denk ik.
"Verbaast het je?" vraag ik haar, zodra Vera haar vraag positief heeft beantwoord.
"Ach",  en weer haalt ze met een subliem gebaar de schouders op.
Veel zegt ze niet, zus is niet zo'n prater.
Toch ben ik verbaasd over haar reactie.
Geen boosheid, geen woedeaanval, geen gehuil, geen paniek.
Wat ik had verwacht? Nou, van alles een beetje. Wel zo dat ik alert bleef op haar reactie en er tijd voor vrij maakte als ze wilde praten. Maar niets daarvan is aan de orde. Helemaal nuchter en kalm accepteert zus haar zus als mens met lesbische gevoelens.

"Er verandert natuurlijk ook niets", zegt opeens mijn man. "Je zus blijft je zus".
En dat is zo. Objectief bekeken is dat zo. Maar is dat ook hoe we het ervaren?
"Toch veranderen er tegelijk een heleboel dingen. Voor nu en vooral voor in de toekomst.
Wat denk je, als zus verkering krijgt? Maar Vera niet. Als zus trouwt, maar Vera niet. Als Vera misschien tante wordt, maar zus niet? Want zus wordt dan moeder. Vera niet. Er gaan echt dingen veranderen, de kijk op het leven, op de toekomst wordt heel anders. Je moet bij gaan stellen en verwerken dat dat soort dingen niet zullen komen."
Natuurlijk is de toekomst wat dat betreft onzeker. We weten niet wat God voor zus in petto heeft. Wat Zijn plan is met haar leven. Of ze wel een vriend krijgt, trouwen gaat en kinderen krijgt. Maar voor Vera is dat nu al definitief, tenzij God andere wegen met haar gaat door middel van een groot wonder. En zus moet dat gaan verwerken.

Mijn gedachtenspinsels zijn dat. Zus hoor ik er niet over. Rustig gaan ze samen naar Eleos, ze praten wat over van alles, ook over lesbie zijn. Zus praat bij Eleos even over het net verkregen bericht, maar verder is het stil. Ze weet dat ze komen mag, om te praten of uit te huilen of wat dan ook. Bij Eleos, maar vooral bij mij.

Een paar dagen later vraag ik zus hoe het gaat. Of ze er wakker van ligt, of ze veel te verwerken heeft.
Het gaat prima. Zus lijkt het al geaccepteerd te hebben. De verhouding tussen de twee zussen is alleen maar sterker geworden. Moet je na gaan, het was al zo close. 
Wat is dat een prachtig iets. Al moet ik zeggen: ik houd het nog wel in de gaten. Maar het lijkt er op dat zus er goed mee om gaat.
"Als een volwassene", reageert iemand. Deden al de volwassenen maar zo!

"Ze wil mijn vriendin niet meer zijn!"

"Hoi mam! Noa weet het nu ook."
Vera valt met de deur in huis. Ze komt net uit school fietsen en heeft 'het' vandaag dus vertelt tegen haar schoolvriendin Noa, als ik het goed begrijp.
Ik schrik er een beetje van. Het is nog al eens een haat-liefde-verhouding tussen die twee. Nu het weer een beetje lekker loopt, neemt Vera haar direct in vertrouwen. Maar wat als het niet meer goed gaat? Weet dan de hele school het???

We proberen Vera hierin zo goed mogelijk te begeleiden. Aan wie vertel je wel dat je lesbo bent, aan wie niet? Wie zal het begrijpen en voor JOU kiezen. En...wie niet?
Zelf ben ik er erg huiverig voor. Ik wil niet dat mensen mij pijn gaan doen. En door mij ook mijn dochter. Of andersom. Toch heb ik ook ervaren dat het meevalt. Ik heb nog geen negatief geluid gehoord, alleen maar meeleven. En tot eigen schaamte moet ik zeggen dat ik juist bij mensen van de kerk de grootste schroom voel. Tot mijn schaamte ja, omdat ik van binnen uit weet hoe mensen kunnen reageren en hoe veroordelend wij over kunnen komen.

De vriendin van Vera is al sinds groep drie haar klasgenoot. Op de middelbare school zijn ze apart gegaan, maar nu zitten ze op het MBO weer bij elkaar. Erg gezellig, vooral omdat ze een eind moeten fietsen.
Vera wil graag weer de vriendschap van groep acht, Noa vindt dat wat lastiger. Vandaar dat het nogal eens mis loopt.

De volgende dag is Vera erg stil en in zichzelf gekeerd. Na zoiets een paar dagen vol te hebben gehouden breekt er wat in haar.
"Noa negeert me. Wil mijn vriendin niet meer zijn. We doen alleen nog maar alsof, om de rest van de fietsgroep."
Vera is er kapot van. Ze begrijpt het niet.
"Er verandert toch niets?"
Toch wel. Noa weet nu dat ze verliefd is op meisjes. Dat is wennen! Als je vriendin van jaren dat opeens tegen je zegt.
Ik kan zomaar inschatten hoe dat denkpatroon bij Noa verloopt...
Waar is ze nu aan toe? Hoe moet ze reageren op Vera? Waarom doet ze aardig? Ze zal toch niet verliefd zijn op mij??? Vragen te over die de vriendschap opeens wél veranderen!

Zo goed als het gaat probeer ik Vera te troosten. Ik begrijp haar verdriet en ben boos op Noa, al begrijp ik haar ook wel. Anderzijds is het misschien wel eens goed dat Vera haar neus stoot, want ze neemt erg veel mensen in vertrouwen. En deze vriendschap bestaat al zo lang! Misschien, heel misschien is het tegen deze gebeurtenis bestand?