Tongentaal

Het is op een zondagavond dat Vera helemaal enthousiast en stralend thuis komt.
Zoals altijd valt ze met de deur in huis.
Wat er nu toch is gebeurd!!

Weer was ze naar de Sing-in geweest, hier in onze woonplaats. Weer liet ze voor haar bidden en met de vrouw die haar zo bekend is geworden, had ze een heel goed gesprek.
Over God, Zijn liefde voor haar, over hoe Hij werkt, door Woord en door Zijn Geest. Weer is er gebeden voor rust en acceptatie voor Vera, gehoorzaamheid en liefde naar God, haar Vader toe.
En als dan uiteindelijk de Sing-in begint, voegt Vera zich naar de menigte en doet mee.
Met heel haar hart.

Later zegt een vrouw achter haar:
"Tjonge meis, wat klonk dat mooi. Ik weet niet wat je zong, ik kon het niet verstaan, maar het was prachtig."
Vera wist ook niet wat haar overkwam, maar:
"Mam, het was tongentaal denk ik."

Beetje schuchter praat ze erover. Wij als 'behoudende'(raar woord) christenen zijn dat niet zo gewend. maar de Geest werkt dwars door onze gewenningen, of is het ontwenningen?, heen.
En naar ik verder weet van tongentaal, is het goed zoals het is. Tot opbouw van je zelf mag het onverstaanbaar blijven en is het vooral bemoedigend.
Nou, dat is te zien aan het stralende hoofd van mijn Vera. Ze lijkt nu echt helemaal los van alles wat ze meemaakte. Dit was wat ze nodig had: Gods Geest in al Zijn volheid in haar, tot opbouw en bemoediging en zo Gods lof te zingen in een taal die boven jezelf uitstijgt.

Hem zij alle eer, Halleluja!!!

U bent mijn schuilplaats, Heer'

Wat een geweldig jaar ligt er achter ons! Een jaar van leren, accepteren, veranderen, nog meer accepteren en groeien. Heel veel groeien.
Zowel man, Vera als ik zijn ontzettend gegroeid in de achter ons liggende tijd.
En eigenlijk is het schrijven daarmee klaar.
Ik weet niet zoveel meer over dit onderwerp te schrijven. Het lijkt af te zijn.
Verwerkt, voor een groot deel, al zal er altijd wel iets zijn.
Van die kleine dingetjes, die opeens pijn doen, door toedoen van mensen of eigen gedachten.
Van die kleine dingetjes, die opeens groot worden, omdat ze je blij maken en je een moment van geluk laten voelen.

Vera, die mij pas geleden vroeg hoe het voelde als je niet meer verliefd bent. En daarna opgelucht constateerde: mijn verliefdheid is over! Wat een mooi dankpunt, deze gebedsverhoring.
Of die dominee, die bad voor mensen die worstelen met hun homoseksuele gevoelens én voor de mensen die om hen heen staan. Tranen van dankbaarheid schoten in mijn ogen!
Er gebeurt hier elke dag wel wat, genoeg om te schrijven, maar het gaat dan niet over dit onderwerp.

Deze blog blijft nog even bestaan. Ik ga proberen iemand te vinden die dit wil uitgeven. Wie weet kunnen we er anderen mee helpen.
En ik ga jullie nog berichten wanneer we in 'Ze', het tijdschrift komen.
Maar op dit moment voelt het gewoon af.

Dank jullie allemaal voor de mooie en eerlijke reacties!
Dank jullie wel voor jullie meeleven door mee te lezen.
Dank jullie wel voor jullie gebed.
Het is heel bijzonder zomaar mensen op je blog tegen te komen die zeggen dat ze voor je bidden!

Ik dank Vera, voor haar vertrouwen in mij, voor haar vergeving, voor haar onvoorwaardelijke liefde.
Ik ben trots op je meid, je weet wanneer je sterk bent: Zijn genade is jou genoeg, want Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht!
Dank aan mijn man, dat je Vera accepteert zoals ze is! Wat een geschenk!
Dank aan onze hemelse Vader. Hij is de Enige die kracht gaf in momenten van rouw en verwerking. Hij zorgde als wij het niet meer zagen zitten. Hij bewaarde je, Vera, voor een daad van zelfmoord.
Aan Hem alle dank en eer.
Voor wie Hem niet kent: ga Hem zoeken! Hij laat zich vinden!! Hij gaf Zijn Zoon tot redding en behoud. Ga naar Hem met al je moeiten en zorgen en geef Hem alle dank, lof en eer. Hij is het waard!!!