Altijd ... Nooit

Inmiddels zijn we bijna een half jaar verder.
En... gaat het nog goed?
Ik wilde dat ik dat zeggen kon...
En ik besef: nooit, nooit kan ik zeggen dat we er zijn, dat Vera er is.

Altijd alleen.
Altijd eenzaam
Altijd op zoek
Altijd verlangen
Altijd...

Nooit zo'n maatje
Nooit een partner
Nooit iemand vinden
Nooit vervuld verlangen
Nooit...

Ben ik nu te negatief? God geeft rust toch? God kan het verlangen weg nemen, toch? Heb ik daar zelf niet over geschreven ergens anders in deze blog?

En toch. het zijn Vera's eigen woorden.
"Ik ben hier niet voor geschikt. Ik kan niet alleen zijn."
Wat heeft ze er aan als ik haar wijs op God. Als zij Hem niet voelt?
Wat heeft ze er aan als ik zeg dat het goed komt ... en daarna bij mijn man op de bank plof.
Wie kan haar helpen, wie kan haar begrijpen?

Ik weet maar één Iemand. En ja, dan kom ik toch weer bij God uit. Of beter gezegd: bij Zijn Zoon, bij Jezus.
Hij kent je eenzaamheid.
Hij kent je alleen zijn.
Hij weet hoe het is als je je door God verlaten voelt
Bitter, verdrietig, bang, boos, hopeloos verlaten.
Hij ging nog dieper dan wij ooit kunnen gaan. Hij deed dit voor jou Vera.
Ging dezelfde weg voor jou, zodat je Hem volgt. Gaf jouw Zijn Geest, die je helemaal vervult.

Ik kan het je niet geven. Ik kan je niet verder troosten. Niet meer dan ik doe.
Hij alleen, Hij is het Die je alles kan geven wat je nodig hebt. Voor nu en voor altijd. Leven met Hem, dat is: altijd Iemand bij je. altijd Iemand in je. Altijd Iemand naast je.

Vera, mijn lieve dochter, ik bid voor je. Altijd weer. Ik bid je Zijn vrede toe.
Ik zegen je
In de Naam van de Vader, Die boven je staat en altijd voor je zorgt
In de Naam van de Zoon, Die naast je staat en Zijn leven gaf voor jou
In de Naam van de Geest, Die in je woont en je zal vervullen van top tot teen.
Hij blijft trouw!
Blijf in Zijn liefde.

Tongentaal

Het is op een zondagavond dat Vera helemaal enthousiast en stralend thuis komt.
Zoals altijd valt ze met de deur in huis.
Wat er nu toch is gebeurd!!

Weer was ze naar de Sing-in geweest, hier in onze woonplaats. Weer liet ze voor haar bidden en met de vrouw die haar zo bekend is geworden, had ze een heel goed gesprek.
Over God, Zijn liefde voor haar, over hoe Hij werkt, door Woord en door Zijn Geest. Weer is er gebeden voor rust en acceptatie voor Vera, gehoorzaamheid en liefde naar God, haar Vader toe.
En als dan uiteindelijk de Sing-in begint, voegt Vera zich naar de menigte en doet mee.
Met heel haar hart.

Later zegt een vrouw achter haar:
"Tjonge meis, wat klonk dat mooi. Ik weet niet wat je zong, ik kon het niet verstaan, maar het was prachtig."
Vera wist ook niet wat haar overkwam, maar:
"Mam, het was tongentaal denk ik."

Beetje schuchter praat ze erover. Wij als 'behoudende'(raar woord) christenen zijn dat niet zo gewend. maar de Geest werkt dwars door onze gewenningen, of is het ontwenningen?, heen.
En naar ik verder weet van tongentaal, is het goed zoals het is. Tot opbouw van je zelf mag het onverstaanbaar blijven en is het vooral bemoedigend.
Nou, dat is te zien aan het stralende hoofd van mijn Vera. Ze lijkt nu echt helemaal los van alles wat ze meemaakte. Dit was wat ze nodig had: Gods Geest in al Zijn volheid in haar, tot opbouw en bemoediging en zo Gods lof te zingen in een taal die boven jezelf uitstijgt.

Hem zij alle eer, Halleluja!!!

Een afspraak bij de tattooshop

"Vier oktober."
"Wat?"
"Vier oktober komt-ie. Mn vriendin gaat mee."

Echt! Vera moet even iets duidelijker zijn.
"Oké... ik heb een afspraak gemaakt bij de tattooshop."

Het is ergens in juli als Vera deze mededeling ons doet.
Zeker weten dat ze nu niet over één nacht ijs is gegaan. Maar vasthoudend in haar eigen willetje is ze wel.

"Waarom???"
"Omdat ik het af wil sluiten. Daarom!"

Ik hoor daarin míjn  eigenwijze stem, mijn eigen doorzettingsvermogen en doordouwerij...
En ik weet: oké.
Het enige wat ik nu nog kan doen is begeleiden en confronteren met de gevolgen, ook als ze later oud is...

Mooi trouwens dat ze de tattoo niet direct mocht (!) zetten van de eigenaar. Eerst goed over na denken, besef wat je wilt doen, bespreek het met je ouders, over drie maanden ben je de eerste.
Kijk, deze vrouw mag ik wel, al vind ik het helemaal niet fijn wat Vera gaat doen. Maar vooruit, er zijn ergere dingen. Of... is het niet zo simpel?
Vader kan er niet over uit. Hij zucht... en nog eens... en zegt niets. Wil het er niet over hebben. Zegt Vera wel nu alvast dat ze niet op hem hoeft te rekenen, dat ding niet wil zien en dat het haar eigen verantwoordelijkheid is. En die neemt ze dan ook helemaal.

Bijbels gezien vind ik het lastig. Er staat ergens een tekst over inkerven in je huid.
Leviticus 19:28:
U mag vanwege een dode geen inkerving in uw lichaam maken en geen tatoeages bij uzelf aanbrengen. Ik ben de HEERE. 
Ja, vanwege een dode... Dieke is nog springlevend. Gelukkig maar. En de tekst die ze wil plaatsen blijft altijd springlevend, evenals haar Heere zelf... Dus...

In elk geval wordt Vera er op gewezen en laten we de verantwoordelijkheid ten opzichte van God aan haar over. Dat geeft rust. Op die manier kan ik er voor haar zijn. Met mijn eigen duidelijke mening en tegelijk als moeder om zo naar haar zienswijze en gevoel te luisteren. Gewoon, er zijn.

Die vieze homo's? Excuses van dominee

Dank voor de mooie en lieve reacties op de eerdere blogs!!

Weet je nog van de clubavond? Dat dominee ook geïnformeerd was?
En verder terug in de tijd...
Weet je nog van zijn opmerking? Helaas is deze blog één van de meest gelezen stukjes. Natuurlijk prikkelt de titel en de reacties waren, logischer wijs, enorm. Ik heb het over: "Die vieze homo's, zei de dominee".
Wat kunnen we als christenen met onze grote mond vaak dingen zo snel kapot maken. Denken we er aan dat we Jezus' af horen spiegelen in ons doen en laten? Dat mensen dát willen zien??

Nou genoeg, voor ik een hele Bijbelstudie begin...

De dominee mailde onze Vera. Een maand of twee na die avond waarin ze voor de kerk haar coming-out deed. Met de verontschuldiging dat hij nu pas reageerde. Maar... Als ze eens praten wilde?
Nou Vera wilde dat wel. Via de mail Ze paste direct een lik-op-stuk-beleid toe en gaf  de dominee door dat ze niet dacht dat hij er veel van begrijpen zou. En dat ze mensen genoeg had om mee te praten. Al vrij snel hierna kwam er een mailtje terug. Met excuses!!!
Dominee had waarschijnlijk nooit veel rust gehad op zijn opmerking over 'die vieze homo's'. Want hij wist exact wat Vera bedoelde in de mail die zij hem stuurde.

Wat waren wij blij. Dat hij inzag dat hij zulke dingen niet kan zeggen. Als dominee spreek je namens God, ook op catechisatie. Wat je zelf vindt, moet je voor jezelf houden. Anders krijgen anderen vaak alleen maar verkeerde ideeën van Gods wil en het christenleven . Dus bood dominee zijn excuses aan voor de gedane uitsprak. En ja, al was het heel erg laat, het deed wel goed. En hij was blij dat Vera mensen genoeg om zich heen had.
Omdat dominee binnen vier weken met emeritaat, zoals dat zo mooi heet, zou gaan, was het voor hem zo net zo makkelijk. We zouden het niet van hem willen dat hij zich nog in deze problematiek zou  moeten gaan verdiepen.
Toch ben ik blij dat hij, ook al heeft hij nu geen eigen gemeente meer, hier toch over na heeft kunnen denken. Misschien is zijn visie veranderd. In elk geval weet hij nu dat er ook mensen als Vera in de kerk zitten. Dat doel is bereikt!

Gemeente-zijn met heel je hart

De clubavond is nu vastgesteld op 1 maart (2014).
Door alles wat er gebeurd is, ziet de clubleiding af van een gezamenlijke avond. De jongeren gaan apart en hen wordt verteld dat Vera lesbi is, na een Bijbelstudie en informatie over homoseksualiteit. De ouderen horen het van Vera zelf.

De jeugdouderling is op de hoogte gebracht van de gang van zaken. Hij gaat het toch doorgeven aan de dominee. Want, stel dat ouders met dit verhaal naar hem toegaan? Nou  ja, daar heeft hij wel gelijk in... Maar spannend blijft het. Gezien de opmerking van de dominee denken wij wel te weten hoe hij er in staat...

En terwijl onze meiden op de club zijn, mijn man aan het werk is en de jongens op bed liggen, bid ik thuis voor de leiding, voor Vera, voor de jeugd en voor een goed ontvangst.

Opgelucht komen de meiden thuis. Het was een fijne avond. Vera's verhaal werd goed ontvangen. Er waren er best veel die met haar mee leefden en haar een bemoedigende hug gaven.

Tijdens deze avond schreef de clubleiding een mooie mail over wat er was besproken en hoe het was gegaan, gericht aan alle ouders. Zodat ze een goed vangnet voor hun kind konden zijn, mocht dat nodig wezen.

De volgende dag is er koffiedrinken na de kerkdienst. En wát is het bemoedigend verschillende ouders te spreken over deze situatie. We hebben topgesprekken en Vera krijgt complimenten voor haar openheid. Veel ouders proberen in te voelen wat het inhoudt, steunen ons en leven mee.
Hoe gaaf is dat! Dat er mensen zijn in de kerk, die zo'n beetje alles van je weten, maar toch van je blijven houden!
Dat is gemeente-zijn met heel je hart.

Homo's horen erbij in de kerk!!

De rust lijkt inmiddels weer wat weergekeerd in huis, maar feit is dat Vera door een rouwproces moet, wat erg veel van haar vraagt. Het is een bezig bijtje, dus ik vraag me af of ze wel kans krijgt er voldoende tijd voor te nemen. Of misschien ziet ze dat niet zitten? Is de confrontatie nog te groot? Is ze aan rouwen nog niet toe?

Het dagelijks leven gaat door. Dat merken we aan alles. Het wordt wat meer voorjaar, de avonden worden wat langer, de zon schijnt wat meer en we genieten er van!
De clubavond, die goed was voorbereid door Vera en de leiding, is op de lange baan gezet. Het is voor Vera te moeilijk, voor de leiding té ingewikkeld geworden.

Maar toch... Vera gaat door en zet door. Een nieuwe datum wordt gepland. Want Vera wil hoe dan ook wél dat het thema homoseksualiteit breed besproken wordt door de kerk en dat het een onderwerp wordt waar je over mag praten. Ze wil laten zien dat het kan: je kunt zomaar in de kerk zitten én lesbi zijn. Het één sluit het ander niet uit. En ze zijn er! Dat bewijst onze dappere dochter maar weer! En lezer, denk vooral niet dat ze in jouw kerk niet zitten!! Ze zijn er, maar stappen er ook vaak uit, vanwege het onbegrip door gemeenten. Wat een schuld ligt hier in mijn hart en in die van vele gemeente(lede)n...
 Laten we daarvoor waken met elkaar, houd ze er bij, oordeel niet, maar neem deze mensen in liefde op in jouw gemeente. Ze horen er bij!!!!

Leg je schuld maar bij Jezus neer

Het is wat mij betreft al bedtijd, als de deurbel die zondagavond nog gaat. Verbaasd maar nieuwsgierig open ik de voordeur. Een beetje aarzelend, want ik loop al in mijn badjas. Ik ben zo ontzettend moe en wil lekker op tijd het bed in.
Peter staat voor de deur. Peter, misschien ken je hem nog van eerdere blogs. De man die Vera's vertrouwen heeft. Clubleider en onze vriend. Aan hem vertelde ze het eerst dat ze lesbi is.
Zwijgend laat ik hem binnen.
"Tja, als ze mijn sms-jes niet beantwoord en de telefoon wegdrukt, kom ik maar even."
Ik zie Vera toch wel een beetje schrikken. Peter, duidelijk en direct als altijd valt direct met de deur in huis. Nog voor hij op de bank neerploft, begint hij te praten. Ik trek me terug. Ga wat achter in de kamer zitten, niet zichtbaar, niet hoorbaar. Naar bed? Geen denken aan!


Peter gaat behoorlijk te keer. Angstvallig houd ik mijn dochter in de gaten. Maar ik zie dat ze het aan kan. Misschien is dit dus wat ze nodig heeft?
"Zit jij nu een beetje zielig te doen. Mijn telefoontjes wegdrukken. Maar zo makkelijk kom je niet van je af, meissie."
"Ah, je ervaart niets van God? Wat denk je nu zelf? Je bent al maanden tegen Hem in aan het gaan en nu je eindelijk luistert, moet Hij maar direct weer voor je klaar staan en je geven wat je wilt?"
Zo hé, die hakt er in. Ik weet nu zelfs nog woordelijk hoe hij het zei. Kom op, denk ik bij mezelf. Mag ze alsjeblieft ook verwerken? Liefdesverdriet hebben? Rouwen?
Even denk ik er over na om hem er uit te zetten. Maar ik ken hem. En ik ken Vera ook. Vera weet wie het zegt en hoe hij het bedoelt. En ja, misschien heeft ze dit toch wel nodig??

Gelukkig, er wordt gewezen op Gods pijn als we ongehoorzaam zijn. Maar ook op de verzoening en op de verlossing door Jezus! Al pratend komt Peter er achter dat Vera bomvol schuldgevoel zit. En dat ze niet weet wat ze daar mee moet. Gelukkig is Jezus niet alleen voor de zonden, maar ook voor de schuld gestorven. Is Hij weer opgestaan, is Hem recht gedaan en door Hem mogen wij vrij tot de Vader komen. Wat een heerlijke boodschap voor mijn dochter, die daar zo mee worstelde.


Wat is het mooi dat ik haar weer zie lachen, als Peter een uur later de voordeur weer uitbonsjoerd. Nee, we hebben hem er toch niet uitgezet. We zien dat deze boodschap echt nodig was. Vera ervaart nu wat meer rust en heeft weer mogen ervaren dat ze altijd bij Jezus terecht kan. Niemand is té voor Hem. En zo stuurt God mensen naar ons toe om, waar wij het niet meer zo goed weten, raad en wijsheid te brengen. Dat geldt ook nu nog. Bij Hem mag je komen, ook jij ja, iedereen is welkom!

Ernst van de zaak

"Ho is", roept opeens Vera vanaf de bank. Lekker lui ligt ze daar met haar laptop een beetje op facebook heen en weer te gaan.
"Er begint iemand tegen me te praten!!"
Nu is dat niet heel bijzonder, volgens mij. Er is daar op dat scherm altijd wel wat te praten. Mensen te over die Vera benaderen voor ditjes of datjes, voor belangrijke zaken en voor flauwekul.
Maar nu is het anders.
"Het is Ernst van de zaak".
En dan leest ze voor: "Ha Vera. Ik ken jou niet, maar ik werd geleid om op jouw naam te klikken. Is er iets waar ik voor kan bidden?"
We zijn er stil van. Hier is iemand, een evangelisatiegroep, die luistert naar de stem van God en doet wat de Geest hem ingeeft. Iemand die zomaar met Vera gaat praten, terwijl hij haar helemaal niet kent. Iemand, die zichzelf de Ernst van de zaak noemt, maar dat ook heel ernstig opvat.
Vera doet haar verhaal. Over lesbi-zijn, verliefd worden, verkering krijgen, God kwijt zijn.
En dan antwoord 'Ernst' het volgende:


Soms is het moeilijk, maar moet je slecht loslaten om goed te ontvangen
daarna zul je goed los moeten laten om beter te kunnen ontvangen
en dan zul je toch uiteindelijk ook beter moeten los laten om het beste van God te kunnen ontvangen.


Ga daar maar eens even over nadenken!

Hieronder een filmpje van deze groep. Niet mijn stijl, maar ze zeggen wel de waarheid.

Genees heel mijn hart door de Heilige Geest

Ma, je hebt helemaal niet verteld dat je ook gezongen hebt.
Ik kijk verbaasd op. Gezongen? Eh...
Die nacht weet je wel, waar je over blogt. Toen heb je gezongen.
O?
Vera helpt me uit de droom en opeens weet ik het weer, zij het maar een klein fragmentje.

Boven Vera's bed hangt een prikbord, vol met dingen waar ze waarde aan hecht en wil bewaren.
Ook onderstaande poster, ooit een keer gekregen bij de PIT van de HGJB.

Heer', U kent mijn verlangen om in vrijheid te leven
Niet gebonden tussen muren, die mijn bange hart omgeven
Uw Waarheid bevrijdt,
Uw Liefde geneest heel mijn hart
door de Heilige Geest.

Of ik nu gezongen heb of dat ik gebeden heb, of misschien wel allebei, dat Vera het onthouden heeft, is voor mij een heel bijzonder iets. Kennelijk heeft het indruk gemaakt, een zingende moeder in de nacht. Met een brok in de keel en tranen in haar stem...

Ik wil Dieke, maar ik wil ook God

Hè, wat hoor ik toch. Langzaam til ik mijn hoofd op. Rode cijfers geven aan dat het nog geen tijd is om op te staan. Waar ben ik wakker van geworden?
Dan hoor ik het: Vera.


Zachtjes sta ik op en ga naar haar toe. Haar zachte gesnik gaat over in een harder gehuil en schiet door naar een luid gekrijs.
Stil zit ik naast haar en wrijf over haar rug.
Wat moet ik zeggen? Zo'n intens verdriet, zo'n diep verdriet.
In die donkere kamer zie ik duisternis én ervaar ik heel sterk duisternis. Ik ervaar een machtsstrijd tussen God en satan. Zo donker, zo eng, zo intens is deze duisternis. Alsof ze samen aan het vechten zijn om mijn kind. De rillingen schieten door me heen en ik word ijskoud. Wat ís dit?


Dat ik strijd voel tot in de sfeer van de slaapkamer is niet zo verwonderlijk. Vera zelf ervaart die strijd ook heel diep als ze het uitschreeuwt:
Ik kan niet kiezen!!! Ik wil Dieke, maar ik wil ook God. En nu ben ik God kwijt!!!


Haar geschreeuw gaat door merg en been. Wonderlijk genoeg wordt er verder niemand wakker van.
Maar ik, wat moet ik? Ik wil troosten, maar hoe? Wat kan ik zeggen, wat kan ik doen?
Er alleen maar zijn is nu het beste. En luisteren. Vooral alleen maar luisteren. Naar het gehuil. Want woorden komen er bijna niet.


Het blijkt dat Vera sinds ze verkering heeft niet meer kan Bijbellezen, dat ze God kwijt is en in een innerlijke onrust verkeerd. Zo intens dat zelfs ik die oorlog in haar meevoel.
Als ze weer wat rustiger is geworden bid ik met haar. Niet dat ze mijn wil doet, niet dat ze eigen wil doet, maar dat God haar duidelijk maakt wat Zijn wil is en dat ze dat gehoorzaamt.


Later lezen we een artikel van een lesbi, die zegt dat ze mét verkering altijd het gevoel heeft dat er Iemand ontbreekt en dat ze zonder verkering ook het gevoel heeft dat er iemand ontbreekt.


En in mij huilt het: o God, is dát dan haar toekomst, een toekomst met een altijd ontbrekende factor, W(w) ie dat dan ook is?

Het is haar verantwoordelijkheid

Geschokt ben ik.

Mijn man voelt zich geroepen om dit op het censura morum aan te gaan geven. Vera is en doet, dus…

Ik probeer te redden wat er te redden valt en stel voor dat we de ouderlingen, waar we pas en goed gesprek mee hadden en die onder de indruk waren van Vera’s getuigenis, uitnodigen voor een gesprek, nog voor de week van voorbereiding. Misschien kunnen zij ons dan ook tips geven en hoe hier mee om te gaan, hoe de gemeente hier mee om moet gaan. Mijn man gaat hier positief op in. Gelukkig, dat betekent nog een week of 10 daar vandaan geen gezeur...

 

Zus geeft een goede tip. Ze ziet mijn verdriet, ze hoort me praten tegen Vera en zegt: u hebt nu genoeg gezegd ma. Ze weet onderhand wel hoe u er over denkt en ze moet dit zelf kiezen. Dit is haar keuze en dus haar verantwoordelijkheid. Wat een wijsheid van mijn dochter. Ze heeft zo gelijk. En al leg ik het tien keer bij de voeten van de Heere, ik neem het elke keer weer mee. Dat is het probleem.

Vera moet hier zelf mee handelen en leren, haar neus stoten of doorgaan op de weg die ze ingeslagen is. Ik sta er bij en kijk er naar… Meer kan ik niet. Ik zou willen dat ik ze uit elkaar kon zetten, die meisjes om ze zo tot een keuze te laten komen die helemaal van hen zelf is, vooral van Vera. Omdat ik heel erg het idee heb dat ze meegenomen is in de meeslepende motivatie van Dieke. Ik zie dat ze echt heel erg verliefd is. Maar op Dieke of op de liefde zelf?

Maar ach, al reis je de hele wereld in je uppie rond, nog steeds zal het contact er zijn dankzij skype, facebook en al dat soort gein. Je moet wel heel bewust alles uit zetten wil je tot bezinning komen over wat je nu echt wilt. In die zin is het niet meer zoals vroeger, dat als je verkering even niet lekker liep, je afstand nam. En afstand nemen, dát willen ze niet. Maar dat is dan ook wel begrijpelijk, als je zo dol bent op elkaar!

In gesprek met Vera

Honderden gedachten vliegen door mij hoofd, ik word er doodmoe van. Niet één nacht, maar meerdere. Vooral overdag kan ik niet los komen van al die gedachten.

Laat ze nu zo al haar principes gaan? Hoe zit dat met de kerk? Met het heilig avondmaal? Ze is al belijdend lid en nu deze keuze? De kerkenraad zal niet makkelijk mee gaan. Per slot van rekening is het tegen de bijbelse principes in om een relatie aan te gaan en dus zal ze niet langer geaccepteerd worden. Ik ben het daar ook in zekere zin mee eens. Het toegeven aan deze gevoelens is ingaan tegen God. De Heere is daarover zo duidelijk. En nu dan? Als het avondmaal wordt? Censura morum en zo, lekker is dat. Al die mensen die het gaan weten, merken en dan niet meer accpeteren. Of juist heel makkelijk doen, want volgens Vera is op facebook iedereen blij voor haar.

Ik bestorm dag in dag uit, nacht in nacht uit de hemel: O God! Laat haar zien wat Uw wil is. Ik gun haar deze liefde zo, maar ik gun haar nog meer de liefde van U! Ik wil haar niet zien afdwalen van Hem en Zijn Woord. Het is zo dubbel, zo ontzettend dubbel. Ik weet niet hoe ik dit los kan laten, zonder met Vader te praten over alles.

Natuurlijk praat ik ook met Vera. Vera, ik heb de hele nacht liggen denken… Ja dat zal wel je…. Aan Lazarus. Huh? Vragend kijkt ze me aan

Je weet wel, Lazarus en die rijke man. De rijke man vraagt Abraham of lazarus terug mag naar de aarde om zijn broers te waarschuwen. Abraham antwoord dan dat dat niet nodig is: ze hebben de profeten.

Nu zeg jij Vera, dat je samen met Dieke bidt, dat je wacht op een gevoel die zegt dat dit wel of niet goed is, maar ik denk niet dat God altijd spreekt door het gevoel. God heeft zijn Woord gegeven, heel duidelijk. Hij zegt dat homoseksualiteit een gruwel in Zijn ogen is. Hij gaf Adam een vrouw, geen man.

Logisch, anders kwamen er geen kinderen. Ach, voor de duidelijkheid had God ook wel twee stellen kunnen schapen: een hetero en een homo. Maar dat deed Hij niet. God zei ook niet dat het goed is dat de mens zijn ouders verlaat en een ander mens aanhangt, maar dat de man zijn ouders verlaat en zijn vrouw aanhangt. Hoe duidelijk kan het zijn!

Vera ziet het niet. Liefde maakt echt blind!

Een ander gesprek.

Hoe zie je de toekomst? Trouwen? Niet in de kerk. Je kunt alleen in die kerk trouwen als lesbisch stel, waar meer dingen zijn die onbijbels zijn. Samenwonen? Kom nou? Ga je echt alles opgeven? Je club je belijdeniskring, je gemeente, je God?

De standvastige Vera, die bekend staat om haar doelgerichtheid, haar doorzettingsvermogen en onverzettelijkheid lijkt inderdaad alles op te geven voor die ene liefde. En o wat begrijp ik haar. Maar wat zal ze een oordeel over haar heen krijgen, terwijl wij niet zouden moeten oordelen. Ik merk het bij mezelf. Ik ben bang. Zo bang. Voor al die mensen bij ons in de kerk die hun oordeel gaan uitspreken. Jij Vera, nee jij doet niet meer mee. Jij praktiseert en dus begeef je je op verboden terrein. Want het is zo duidelijk: wie in de zonde blijft leven, zal niet aan het heilig avondmaal deel kunnen nemen. Niet aan Mijn lichaam en Mijn bloed. Niet. Niet.  Helemaal niet!

Ratelderatelderatel... ik wil één ding en da's: haar overtuigen... Maar nee, dat is niet wat ik had moeten doen...

Als ik maar niet...

Die nacht (9-1-2014) komen woorden van Vera weer terug. Als of ik ontdooi.. :)
"We hebben er samen voor gebeden. En afgesproken dat als we voelen dat het niet van God is, we het dan uitmaken."
Mooi! Dat jongeren dat doen, samen bidden in de verkeringstijd.
Maar... ergens zit een maar. Voel ik me nog te veel verward? Of is het van God uit? Ben ik te bezorgd? Moet ik het en haar loslaten?


Opeens weet ik het: heel scherp komt het beeld naar voren van Abraham en Lazarus. Samen in de hemel. (Lukas 16: 19-31, De Bijbel) Terwijl zij genieten van Gods aanwezigheid, doet de rijke man in de hel een verzoek aan Abraham: stuur Lararus terug naar de aarde, zodat hij mijn broers kan waarschuwen. Maar Abraham zegt hem: zij hebben Mozes en de profeten...


Je kunt natuurlijk je eigen weg gaan en bidden om rust, maar is dat het? Ook als je rustig blijft? Heeft God niet de Bijbel gegeven tot onderwijs? In plaats van dat Hij tot gevoel spreekt?


Maar o wat moeilijk is dat, want ik wil dit geluk ook niet van Vera af pakken. Ik heb makkelijk praten: maak uit! terwijl ik elke avond lekker met mijn mannetje het bed in duik. Met hem alles bespreek en me veilig voel bij hem. Gun ik dat Vera niet?


En.. stel dat ik het mis heb? Stel dat God zo'n relatie wel goed keurt? Trouwens ze zijn nog niet getrouwd, dus es effe rustig!! Vermanend spreek ik mezelf toe.
Maar toch.. de onrust blijft.
En ik voel me heel verantwoordelijk voor wat Vera nu doet. Is het niet mijn schuld. Als ik ...
Ik ga hierin heel ver. Te ver. Ik verwijt mezelf zelfs dat ik getrouwd ben: als ik dat niet had gedaan, was er nu niet zo'n verdrietig meisje en deed ze dit niet.


Mijn angst en verdriet gaan alle perken te buiten en ik verlies mezelf er helemaal in.
Niet iets om trots op te zijn, niet iets om over terug te denken.
Maar ja, ik ben moeder en wil mijn kind gelukkig zien...

Maar het liep anders...

'Hé Vera, weet je wie er ook lesbi is?'
'Nou?'
'Dieke, je weet wel, van toneel.'


Een reactie van Vera blijft verder achter wege.
Direct wordt Dieke als vriendin gevraagd op facebook en niet heel veel later zijn de meiden in diep gesprek gewikkeld. Gesprek anno 2014: via de facebookchat.


Vera is vaak in gesprek op facebook met 'Jan en alleman'. Maar nu wordt Dieke nummer 1 in de gesprekskeuze.
'Eindelijk eens iemand met wie ik dezelfde gevoelens deel, iemand die mij begrijpt', verzucht Vera opgelucht.
En ik zie haar veranderen. De blije Vera van tig jaar terug komt weer tevoorschijn. Dat is rede voor dankbaarheid. Toch knaagt er ook wat. En ik waarschuw Vera.
'Kijk je uit meis?'
 Meer is niet nodig. Vera begrijpt me direct.
'Tuurlijk mam, ik heb al gelijk tegen Dieke gezegd dat ik geen relatie wil. Maar zij wel. En nu zegt ze dat ze voor me gaat bidden, zodat ik in ga zien dat ik gelukkig mag zijn en een relatie mag beginnen...'
En ze lacht er vrolijk bij.
'Dieke is ook christen mam, dus rustig maar...'

Ik heb er alle vertrouwen in. En ja, tuurlijk mag ze een vriendin hebben met wie ze eindelijk alles delen kan. Daarbij komt dat Vera over het algemeen erg voet bij stuk houdt, waar het ook om gaat. En vanaf het allereerste moment, toen, 20 december 2012, zei ze het: ze wist dat ze geen relatie wilde. En ik weet immers dat ik haar kan vertrouwen op haar woord?


Het wordt Dieke voor en Dieke na, dag in dag uit. Of beter: dag in, nacht uit.
En ik weet het niet hoor, maar volgens mij is ze verliefd. Maar Vera ontkent. Ik bid veel voor Vera. Dat ze Gods wil doet. Niet de mijne, niet die van haarzelf, maar die van God.


En dan, 30 december 2013 komt de vraag: 'Mam, kan Dieke hier mee-eten vanavond?'
En ik zeg: 'Tuurlijk, al je vrienden zijn welkom.'
Zo is het, maar het kriebelt wel wat. Doe ik er goed aan? Bemoedig ik niets? Wat zijn haar gevoelens bij dit alles? Vera is zó blij, zó lief ook voor ons opeens. Puberaf? Of ... verliefd???

Voorbereiding op de clubavond

Vera is een heel open meisje geworden, niet alleen naar ons, maar ook naar de mensen om haar heen.
Toch is het spannend om de clubleiding te gaan vertellen over haar wens: een avond over homoseksualiteit en een daar uit voortvloeiend doel: uit de kast komen.


De clubleiding wil meewerken aan deze avond en samen maken ze een heel goed voorbereid plan.


Bij ons in de kerk zijn er twee jongerenclubs: één van 12+ en één van 16+. Meestal blijven ze in twee groepen bij de Bijbelbespreking, na de pauze gaan ze samen.


Zo wordt ook nu besloten: de informatie over homoseksualiteit wordt apart gegeven, om op deze manier ook de kinderen te kunnen bieden waar ze aan toe zijn. De verwachting is dat de 12 jarigen minder aan kunnen over allerlei onderwerpen, dan 16 jarigen. Na de pauze zal Vera dan haar coming out doen, voor allebei de clubs.


Ze vindt het erg fijn dat er zo naar haar geluisterd wordt en ze de openheid krijgt.
Maar? Vinden de ouders van de clubleden dat ook?
Besloten wordt de ouders een mail te sturen over de avond en over het verloop van de avond. Zodat duidelijk is wat er besproken is en ouders hierover door kunnen praten met hun puber.


Ook vertelt de clubleiding over deze avond aan de jeugdouderling. Oei, zonder Vera daar in te kennen... Foutje. Gelukkig is dat helemaal uitgepraat en zijn excuses aangeboden. De jeugdouderling echter, wil dat de dominee het ook weet. Stel dat er ouders zijn die hem daarover om raad vragen, dan moet hij het toch weten. Dé dominee ja. Waarover ik eerder schreef. Wij, Vera en ik hielden ons hart vast. Maar het bleef vooral heel stil.


We leefden met elkaar toe naar deze spannende avond: 18 januari 2014. Zal het goed gaan? Zal ze geaccepteerd worden? Vera gaat de avond wél met vertrouwen tegemoet, want ze weet zich door God geaccepteerd. Wat hebben mensen daar nog aan toe te voegen??

Helemaal uit de kast!

Vera is er klaar mee.
"Al dat stiekeme gedoe en bij niemand kan ik zijn wie ik ben.
Ik ben er helemaal klaar mee.
Ik ga compleet uit de kast!"
Grijnzend kijken we elkaar aan. Een beetje zelfspot is Vera niet vreemd en soms doen we lekker mee.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ja, je hebt te maken met mensen. Je weet wel, van die schepsels die allemaal zo hun mening, gevoelens en gedachten hebben. Die ze vaak niet in de kast houden, maar open en bloot voor je neer leggen. En vaak op een rigoureuze manier, waar je u tegen zegt.
Daarbij komt dat haar, onze, mening niet meer noemenswaardig is. Tegenwoordig zegt men, ook binnen de gemeente: leef zoals je zelf wilt en hoe jij je gelukkig voelt, dan komt het allemaal prima in orde.
Maar toch willen wij ons vasthouden aan wat God van ons vraagt. Dat is ook de mening van Vera.
Maar bovenaan staat: de christenen in onze gemeente en familie hebben vast ook hun uitgesproken mening en ja, hoe staan hun dan tegenover een vriendin, een familielid, een kleinkind die zegt lesbi te zijn?

Dus mijn hele serieuze vraag is aan Vera: "Hoe ver kom je uit de kast?"
"Nou, wat mij betreft dus helemaal. Kan me niets schelen. Ik wil niet meer jokken als ze over vriendjes beginnen, ik wil niet meer doen alsof ik verliefd ben op die ene jongen, ik wil eerlijk kunnen leven, met mijn eigen identiteit. Dat is: ik ben van Jezus en lesbi. Punt. Het één sluit het ander niet uit en dat moeten ze dan maar snappen."
Met bepaalde mensen in gedachten voel ik me opgelucht. Met anderen bezwaard.
Maar oké schat. Als jij er klaar voor bent, dan gaan we er voor!
Dus opa en oma, we komen eraan!!!!

Verwerkt??

Hallo allemaal,


Ik kom nog even terug.
En ik denk dat sommigen van jullie hierover niet verbaasd zullen zijn.
Die zullen, met al hun levenservaring op dit gebied, wat geglimlacht hebben en jullie dachten vast: hier komt ze nog wel op terug.


Het was erg optimistisch van me om te denken dat alles is verwerkt. Dit duurt een leven lang, daar ben ik nu achter.
Het was ook erg kort door de bocht en misschien zelfs wel heel pijnlijk voor Vera.
Ma sluit af, maar ik moet door .. zoiets...


Er zijn veel dingen gebeurd in ons gezin en er staat ons nog heel wat te wachten, wat overigens helemaal geen tot weinig betrekking heeft op Vera. Misschien was dat het? Dat ik dacht: zij redt het wel, nu weer op naar de anderen. Al loopt dat natuurlijk ook dwars door elkaar heen.
En zeker, Vera redt het wel. Ze staat sterk in het geloof, goed in het leven, maar ze worstelt ook ontzettend. En dat, dát had ik even over het hoofd gezien.


Het voelde als een leugen het hierbij te laten. Vooral voor hen die ook worstelen met homoseksualiteit. En dan mijn blog zouden lezen en zouden denken: ooit verwerk je het.
Nou, dat is dus niet zo. Accepteren is wat anders, maar telkens komen er weer andere levensfasen, met allemaal hun eigen mooie en moeilijke dingen.
Dus nee, je bent er nooit klaar mee. Zomaar afsluiten en de kast dicht doen, nee. Dat lukt je niet.
Alles verandert, in familieverbanden, bij vrienden of gewoon bij jezelf.


En dus ben ik weer terug.
Om je te zeggen dat wat er ook verandert: God blijft Dezelfde.
Dwars door deze blog heen hoop ik dat je Zijn Liefde opmerkt.
En ondertussen kom ik gewoon weer schrijven. Tot eer van God. Want er is veel gebeurd. Verdrietige dingen, maar ook mooie dingen. Bij alles merkten we Zijn aanwezigheid!
Lees je weer mee??

U bent mijn schuilplaats, Heer'

Wat een geweldig jaar ligt er achter ons! Een jaar van leren, accepteren, veranderen, nog meer accepteren en groeien. Heel veel groeien.
Zowel man, Vera als ik zijn ontzettend gegroeid in de achter ons liggende tijd.
En eigenlijk is het schrijven daarmee klaar.
Ik weet niet zoveel meer over dit onderwerp te schrijven. Het lijkt af te zijn.
Verwerkt, voor een groot deel, al zal er altijd wel iets zijn.
Van die kleine dingetjes, die opeens pijn doen, door toedoen van mensen of eigen gedachten.
Van die kleine dingetjes, die opeens groot worden, omdat ze je blij maken en je een moment van geluk laten voelen.

Vera, die mij pas geleden vroeg hoe het voelde als je niet meer verliefd bent. En daarna opgelucht constateerde: mijn verliefdheid is over! Wat een mooi dankpunt, deze gebedsverhoring.
Of die dominee, die bad voor mensen die worstelen met hun homoseksuele gevoelens én voor de mensen die om hen heen staan. Tranen van dankbaarheid schoten in mijn ogen!
Er gebeurt hier elke dag wel wat, genoeg om te schrijven, maar het gaat dan niet over dit onderwerp.

Deze blog blijft nog even bestaan. Ik ga proberen iemand te vinden die dit wil uitgeven. Wie weet kunnen we er anderen mee helpen.
En ik ga jullie nog berichten wanneer we in 'Ze', het tijdschrift komen.
Maar op dit moment voelt het gewoon af.

Dank jullie allemaal voor de mooie en eerlijke reacties!
Dank jullie wel voor jullie meeleven door mee te lezen.
Dank jullie wel voor jullie gebed.
Het is heel bijzonder zomaar mensen op je blog tegen te komen die zeggen dat ze voor je bidden!

Ik dank Vera, voor haar vertrouwen in mij, voor haar vergeving, voor haar onvoorwaardelijke liefde.
Ik ben trots op je meid, je weet wanneer je sterk bent: Zijn genade is jou genoeg, want Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht!
Dank aan mijn man, dat je Vera accepteert zoals ze is! Wat een geschenk!
Dank aan onze hemelse Vader. Hij is de Enige die kracht gaf in momenten van rouw en verwerking. Hij zorgde als wij het niet meer zagen zitten. Hij bewaarde je, Vera, voor een daad van zelfmoord.
Aan Hem alle dank en eer.
Voor wie Hem niet kent: ga Hem zoeken! Hij laat zich vinden!! Hij gaf Zijn Zoon tot redding en behoud. Ga naar Hem met al je moeiten en zorgen en geef Hem alle dank, lof en eer. Hij is het waard!!!

Eyeopener: eens Mijn zus, altijd Mijn zus

Met dank aan Ron en ook Gwendolyn deze blog!
Het is zo mooi dat jullie reageerden op de vorige blog. Met je eigen inzicht en ideeën daarbij.
Want voor mij was het een eyeopener.

Ron: De mooiste uitspraak vind ik van je man: "Er verandert natuurlijk ook niets; je zus blijft je zus!" Al verandert alles, maar die emotionele betrokkenheid op je kind, op je zus overwint dat allemaal. Dit is emotie vanuit het vaderhart. Heel kostbaar!

Gwendolyn:  Ben het met Ron eens. En als ik zijn antwoord nog even verder trek, dan zegt hij tussen de regels door dat er voor hem ook niets verandert. Zijn dochter is zijn dochter! Het feit dat hij ook bij dit gesprek aanwezig was, zegt ook heel veel. Ik heb in je vorige blogs gelezen dat hij er vaak niet is en jij mee gaat naar de gesprekken etc. Dit is ook een teken naar jullie toe dat hij wel degelijk betrokken is. Elke uiting, hoe klein ook, is er één.

De opmerking die mijn man maakte tegenover zus zag ik als een dooddoener, als een feit, zonder emotie. Een opmerking van iemand die nog niet verwerkt heeft. Maar jullie brengen het zo anders.
Dank jullie wel daarvoor.

Ik zit natuurlijk al lang in deze situatie en zie soms gewoon niet meer wat bijzonder en speciaal is.
Zelf ben ik echt een emotiemens en denker.
Toen ik er achter kwam dat Vera lesbie is, was ook mijn eerste gedachte dat  ik er voor zou gaan! Omdat ik van haar houd. Ze is mijn dochter en dat blijft ze, hoe dan ook. Maar al gauw waren deze gedachten naar de achtergrond en ging ik me zorgen maken over Vera, over haar verwerkingsproces en over haar toekomst. Ik kwam in een soort rouwproces van verwachtingen over de toekomst. Dingen die vrij normaal zijn in het leven en waar je op hopen mag, maar waarvan je nu weet dat het niet gaat gebeuren. En ik ging er zomaar vanuit dat zus ook die gedachtes zou hebben. Waardoor ik voor haar ging denken en 'wist' dat ze aan zo'n opmerking van vader niets zou hebben.
Het tegendeel is bewezen. Ik ben hierin heel verkeerd gaan denken. Zus heeft het nergens over en maakt zich niet druk. Ze houdt van Vera en dat is helemaal niet verminderd. Integendeel!

Wat is het dan goed dat iemand je er op wijst hoe dankbaar je mag zijn voor het mooie, het kleine, wat toch gezegd wordt.
Na hierover nagedacht te hebben wist ik dat ik dit moest bloggen.
Want weet je, het is niet alleen een gedachte van mij, er zullen er meer zijn die zo denken.
Maar het is ook niet alleen een gedachte van vader, het is meer nog een gedachte van onze Hemelse Vader. Komen zoals je bent, met al je beperkingen en schuld, zonden en verdriet en ook blijdschap en dankbaarheid. Voor Hem geld: eens Mijn kind, altijd Mijn kind, dankzij het verlossingswerk van Jezus. Die zegt: Eens Mijn zus, altijd Mijn zus!
Hij staat met open armen te wachten op jou, mij, ons. Elke keer weer.

Doet me denken aan gisterenavond.
Mijn man en ik zaten op de bank de dag door te spreken:
"Hoe was jouw dag, wat deed jij?" je kent het misschien wel.
Komt Vera bij ons staan.
Ze strekt haar armen wijd uit en stapt op vader af.
"Even een knuffel!" zegt ze op gebiedende toon.
Een paar maanden geleden zou vader nog afwijzend gereageerd hebben, haar aan de kant geduwd hebben, maar nu zegt hij: "Wil je een knuffel? Kom maar hier dan!"
Wat een fantastisch wonder en mooi moment!

Afspiegeling van de hemelse Vader!

Mail van Vera

Aan onze gezamenlijke vriendin,

gemaild 4 februari 213, door Vera

hey

ik durf het aan zo neer te zetten, omdat ik jou vertrouw....

ook durf ik het makkelijker omdat er al een stuk of 10 mensen vanaf weten
daarbij zit mijn vader en moeder.
zus of andere familie leden niet...
zus krijgt het later te horen dat ik op vrouwen val..

ja het is zo

na lang twijfelen een jaar of 2 geleden kwam ik er achter...shit ik ben verliefd op haar
dan probeer je natuurlijk eerst te negeren en als dat niet lukt verliefd te worden op de leukste jongen van de klas..
maar ja je gaat het toch langzamer hand inzien...ook omdat zowiezo al anders ben dan anderen was dit erg.

ik accepteer het nu wel een beetje en dat komt deel door mn moeder

mn moeder die zo stom was om mn kamer optegaan ruimen en mn dagboek te vinden waar alles instond
van gevechten tot gevoelens
en dat terwijl ik weg was
een jaar geleden was dat
ik ontdekte dat op de computer waar ze een verhaal had neergezet met haar emoties die toen door haar heen gingen
lees de eva maar van 6 dec die moeder ria is dus mijn moeder
ik las dat en viel flauw van de schrik: er ging zoveel door me heen...ze weet het dacht ik ze wist het allang!
mn enige vertrouwens persoon gebeld die er wel alles vsnaf wist
en die zij nou je coming out gaat gebeuren.
zodoende kwamen mijn vader en moeder dat te weten
nu weet jij het ook...

1 omdat jij de eerste was die me naar de goede weg wees, weg van de popmuziek

2 omdat er gebed nodig is:
gevoelens voor een meisje gaan niet zomaar weg
op stichting heart cry was er een 34 jarige vriend die me terplekke wou genezen
ik weet niet hoe jij zoiets vind???

soms heb ik schijt aan alles en denk ik: God laat me lekker verliefd zijn, maar de andere dag baal ik ervan

en walg ik van mezelf.
er zijn periodes geweest vol met geplande zelfmoorden
er zijn periodes geweest dat ik God heb gedankt dat hij me zoo gemaakt heeft.
om nog dichterbij Hem te komen
want dat is de reden waarom ik denk dat God mij zo heeft gemaakt
hij wil dat ik naar hem toe kan rennen als het moeilijk word en hij wil dat ik elke dag kom
zonder Hem kan ik nix anders
en hij heeft een groot doel voor mij
iets wat ik waarschijnlijk zonder man moet doen....

Hij heeft me immers gered van de dood??? als hij geen doel met me had was ik er niet meer hoor!

de datum die ik had geplant om te gaan slapen en nooit meer wakker zou worden weet ik nog goed
25 oktober 2011 en die avond ervoor kwam mijn vertrouwens persoon en heb ik mn eerste coming out gedaan en mijn hart voor altijd en helemaalaan Jezus gegeven!!

hoe bedoel je geen plan met je leven???

morge heb ik een afspraak met een vriend die homo is, omdat ik gewoon een keer erover wil praten zonder het besef dat mensen me niet begrijpen...

het meisje op wil ik verliefd ben,,,noem haar maar A

die zei: dus eigelijk zou dat betekenen dat ik niet op jongens zou mogen vallen... dat vond ik heel mooi van haar
toen in de periode dat ik een negatief zelfbeeld had... en ik tegen A zei: ga maar weg en zet me uit je facebook
maar Jezus houd toch van jou dus ik ook ik wil echt nog wel je vriendin zijn...
maar het is moeilijk niet te laten zien dat ik toch verliefd op haar ben....
want dan is onze vervriendschap wel naar de kl*te /maan of hoe je dat ook zegt

tis een lange mail geworden... lees het rustig door. ik heb vanuit mn hart geschreven en niet gekeken of er fouten in zitten

xxx vera