In de publicatie

Een poosje terug werd ik benaderd door een medewerker van het ZE-Magazine.
Deze redactrice was op mijn blog terecht gekomen en aangeraakt door het verhaal.
Dát is een mooi verhaal voor in het tijdschrift, zo bedacht ze.
Het is eenvoudig genoeg om contact met me te zoeken, omdat het mailadres hiernaast staat.
Zo deed deze vrouw ook en al snel wisselden we wat gegevens heen en weer.
Na overleg met Vera heb ik goedkeuring gegeven voor een artikel in dit online tijdschrift.
De redactrice heeft gewoon wat rondgekeken op dit blog en daar wat van afgehaald.
Zodoende hoefden we niet een interview te doen of zo, wat leuk is maar ook veel tijd én vooral energie kost. Natuurlijk heb ik wel wat aangevuld of veranderd.
Grappig was dat ik zelf verbaasd was over het verhaal en over de verwerking hiervan!
Huh? Heb ík dat geschreven???
Het is mooi terug te lezen hoe die verwerking in zijn werk is gegaan.
Is gegaan ja, dat lees je goed. daarover een volgende keer meer.

Leuk dat ik dit vind! Niet om mij, maar omdat in het verhaal heel duidelijk de eer naar God gaat. Dat ik op deze manier mag getuigen van wie God voor ons is: onze Vader en dat Hij zorgt.
Het allermooiste is dat dit een tijdschrift is, wat iedereen leest, iedereen lezen kan ook. Het staat niet bekend als christelijk tijdschrift, want dat is het niet. Het is voor iedereen, dit in tegenstelling tot de Eva, die ook voor iedereen wil zijn, maar toch vooral door christenen wordt gelezen. Ik hoop zo en bid er voor dat dit artikel mensen dicht bij Hem brengen. Willen jullie daarvoor mee bidden?

In verband met de vakantie wordt het artikel waarschijnlijk pas in september geplaatst. Tegen die tijd laat ik het jullie wel horen, kun je er ook even een kijkje nemen.

Het artikel zoals in 'Eva' gepubliceerd

Het interview is doorgestuurd. Marianne  mailt me nog één keer. Het verhaal zoals het in de Eva komt.
Dat is het.
Klaar.
Stilte.
Alleen.
Niemand meer om hierover te praten.
Niemand die naar me luistert, zelfs niet via de mail.
Niemand.
En al weet ik dat ik een Vader in de hemel heb die altijd luistert en aan Wie ik alles mag vertellen, toch val ik in een soort gat. Want nu is het wachten. Wachten op dé Eva. Wachten tot Vera het leest. Wachten of ze dan...
Op 6 december zal de Eva verschijnen. En in het oktobernummer staat er al iets over op de allerlaatste pagina. Natuurlijk lezen we dit pas een maand later, want we lezen de Eva met een buurvrouw mee. Dus al vrij snel begint Vera:"Is de Eva er nog niet?"
Ik houd me verbaasd. Waarom zou jij, meid van 17 op de Eva zitten te wachten? Ik bedoel, echt dé doelgroep is ze niet. Vera houdt zich ook van de domme:"oh...zomaar!
Jaja.

Ach, zij zal het veel en veel zwaarder hebben! Als ze er nog in haar uppie mee rond loopt...

Uiteraard ren ik op 6 december wel snel naar de bieb. Snel naar de afdeling tijdschriften. Daar lees ik mijn eigen verhaal. Ondertussen om me heen spiekend of niemand me ziet en naar me toe komt lopen. Stel je voor dat ze zouden vragen: "Wat lees jij nou?"Ik denk dat ik zou zeggen: "Ohhh, zomaar..."

Er zijn gelukkig erg veel momenten dat ik alles los kan laten. Dan weet ik het, want het speelt de hele tijd door mijn hoofd, maar dan ben ik er niet ongerust over. Wat een zegen is dat. Die rust kreeg ik, daar bad ik voor en ook al deed ik dat soms niet, dan kreeg ik het toch. We hebben een Vader Die precies weet wat Zijn kinderen nodig hebben!

Voor jullie die de Eva niet gelezen hebben, klik even op 'meer lezen', dan verschijnt het artikel vanzelf.

Marianne is nog niet helemaal tevreden...

Nadat Marianne reageerde door vragen te stellen naar aanleiding van het verhaal, ging ze nog even door met vragen stellen. Zomaar vragen die bij haar opkwamen. Die dieper gaan. Verder dan ik denk. Ook over de toekomst. Haar vragen lieten me diep nadenken over wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als Vera uit de kast zou komen. Ruzie? Verwerping van dochter? Een blokkade is ons huwelijk? Verwijdering? Loslaten om nooit meer vast te houden? BVrrr, daarover wilde ik helemaal niet nadenken!

Maar ja, ik had ingestemd met een interview en was er zelf mee begonnen. Terugkrabbelen wilde ik helemaal niet. Dus ging ik beantwoorden, het eerste wat in me op kwam. Recht uit het hart dus. Pas later stond ik mezelf toe na te denken over wat ze werkelijk vroeg en over wat ik daarop had geantwoord.

Het was eng, antwoord te geven op vragen over de toekomst, waar jezelf zo onzeker over bent. Maar gelukkig kunnen we nu op dit moment zeggen dat niets van waar ik bang voor was, gebeurd zijn sinds Vera haar zegje deed.

 

Morgen - is voor ons verborgen.
Morgen - dat weet God alleen.
En geen sterveling, geen een,
kan ook maar een dag of uur
blikken in Gods raadsbestuur.

Morgen - is voor ons verborgen.
Is het vreugd of ongeval?
Ach, wij weten niet met al
wat de dag van morgen geven
of wat hij ons nemen zal.

Morgen - is voor ons verborgen.
Zal ons hart te bloeien staan
met Gods weelden overlaan?
Zullen wij over Gods hoogten
of ook door Zijn diepten gaan?

Morgen - is voor ons verborgen.
U en ik, wij weten niet
wat de dag van morgen biedt.
Maar Hij, Die 't heelal omspant
houdt ook "morgen" in Zijn hand.

Berendien Meijer - Schuiling

 

 

Lees hieronder verder voor het laatste stukje interview.

Ik wens jullie allemaal een gezegende nieuwe week, ga deze week met God.

 

Interview over 'mijn verhaal'

Nu ik helemaal tot innerlijke rust ben gekomen en ik weet dat God zorgt voor onze meid, kan ik verder met verwerken. De rust is heerlijk en intens en ik geniet van het moment dat deze rust overgaat tot eeuwige rust. Wat zal dát heerlijk zijn!

Ik maak mijn verhaal compleet en besluit het echt op te sturen naar de Eva. Al snel kom ik in 'gesprek' met Marianne Grandia, jullie misschien wel bekend.
Na wat over en weer gemail besluiten we een interview via de mail te doen. Niet helemaal zoals we het zouden willen, maar wel het meest praktisch. Ik heb niet heel veel de auto en als de auto wel voor de deur staat, is mijn man thuis. Moet ik me dan in allerlei bochten gaan wringen en leugentjes om bestwil gaan verzinnen om zo tot een gesprek van face to face te komen? Dat is niet wat ik wíl!
En dat begrijpt Marianne.
Dus gaan we via de mail ons contact wat uitbreiden en stuurt ze op dezelfde manier de vragen door.

Woensdagochtend is de ochtend dat ik er voor plan. De vragen zijn er dinsdags in de avond, dus dat komt mooi uit. Vera is 's woensdags vrij, maar ligt dan een groot deel van de ochtend in bed. Geen probleem dus. Maar het zit niet helemaal mee.
Allereerst opent het bestand in iets van Google. En als ruim een uur later alles beantwoord en opgeslagen is, krijg ik het helemaal niet meer teruggestuurd. Sterker nog: ik kan het hele document niet meer vinden! Knap beroerd is dat. Daarbij komt dat Vera ook net naar beneden komt slenteren en zeer geinteresseerd is in wat ik doe...

Terwijl ik haar voor ontbijt naar de keuken stuur, sla ik de mail van Marianne op, op een usb-tje en ga naar de computer op zolder. Daar staat ook mijn verhaal en daar komt nu dus ook het interview. Inmiddels ben ik doodmoe en komt er een stevige hoofdpijn opzetten. Maar ik heb geen keus: overnieuw beginnen en doorwerken, want Marianne wacht er op. Vrijdag wil ze het klaar hebben ivm een vakantie...

Wonderwel lukt het goed en sluit ik met een tevreden gevoel, maar wel heel leeg, de pc af. Uiteraard staan nu de antwoorden ook op een stickie. Het lukt me op een rustig moment alles weer op te slaan in de pc beneden en mijn antwoorden door te mailen naar Marianne. Zie zo, klaar! Wat ben ik opgelucht en blij. Een last valt van me af. Eindelijk mijn hele verhaal met alle details gedeeeld! Nu maar afwachten hoe het artikel zelf wordt. Maar daar hoef ík niets meer aan te doen!

Marianne zette de vragen (rood) in mijn verhaal (zwart). Mijn antwoorden zijn blauw.Wil je het  lezen, dan lees je hier gewoon verder...

Mijn keus, Gods keus?

Op bergen en in dalen,

Ja! overal is God

Dank je, Ron voor dit mooie lied. Het is dagen lang op de achtergrond van mijn gedachten aanwezig geweest. Ik ken het van lang geleden en werd er weer erg door bemoedigd.

Vooral in de dalen was God. Samen met Hem ging ik door een diep dal. Maar ik heb me nooit alleen gelaten gevoeld. Kan ook niet, Hij wás er en ís er nog steeds!

Drie weken lang bestormde ik de hemel met mijn vragen over Vera. Over wat ik had ontdekt.
Hadden we als gezin niet al genoeg te dragen? Het leven gaat niet over rozen, dat is ook nooit beloofd. Maar toch. Zorgen zat, over Vera maar ook over de andere kinderen.
"Moet dit er echt nog bij, Heere?"vroeg ik me af. "had ik niet al zat sores?"
Drie weken lang was ik continue in gebed. Al wassend, strijkend, werkend, pratend. Mijn taken doende en toch bidden. Dat kan!

En naast dat moest ik iets DOEN! Maar wat? Praten wilde ik, maar dat was not done. Stel je voor zeg. Nee, angstvallig hield ik mijn mond stijf dicht. Ook tegenover mijn man. Ik was heel bang dat hij dít niet zou gaan accepteren. Zijn relatie met Vera is zo beroerd af en toe. Hij laat zó weinig merken dat hij van haar houdt, dat zelfs ik er wel eens aan twijfel. En dan dit? Het papa vertellen? Nee. Dat doen Vera en ik tegen de tijd dat goed lijkt wel een keer. Dat is niet aan mij nu.

Wat moet ik dan? Zo sterk was de  drang om iets te doen, dat ik op bepaalde momenten de rust heb genomen en me 'verstopte' op de zolderkamer. Daar was een computer, met alleen Word geinstalleerd. Daar schreef ik het verhaal. Wat hielp me dat zeg. Ik schreef en las, herstelde en las weer. Net zo lang tot ik verwerkte en besefte: ja! Dit gaat echt mij aan. En mijn kind. Net zolang tot ik geloofde dat het echt waar was.

Toen ik kort daarna de Eva in handen kreeg was de keuze snel gemaakt. Biddend. Het open gelaten voor God: "Als dit geplaatst mag worden prima, maar verhinder het als het niet Uw wil is, alstublieft!"
Het is zo makkelijk om te denken dat jouw keus ook Gods keus is, maar het kan zo anders zijn.

Ik stuurde het op en kreeg al snel contact met Marianne Grandia, freelance schrijver voor de Eva. Met name voor het artikel 'Eva in vertrouwen'. Het balletje ging rollen.
En ik bid dat er mensen zijn, die door dit artikeltje openheid geven of hun kind accepteren. Dat was mijn doel. Natuurlijk naast het feit dat Vera het misschien zou lezen, dat Vera de eerste stap zou nemen. Dat ze me zou vertrouwen omtrent haar diepste gevoelens. En ik kan vast verklappen: dat is gebeurd. Maar op een heel andere wijze als ik dacht. En ik merkte het al weer: de mens wikt, God beschikt.

Mijn verhaal, zoals ik het opstuurde naar de Eva

Daar zit ik dan. Temidden van de puinhopen van mijn dochter (17). Of moet ik zeggen: van haar leven? De rommel en de stofwolken om me heen grijnzen me arglistig toe.

Mijn gedachten gaan terug naar die avond. Daar stond ze. Haar wijsvinger waarschuwend opgeheven.

“Dit schrift, mam, mag je nooit lezen. Dit is geheim.” En ik beloofde het.

Maar tijdens deze grote schoonmaak, terwijl dochter logeren is bij een vriendin, schoot het door me heen: welk geheim is nu te groot voor een moeder??

En nu zit ik hier. Met het geheim van dochter op schoot. Hier en daar lees ik een stukje. Ik lees over haar vertrouwen in God, haar Vader, over haar pijn om een vriendin, over haar verdriet, zoals elke puber die heeft.

Terwijl ik verder blader glimlach ik stil. Mijn dochter. Door haar sociale beperking heeft ze het zwaar, maar ze komt er wel. Al heeft ze momenteel haar hart voor me gesloten en herken ik mijn spontane, vrolijke dochter bijna niet meer, de laatste maanden.

Plotseling zie ik dat die allerlaatste pagina’s ook beschreven zijn en ik blader zachtjes terug. Ademloos lees ik haar geheim:

‘Gelukkig zijn de zelfmoordideeën een beetje over. Ik weet nú dat ik voor God waardevol ben’. Ik blader verder terug en lees daar de oorzaak van zulke verdrietige ideeën: ‘ik ben verliefd! Op een meisje…’

Verdoofd klap ik het schrift dicht. Ik open de deur van de kast en zet het er voorzichtig weer in. Precies zoals ik het heb gevonden. Minutenlang staar ik voor me uit. En mijn hart schreeuwt: o nee! Wat een eenzaamheid, wat een verdriet! O God, help mijn kind hier doorheen!!

Als ik een kwartier later, of was het een uur? moeizaam overeind kom, komen ook mijn gedachten weer in één lijn met mijn gevoelens. Ik kom tot de ontdekking dat ik eigenlijk helemaal niet zo verbaasd ben. Ik ben vooral blij dat ik het nu weet. Zeker weet, van haarzelf ‘gehoord’. Ik voel me niet schuldig, omdat ik mijn belofte verbrak. Nu kan ik me voor bereiden op wat eens komt. Nu kan ik mijn standpunt hierover innemen en vooral, nu kan ik voor haar bidden.

 

Maar hoe verder? Opbiechten? Wachten? Doorvertellen? Allereerst race ik naar de computer voor meer informatie. Al weet ik natuurlijk drommels goed wat het inhoud, toch verlang ik naar ervaringsdeskundigen. Helemaal handig is het niet, want de pc staat midden in de kamer, iedereen loopt er zomaar langs. Door gebrek aan privacy besluit ik in de christelijke boekhandel op zoek te gaan naar boekjes over homofilie. Maar daar is niets te vinden. En anders? Had ik het dan durven kopen? Ze kennen me hier allemaal! De enige optie is nog: boekjes zoeken en via internet bestellen. Lekker anoniem, al moet ik wel goed de brievenbus in de gaten houden.

Mijn besluit staat al snel vast. Ik wacht. Ik confronteer dochter er niet mee. Ik wacht, tot zij zelf aan haar coming-out toe is.

Ik vertel verder niemand iets over deze ontdekking. Man niet. Hulpverleners niet. Vriendinnen niet.

Maar ondertussen praat ik. De hele dag heb ik contact met Vader en vertel Hem mijn zorgen.

“Vader wees met haar! Bescherm haar voor pijn, voor eenzaamheid en verdriet. Geef haar acceptatie en help haar als de verleidingen om haar heen zijn!” Ik bid het de hele dag, de hele nacht. Wel drie weken lang. Tot ik er zelf gek van wordt. En God ook, denk ik. En dan spreekt Hij:”Ik ben bij je. Ik ben bij haar. Vrees niet.”

Ik herinner me dat ik mijn zorgen bij Vader mag brengen, maar het ook daar mag laten. Nog een keer val ik op de knieën en dank Hem voor zijn zorg, voor zijn Vaderzijn. Hij is daar toch veel beter in dan dat ik moeder kan zijn? Er komt een intense rust in mijn hart. Ik kan dochter en haar probleem, haar anders zijn, helemaal bij Vader achterlaten en haar in Zijn armen leggen.

Dochter praat nog niet. Ik zeg niets. Behalve dat ik af en toe het gesprek op homofilie in algemene zin gooi. Tegen zoon bijvoorbeeld. Hij gebruikt het woord ‘homo’ te pas en te onpas. En dat doet me nu opeens heel veel pijn.

“Weet je, en ondertussen hoor ik dochter achter me op het toetsenbord rammen, God heeft de mens gemaakt. Man en vrouw. Zo is het bedoeld. Maar het kan zijn dat een man verliefd wordt op een man, of een vrouw op een vrouw. Dat is heel moeilijk voor hen. Heel verdrietig, heel eenzaam.”

Het getik houdt stil. Ik voel de spanning van dochter achter mijn rug.

“ Maar, ga ik verder. God houdt ontzettend veel van deze mensen. Juist omdat ze het zo moeilijk hebben en zo eenzaam kunnen zijn. En wij moeten ook heel veel van hen houden en hen helpen. En niet meer ‘homo’ roepen, want dat kan heel veel pijn doen.”

Zoon luistert. Dochter ook. Weet  ze nu dat ze welkom is? Dat ik haar mama blijf? Dat ik haar nooit zal laten vallen, wat er ook gebeurd?

Kom maar meisje, bij mij mag je uithuilen, ik wil je troosten. Waar wacht je nog op?