Jesus is my friend forever

Zo langzamerhand wordt het zomer, de scholen gaan dicht, de kinderen even rust. Vera heeft altijd actie in d'r lijf, dus ook in de vakantie is ze heel erg actief. Ze bezorgd nog altijd haar krant in een vast wijk maar zal deze zomer ook mee doen met campingwerk: twee weken lang meewerken in het recreatie - en evangelisatieteam.

Het doet haar goed zo lang weg te zijn uit de vertrouwde omgeving. Monter en blij komt ze thuis. En voor de zoveelste keer denk ik: hèhè, ze is er weer.
Maar ook nu valt ze weer terug in haar eenzaamheid en verdriet, het gemis om Dieke speelt een gigantische rol in haar stemming en gevoel.

Met dat de zomer voorbijgaat, komt de datum van de tattoo dichterbij.
En als Vera aangeeft dat haar vriendin toch niet mee gaat en ze nu dus haar tante heeft gevraagd, trek ik mijn mond open.
"Zal ik mee gaan?"
Stomverbaasd staart Vera me aan. "JIJ????"

Ze vind het goed! Ze lijkt zelfs dolblij!
Ik vind het eng. In wat voor tent zal ik terecht komen??

Maar het valt mee. Een heel licht tot tattooshop verbouwde garage in een nette buurt, met een vriendelijke bazin die ons op ons gemak stelt. Mij, bedoel ik. Vera was het al :)

Mijn tijdschrift blijft onaangeroerd. Ik plof op een kruk naast Vera en met z'n drieën kletsen we een eind weg. Ondertussen doet de vrouw secuur haar werk.
Het voorbeeldje heb ik in mijn tas gestopt. Daar ga ik mee  evangeliseren. Gewoon, een beetje zichtbaar bij m'n bankpas opbergen :) Als moeder kan ik niet achterblijven toch?

Het resultaat is verbluffend. Je ziet het op de foto hieronder.
Maar natuurlijk rijst de vraag weer boven: is dit het dan wat helpt voor Vera???

Een afspraak bij de tattooshop

"Vier oktober."
"Wat?"
"Vier oktober komt-ie. Mn vriendin gaat mee."

Echt! Vera moet even iets duidelijker zijn.
"Oké... ik heb een afspraak gemaakt bij de tattooshop."

Het is ergens in juli als Vera deze mededeling ons doet.
Zeker weten dat ze nu niet over één nacht ijs is gegaan. Maar vasthoudend in haar eigen willetje is ze wel.

"Waarom???"
"Omdat ik het af wil sluiten. Daarom!"

Ik hoor daarin míjn  eigenwijze stem, mijn eigen doorzettingsvermogen en doordouwerij...
En ik weet: oké.
Het enige wat ik nu nog kan doen is begeleiden en confronteren met de gevolgen, ook als ze later oud is...

Mooi trouwens dat ze de tattoo niet direct mocht (!) zetten van de eigenaar. Eerst goed over na denken, besef wat je wilt doen, bespreek het met je ouders, over drie maanden ben je de eerste.
Kijk, deze vrouw mag ik wel, al vind ik het helemaal niet fijn wat Vera gaat doen. Maar vooruit, er zijn ergere dingen. Of... is het niet zo simpel?
Vader kan er niet over uit. Hij zucht... en nog eens... en zegt niets. Wil het er niet over hebben. Zegt Vera wel nu alvast dat ze niet op hem hoeft te rekenen, dat ding niet wil zien en dat het haar eigen verantwoordelijkheid is. En die neemt ze dan ook helemaal.

Bijbels gezien vind ik het lastig. Er staat ergens een tekst over inkerven in je huid.
Leviticus 19:28:
U mag vanwege een dode geen inkerving in uw lichaam maken en geen tatoeages bij uzelf aanbrengen. Ik ben de HEERE. 
Ja, vanwege een dode... Dieke is nog springlevend. Gelukkig maar. En de tekst die ze wil plaatsen blijft altijd springlevend, evenals haar Heere zelf... Dus...

In elk geval wordt Vera er op gewezen en laten we de verantwoordelijkheid ten opzichte van God aan haar over. Dat geeft rust. Op die manier kan ik er voor haar zijn. Met mijn eigen duidelijke mening en tegelijk als moeder om zo naar haar zienswijze en gevoel te luisteren. Gewoon, er zijn.

Een tattoo?

Het komt vast niet uit de lucht vallen, maar voor ons is het als een bliksem bij heldere hemel.
Vera wil een tattoo.

Nu ze weet wat Gods wil is in haar leven wat betreft relaties, lijkt het alsof ze het er als het ware in wil laten kerven. Ook ziet ze het als een afsluiten van deze periode.

De tekst? Daar is al stevig over na gedacht:

JESUS IS MY FRIEND FOREVER

De plaats? Ook nu twijfelt Vera niet: Op de rechter bovenarm. 

Wij hebben er zo onze twijfels over. Is dit dan wat God van je vraagt? Anderzijds vind ik het wel een mooi idee, maar daarover verschillen we als ouders van mening.  

Daarbij komt de leeftijd om de hoek kijken. Vera is 18+, dus ja, wat kun je nog behalve er goed over praten? 

Een vriendin van de club komt met een prachtig alternatief: ze geeft Vera een hangertje cadeau. Papa vult het aan met een kettinkje en zo draagt Vera nu toch de tekst bij zich, die ze graag ingekerfd had.

Maar... ik vraag me af of dat genoeg is. Nu lijkt ze tevreden. Maar Vera is over het algemeen nogal duidelijk over wat ze wilt. En meestal gaat dat haar ook lukken. Van wie ze dat heeft, dat verklap ik hier even niet... :)