Die vieze homo's? Excuses van dominee

Dank voor de mooie en lieve reacties op de eerdere blogs!!

Weet je nog van de clubavond? Dat dominee ook geïnformeerd was?
En verder terug in de tijd...
Weet je nog van zijn opmerking? Helaas is deze blog één van de meest gelezen stukjes. Natuurlijk prikkelt de titel en de reacties waren, logischer wijs, enorm. Ik heb het over: "Die vieze homo's, zei de dominee".
Wat kunnen we als christenen met onze grote mond vaak dingen zo snel kapot maken. Denken we er aan dat we Jezus' af horen spiegelen in ons doen en laten? Dat mensen dát willen zien??

Nou genoeg, voor ik een hele Bijbelstudie begin...

De dominee mailde onze Vera. Een maand of twee na die avond waarin ze voor de kerk haar coming-out deed. Met de verontschuldiging dat hij nu pas reageerde. Maar... Als ze eens praten wilde?
Nou Vera wilde dat wel. Via de mail Ze paste direct een lik-op-stuk-beleid toe en gaf  de dominee door dat ze niet dacht dat hij er veel van begrijpen zou. En dat ze mensen genoeg had om mee te praten. Al vrij snel hierna kwam er een mailtje terug. Met excuses!!!
Dominee had waarschijnlijk nooit veel rust gehad op zijn opmerking over 'die vieze homo's'. Want hij wist exact wat Vera bedoelde in de mail die zij hem stuurde.

Wat waren wij blij. Dat hij inzag dat hij zulke dingen niet kan zeggen. Als dominee spreek je namens God, ook op catechisatie. Wat je zelf vindt, moet je voor jezelf houden. Anders krijgen anderen vaak alleen maar verkeerde ideeën van Gods wil en het christenleven . Dus bood dominee zijn excuses aan voor de gedane uitsprak. En ja, al was het heel erg laat, het deed wel goed. En hij was blij dat Vera mensen genoeg om zich heen had.
Omdat dominee binnen vier weken met emeritaat, zoals dat zo mooi heet, zou gaan, was het voor hem zo net zo makkelijk. We zouden het niet van hem willen dat hij zich nog in deze problematiek zou  moeten gaan verdiepen.
Toch ben ik blij dat hij, ook al heeft hij nu geen eigen gemeente meer, hier toch over na heeft kunnen denken. Misschien is zijn visie veranderd. In elk geval weet hij nu dat er ook mensen als Vera in de kerk zitten. Dat doel is bereikt!

Wat de clubleiding mailde

Aan de ouders van de club,

Vanavond hebben we met elkaar tijdens de Bijbelstudie stilgestaan bij het thema ‘homoseksualiteit’. We hebben hiervoor gekozen omdat één van onze jongeren hiermee worstelt. Het is erg moedig van Vera om hiervoor aandacht te vragen, en hiermee naar buiten te komen. In de periode voor deze avond hebben we als clubleiding en jeugdambtsdragers samen met Vera de avond voorbereid. We hebben als club open met elkaar mogen spreken vanuit Romeinen 1:25-27 en 1 Korinthe 6:10,11

We hebben vanavond een mooi en open gesprek mogen hebben met elkaar, waarin we uitgesproken hebben dat we de homoseksuele praktijk afwijzen maar dat we de mensen met homoseksuele gevoelens niet kunnen negeren of veroordelen. Ook hen horen we lief te hebben en te helpen. Net als de andere jongelui van de groep, zien we ook Vera waardevol voor God en de mensen om haar heen. Bovendien hebben we allemaal onze eigen strijd tegen onze zwakten en tekortkomingen te voeren.

Het leek ons goed om jullie hiervan op de hoogte te brengen. Misschien blijven onze jongelui hiermee rondlopen. Het is belangrijk voor hen om hierover op een vertrouwde plek te kunnen praten. Vera heeft een grote stap durven zetten en het is belangrijk dat we hier, jong en oud, op een integere manier mee omgaan. Het is belangrijk om biddend om Vera, haar ouders, broers en zusje heen te gaan staan.

Hartelijke groet,

De Clubleiding

Leg je schuld maar bij Jezus neer

Het is wat mij betreft al bedtijd, als de deurbel die zondagavond nog gaat. Verbaasd maar nieuwsgierig open ik de voordeur. Een beetje aarzelend, want ik loop al in mijn badjas. Ik ben zo ontzettend moe en wil lekker op tijd het bed in.
Peter staat voor de deur. Peter, misschien ken je hem nog van eerdere blogs. De man die Vera's vertrouwen heeft. Clubleider en onze vriend. Aan hem vertelde ze het eerst dat ze lesbi is.
Zwijgend laat ik hem binnen.
"Tja, als ze mijn sms-jes niet beantwoord en de telefoon wegdrukt, kom ik maar even."
Ik zie Vera toch wel een beetje schrikken. Peter, duidelijk en direct als altijd valt direct met de deur in huis. Nog voor hij op de bank neerploft, begint hij te praten. Ik trek me terug. Ga wat achter in de kamer zitten, niet zichtbaar, niet hoorbaar. Naar bed? Geen denken aan!


Peter gaat behoorlijk te keer. Angstvallig houd ik mijn dochter in de gaten. Maar ik zie dat ze het aan kan. Misschien is dit dus wat ze nodig heeft?
"Zit jij nu een beetje zielig te doen. Mijn telefoontjes wegdrukken. Maar zo makkelijk kom je niet van je af, meissie."
"Ah, je ervaart niets van God? Wat denk je nu zelf? Je bent al maanden tegen Hem in aan het gaan en nu je eindelijk luistert, moet Hij maar direct weer voor je klaar staan en je geven wat je wilt?"
Zo hé, die hakt er in. Ik weet nu zelfs nog woordelijk hoe hij het zei. Kom op, denk ik bij mezelf. Mag ze alsjeblieft ook verwerken? Liefdesverdriet hebben? Rouwen?
Even denk ik er over na om hem er uit te zetten. Maar ik ken hem. En ik ken Vera ook. Vera weet wie het zegt en hoe hij het bedoelt. En ja, misschien heeft ze dit toch wel nodig??

Gelukkig, er wordt gewezen op Gods pijn als we ongehoorzaam zijn. Maar ook op de verzoening en op de verlossing door Jezus! Al pratend komt Peter er achter dat Vera bomvol schuldgevoel zit. En dat ze niet weet wat ze daar mee moet. Gelukkig is Jezus niet alleen voor de zonden, maar ook voor de schuld gestorven. Is Hij weer opgestaan, is Hem recht gedaan en door Hem mogen wij vrij tot de Vader komen. Wat een heerlijke boodschap voor mijn dochter, die daar zo mee worstelde.


Wat is het mooi dat ik haar weer zie lachen, als Peter een uur later de voordeur weer uitbonsjoerd. Nee, we hebben hem er toch niet uitgezet. We zien dat deze boodschap echt nodig was. Vera ervaart nu wat meer rust en heeft weer mogen ervaren dat ze altijd bij Jezus terecht kan. Niemand is té voor Hem. En zo stuurt God mensen naar ons toe om, waar wij het niet meer zo goed weten, raad en wijsheid te brengen. Dat geldt ook nu nog. Bij Hem mag je komen, ook jij ja, iedereen is welkom!

Het is haar verantwoordelijkheid

Geschokt ben ik.

Mijn man voelt zich geroepen om dit op het censura morum aan te gaan geven. Vera is en doet, dus…

Ik probeer te redden wat er te redden valt en stel voor dat we de ouderlingen, waar we pas en goed gesprek mee hadden en die onder de indruk waren van Vera’s getuigenis, uitnodigen voor een gesprek, nog voor de week van voorbereiding. Misschien kunnen zij ons dan ook tips geven en hoe hier mee om te gaan, hoe de gemeente hier mee om moet gaan. Mijn man gaat hier positief op in. Gelukkig, dat betekent nog een week of 10 daar vandaan geen gezeur...

 

Zus geeft een goede tip. Ze ziet mijn verdriet, ze hoort me praten tegen Vera en zegt: u hebt nu genoeg gezegd ma. Ze weet onderhand wel hoe u er over denkt en ze moet dit zelf kiezen. Dit is haar keuze en dus haar verantwoordelijkheid. Wat een wijsheid van mijn dochter. Ze heeft zo gelijk. En al leg ik het tien keer bij de voeten van de Heere, ik neem het elke keer weer mee. Dat is het probleem.

Vera moet hier zelf mee handelen en leren, haar neus stoten of doorgaan op de weg die ze ingeslagen is. Ik sta er bij en kijk er naar… Meer kan ik niet. Ik zou willen dat ik ze uit elkaar kon zetten, die meisjes om ze zo tot een keuze te laten komen die helemaal van hen zelf is, vooral van Vera. Omdat ik heel erg het idee heb dat ze meegenomen is in de meeslepende motivatie van Dieke. Ik zie dat ze echt heel erg verliefd is. Maar op Dieke of op de liefde zelf?

Maar ach, al reis je de hele wereld in je uppie rond, nog steeds zal het contact er zijn dankzij skype, facebook en al dat soort gein. Je moet wel heel bewust alles uit zetten wil je tot bezinning komen over wat je nu echt wilt. In die zin is het niet meer zoals vroeger, dat als je verkering even niet lekker liep, je afstand nam. En afstand nemen, dát willen ze niet. Maar dat is dan ook wel begrijpelijk, als je zo dol bent op elkaar!

In gesprek met Vera

Honderden gedachten vliegen door mij hoofd, ik word er doodmoe van. Niet één nacht, maar meerdere. Vooral overdag kan ik niet los komen van al die gedachten.

Laat ze nu zo al haar principes gaan? Hoe zit dat met de kerk? Met het heilig avondmaal? Ze is al belijdend lid en nu deze keuze? De kerkenraad zal niet makkelijk mee gaan. Per slot van rekening is het tegen de bijbelse principes in om een relatie aan te gaan en dus zal ze niet langer geaccepteerd worden. Ik ben het daar ook in zekere zin mee eens. Het toegeven aan deze gevoelens is ingaan tegen God. De Heere is daarover zo duidelijk. En nu dan? Als het avondmaal wordt? Censura morum en zo, lekker is dat. Al die mensen die het gaan weten, merken en dan niet meer accpeteren. Of juist heel makkelijk doen, want volgens Vera is op facebook iedereen blij voor haar.

Ik bestorm dag in dag uit, nacht in nacht uit de hemel: O God! Laat haar zien wat Uw wil is. Ik gun haar deze liefde zo, maar ik gun haar nog meer de liefde van U! Ik wil haar niet zien afdwalen van Hem en Zijn Woord. Het is zo dubbel, zo ontzettend dubbel. Ik weet niet hoe ik dit los kan laten, zonder met Vader te praten over alles.

Natuurlijk praat ik ook met Vera. Vera, ik heb de hele nacht liggen denken… Ja dat zal wel je…. Aan Lazarus. Huh? Vragend kijkt ze me aan

Je weet wel, Lazarus en die rijke man. De rijke man vraagt Abraham of lazarus terug mag naar de aarde om zijn broers te waarschuwen. Abraham antwoord dan dat dat niet nodig is: ze hebben de profeten.

Nu zeg jij Vera, dat je samen met Dieke bidt, dat je wacht op een gevoel die zegt dat dit wel of niet goed is, maar ik denk niet dat God altijd spreekt door het gevoel. God heeft zijn Woord gegeven, heel duidelijk. Hij zegt dat homoseksualiteit een gruwel in Zijn ogen is. Hij gaf Adam een vrouw, geen man.

Logisch, anders kwamen er geen kinderen. Ach, voor de duidelijkheid had God ook wel twee stellen kunnen schapen: een hetero en een homo. Maar dat deed Hij niet. God zei ook niet dat het goed is dat de mens zijn ouders verlaat en een ander mens aanhangt, maar dat de man zijn ouders verlaat en zijn vrouw aanhangt. Hoe duidelijk kan het zijn!

Vera ziet het niet. Liefde maakt echt blind!

Een ander gesprek.

Hoe zie je de toekomst? Trouwen? Niet in de kerk. Je kunt alleen in die kerk trouwen als lesbisch stel, waar meer dingen zijn die onbijbels zijn. Samenwonen? Kom nou? Ga je echt alles opgeven? Je club je belijdeniskring, je gemeente, je God?

De standvastige Vera, die bekend staat om haar doelgerichtheid, haar doorzettingsvermogen en onverzettelijkheid lijkt inderdaad alles op te geven voor die ene liefde. En o wat begrijp ik haar. Maar wat zal ze een oordeel over haar heen krijgen, terwijl wij niet zouden moeten oordelen. Ik merk het bij mezelf. Ik ben bang. Zo bang. Voor al die mensen bij ons in de kerk die hun oordeel gaan uitspreken. Jij Vera, nee jij doet niet meer mee. Jij praktiseert en dus begeef je je op verboden terrein. Want het is zo duidelijk: wie in de zonde blijft leven, zal niet aan het heilig avondmaal deel kunnen nemen. Niet aan Mijn lichaam en Mijn bloed. Niet. Niet.  Helemaal niet!

Ratelderatelderatel... ik wil één ding en da's: haar overtuigen... Maar nee, dat is niet wat ik had moeten doen...

Maar het liep anders...

'Hé Vera, weet je wie er ook lesbi is?'
'Nou?'
'Dieke, je weet wel, van toneel.'


Een reactie van Vera blijft verder achter wege.
Direct wordt Dieke als vriendin gevraagd op facebook en niet heel veel later zijn de meiden in diep gesprek gewikkeld. Gesprek anno 2014: via de facebookchat.


Vera is vaak in gesprek op facebook met 'Jan en alleman'. Maar nu wordt Dieke nummer 1 in de gesprekskeuze.
'Eindelijk eens iemand met wie ik dezelfde gevoelens deel, iemand die mij begrijpt', verzucht Vera opgelucht.
En ik zie haar veranderen. De blije Vera van tig jaar terug komt weer tevoorschijn. Dat is rede voor dankbaarheid. Toch knaagt er ook wat. En ik waarschuw Vera.
'Kijk je uit meis?'
 Meer is niet nodig. Vera begrijpt me direct.
'Tuurlijk mam, ik heb al gelijk tegen Dieke gezegd dat ik geen relatie wil. Maar zij wel. En nu zegt ze dat ze voor me gaat bidden, zodat ik in ga zien dat ik gelukkig mag zijn en een relatie mag beginnen...'
En ze lacht er vrolijk bij.
'Dieke is ook christen mam, dus rustig maar...'

Ik heb er alle vertrouwen in. En ja, tuurlijk mag ze een vriendin hebben met wie ze eindelijk alles delen kan. Daarbij komt dat Vera over het algemeen erg voet bij stuk houdt, waar het ook om gaat. En vanaf het allereerste moment, toen, 20 december 2012, zei ze het: ze wist dat ze geen relatie wilde. En ik weet immers dat ik haar kan vertrouwen op haar woord?


Het wordt Dieke voor en Dieke na, dag in dag uit. Of beter: dag in, nacht uit.
En ik weet het niet hoor, maar volgens mij is ze verliefd. Maar Vera ontkent. Ik bid veel voor Vera. Dat ze Gods wil doet. Niet de mijne, niet die van haarzelf, maar die van God.


En dan, 30 december 2013 komt de vraag: 'Mam, kan Dieke hier mee-eten vanavond?'
En ik zeg: 'Tuurlijk, al je vrienden zijn welkom.'
Zo is het, maar het kriebelt wel wat. Doe ik er goed aan? Bemoedig ik niets? Wat zijn haar gevoelens bij dit alles? Vera is zó blij, zó lief ook voor ons opeens. Puberaf? Of ... verliefd???

God houdt van je!

De relatie opa-Vera verandert wel. Ik merk, zo op afstand toe kijkend, dat ze allebei hun weg weer moeten vinden naar elkaar toe. Nu, bijna een jaar later gaat het gelukkig al weer bijna als vanouds, al blijft de grote spontaniteit die we van opa gewend waren wat achter.


Zo langzamerhand gaat de hele familie het weten. Tantes  ooms, vrienden van ons en vrienden van Vera zelf.
De reacties zijn over het algemeen eerst schrik, dan acceptatie. Bij de één wat sneller dan bij de ander, maar toch wel die acceptatie.
'Vera, je mag er zijn',  'we houden van je', 'God houdt van je!' en 'de deur blijft altijd voor je openstaan'.

Is dat, zo vraag ik me nu af, omdat Vera er ook bij zegt hoe ze er in staat? 'Ik val op meiden, maar ik wil echt geen relatie, want ik weet dat het niet goed is.' Niet zo kort door de bocht, maar het komt er wel op neer dat ze het zo vertelde.
En ja, wat kun je daar op tegen hebben? Maar beseffen zij (en wij!!) wel hoe moeilijk het voor Vera is???
Het is vaak wat familie het eerst tegen ons zegt: 'wat erg, dat van Vera, maar wat fijn dat ze geen relatie wil.' Is dat volledige acceptatie van Vera? Of vooral van haar leefwijze??


Neefjes en nichtjes wordt het nog niet verteld. De rede daarvan is dat Vera het op de club van de kerk wil gaan vertellen en dat daar een aantal nichtjes op zitten.
Met name mijn zus wacht vol ongeduld deze avond af: wanneer kan ik er thuis over praten??
Maar we gaan niets overhaasten. Alles op z'n tijd. Of wel: op Vera's tijd. Maar langzaam komt die avond toch in zicht, zo lijkt het tenminste...

Op naar opa en oma

Ga je nog eens schrijven mam? zo vroeg Vera me laatst. Jazeker was ik dat van plan, maar door allerlei dingen hier en elders, moest het schrijven even wachten. Maar dan nu, ruim een maand na de laatste blog waarin ik schreef weer te beginnen, het vervolg.


Opa en oma.
Voorzichtig bereid ik hen voor.
We komen weer hoor, met alweer niet zo'n fijn bericht.
Dus hou je vast!


Nou ja, zo niet dus.
Maar om ze toch een beetje voor te bereiden moest ik wel vertellen dat we met een doel kwamen, Vera en ik. En dat het geen leuk nieuws voor ze is.
Mijn ma begint aan de telefoon al: wat nu weer? Is het... heeft ze...
Ik hang op, sorry mam, we komen zo, nu niet dus.


Of het intuïtie is en een wat sterker gevoel voor gevoel en binnenste, ik weet het niet, maar oma had een ingeving gehad. Misschien komt Vera wel vertellen dat ze lesbi is. Zomaar een gedachte die door haar hoofd ging en haar voorbereidde.


Opa echter had helemaal nergens een idee over en schrok zichtbaar. Hoe kán dat nou? Je bent toch christen??
Vertwijfeld schudde hij zijn hoofd. Want als je christen bent, dan kán dit toch niet?
Opa was zich er nooit bewust van geweest dat er ook in de kerk mensen zitten die niet-hetero zijn. Hij was oprecht verbaasd en verwonderd, aangeslagen en terneergedrukt.


Allebei spraken ze uit dat ze heel veel van Vera houden en dat ook altijd zullen blijven doen. De deur blijft altijd open en Vera hoort er helemaal bij.


Maar toch...opa gaat met Vera wat drinken en probeert haar er van te overtuigen dat het fijn is als man en vrouw bij elkaar zijn. Het steekt ontzettend bij Vera en ze voelt een totale ontkenning van wie ze is. En het duurt een ruime tijd voordat opa haar weer als vanouds knuffelt, een arm om haar heen slaat en haar in de ogen kijkt.


En ik weet het van mezelf. Het is makkelijk gezegd: we houden toch wel van je. Maar laten merken en de gevoelens op een rijtje krijgen, dat is niet zo één, twee, drie gedaan.
Opa had zichzelf een beetje overschat. Maar nu, een jaar later, merken we: hij houdt van Vera. Al begrijpt hij er niets van: voor hem is ze toch heel belangrijk. En daar gaat het om.

Helemaal uit de kast!

Vera is er klaar mee.
"Al dat stiekeme gedoe en bij niemand kan ik zijn wie ik ben.
Ik ben er helemaal klaar mee.
Ik ga compleet uit de kast!"
Grijnzend kijken we elkaar aan. Een beetje zelfspot is Vera niet vreemd en soms doen we lekker mee.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ja, je hebt te maken met mensen. Je weet wel, van die schepsels die allemaal zo hun mening, gevoelens en gedachten hebben. Die ze vaak niet in de kast houden, maar open en bloot voor je neer leggen. En vaak op een rigoureuze manier, waar je u tegen zegt.
Daarbij komt dat haar, onze, mening niet meer noemenswaardig is. Tegenwoordig zegt men, ook binnen de gemeente: leef zoals je zelf wilt en hoe jij je gelukkig voelt, dan komt het allemaal prima in orde.
Maar toch willen wij ons vasthouden aan wat God van ons vraagt. Dat is ook de mening van Vera.
Maar bovenaan staat: de christenen in onze gemeente en familie hebben vast ook hun uitgesproken mening en ja, hoe staan hun dan tegenover een vriendin, een familielid, een kleinkind die zegt lesbi te zijn?

Dus mijn hele serieuze vraag is aan Vera: "Hoe ver kom je uit de kast?"
"Nou, wat mij betreft dus helemaal. Kan me niets schelen. Ik wil niet meer jokken als ze over vriendjes beginnen, ik wil niet meer doen alsof ik verliefd ben op die ene jongen, ik wil eerlijk kunnen leven, met mijn eigen identiteit. Dat is: ik ben van Jezus en lesbi. Punt. Het één sluit het ander niet uit en dat moeten ze dan maar snappen."
Met bepaalde mensen in gedachten voel ik me opgelucht. Met anderen bezwaard.
Maar oké schat. Als jij er klaar voor bent, dan gaan we er voor!
Dus opa en oma, we komen eraan!!!!

In ZE.nl!

Vanaf vorige week staat ons verhaal op 'Ze.nl'
In de bovenste balk zie jet het staan, misschien moet je even doorklikken op de pijltjes aan de zijkant.
Het grappige is, dat ik er zelf niet op kan komen, vanwege filternet...Maar even uitschakelen dus..

Voor jullie die steeds mee hebben gelezen zal er niets nieuws in staan.
Eigenlijk is het een verkorte versie van deze blog.
Het is mooi dat er op ze.nl nu een christin aan het woord is, al wordt dat, met name op hun facebookpagina niet altijd gewaardeerd...

Veel leesplezier.
www.ze.nl

Eyeopener: eens Mijn zus, altijd Mijn zus

Met dank aan Ron en ook Gwendolyn deze blog!
Het is zo mooi dat jullie reageerden op de vorige blog. Met je eigen inzicht en ideeën daarbij.
Want voor mij was het een eyeopener.

Ron: De mooiste uitspraak vind ik van je man: "Er verandert natuurlijk ook niets; je zus blijft je zus!" Al verandert alles, maar die emotionele betrokkenheid op je kind, op je zus overwint dat allemaal. Dit is emotie vanuit het vaderhart. Heel kostbaar!

Gwendolyn:  Ben het met Ron eens. En als ik zijn antwoord nog even verder trek, dan zegt hij tussen de regels door dat er voor hem ook niets verandert. Zijn dochter is zijn dochter! Het feit dat hij ook bij dit gesprek aanwezig was, zegt ook heel veel. Ik heb in je vorige blogs gelezen dat hij er vaak niet is en jij mee gaat naar de gesprekken etc. Dit is ook een teken naar jullie toe dat hij wel degelijk betrokken is. Elke uiting, hoe klein ook, is er één.

De opmerking die mijn man maakte tegenover zus zag ik als een dooddoener, als een feit, zonder emotie. Een opmerking van iemand die nog niet verwerkt heeft. Maar jullie brengen het zo anders.
Dank jullie wel daarvoor.

Ik zit natuurlijk al lang in deze situatie en zie soms gewoon niet meer wat bijzonder en speciaal is.
Zelf ben ik echt een emotiemens en denker.
Toen ik er achter kwam dat Vera lesbie is, was ook mijn eerste gedachte dat  ik er voor zou gaan! Omdat ik van haar houd. Ze is mijn dochter en dat blijft ze, hoe dan ook. Maar al gauw waren deze gedachten naar de achtergrond en ging ik me zorgen maken over Vera, over haar verwerkingsproces en over haar toekomst. Ik kwam in een soort rouwproces van verwachtingen over de toekomst. Dingen die vrij normaal zijn in het leven en waar je op hopen mag, maar waarvan je nu weet dat het niet gaat gebeuren. En ik ging er zomaar vanuit dat zus ook die gedachtes zou hebben. Waardoor ik voor haar ging denken en 'wist' dat ze aan zo'n opmerking van vader niets zou hebben.
Het tegendeel is bewezen. Ik ben hierin heel verkeerd gaan denken. Zus heeft het nergens over en maakt zich niet druk. Ze houdt van Vera en dat is helemaal niet verminderd. Integendeel!

Wat is het dan goed dat iemand je er op wijst hoe dankbaar je mag zijn voor het mooie, het kleine, wat toch gezegd wordt.
Na hierover nagedacht te hebben wist ik dat ik dit moest bloggen.
Want weet je, het is niet alleen een gedachte van mij, er zullen er meer zijn die zo denken.
Maar het is ook niet alleen een gedachte van vader, het is meer nog een gedachte van onze Hemelse Vader. Komen zoals je bent, met al je beperkingen en schuld, zonden en verdriet en ook blijdschap en dankbaarheid. Voor Hem geld: eens Mijn kind, altijd Mijn kind, dankzij het verlossingswerk van Jezus. Die zegt: Eens Mijn zus, altijd Mijn zus!
Hij staat met open armen te wachten op jou, mij, ons. Elke keer weer.

Doet me denken aan gisterenavond.
Mijn man en ik zaten op de bank de dag door te spreken:
"Hoe was jouw dag, wat deed jij?" je kent het misschien wel.
Komt Vera bij ons staan.
Ze strekt haar armen wijd uit en stapt op vader af.
"Even een knuffel!" zegt ze op gebiedende toon.
Een paar maanden geleden zou vader nog afwijzend gereageerd hebben, haar aan de kant geduwd hebben, maar nu zegt hij: "Wil je een knuffel? Kom maar hier dan!"
Wat een fantastisch wonder en mooi moment!

Afspiegeling van de hemelse Vader!

"Ze wil mijn vriendin niet meer zijn!"

"Hoi mam! Noa weet het nu ook."
Vera valt met de deur in huis. Ze komt net uit school fietsen en heeft 'het' vandaag dus vertelt tegen haar schoolvriendin Noa, als ik het goed begrijp.
Ik schrik er een beetje van. Het is nog al eens een haat-liefde-verhouding tussen die twee. Nu het weer een beetje lekker loopt, neemt Vera haar direct in vertrouwen. Maar wat als het niet meer goed gaat? Weet dan de hele school het???

We proberen Vera hierin zo goed mogelijk te begeleiden. Aan wie vertel je wel dat je lesbo bent, aan wie niet? Wie zal het begrijpen en voor JOU kiezen. En...wie niet?
Zelf ben ik er erg huiverig voor. Ik wil niet dat mensen mij pijn gaan doen. En door mij ook mijn dochter. Of andersom. Toch heb ik ook ervaren dat het meevalt. Ik heb nog geen negatief geluid gehoord, alleen maar meeleven. En tot eigen schaamte moet ik zeggen dat ik juist bij mensen van de kerk de grootste schroom voel. Tot mijn schaamte ja, omdat ik van binnen uit weet hoe mensen kunnen reageren en hoe veroordelend wij over kunnen komen.

De vriendin van Vera is al sinds groep drie haar klasgenoot. Op de middelbare school zijn ze apart gegaan, maar nu zitten ze op het MBO weer bij elkaar. Erg gezellig, vooral omdat ze een eind moeten fietsen.
Vera wil graag weer de vriendschap van groep acht, Noa vindt dat wat lastiger. Vandaar dat het nogal eens mis loopt.

De volgende dag is Vera erg stil en in zichzelf gekeerd. Na zoiets een paar dagen vol te hebben gehouden breekt er wat in haar.
"Noa negeert me. Wil mijn vriendin niet meer zijn. We doen alleen nog maar alsof, om de rest van de fietsgroep."
Vera is er kapot van. Ze begrijpt het niet.
"Er verandert toch niets?"
Toch wel. Noa weet nu dat ze verliefd is op meisjes. Dat is wennen! Als je vriendin van jaren dat opeens tegen je zegt.
Ik kan zomaar inschatten hoe dat denkpatroon bij Noa verloopt...
Waar is ze nu aan toe? Hoe moet ze reageren op Vera? Waarom doet ze aardig? Ze zal toch niet verliefd zijn op mij??? Vragen te over die de vriendschap opeens wél veranderen!

Zo goed als het gaat probeer ik Vera te troosten. Ik begrijp haar verdriet en ben boos op Noa, al begrijp ik haar ook wel. Anderzijds is het misschien wel eens goed dat Vera haar neus stoot, want ze neemt erg veel mensen in vertrouwen. En deze vriendschap bestaat al zo lang! Misschien, heel misschien is het tegen deze gebeurtenis bestand?

Een God van liefde

Laura reageert. Ik vind het mooi dát ze reageert en wil de reactie van mij op haar reactie graag delen.
Laura is mijn lieve vriendin. We delen veel samen, maar zijn het niet altijd samen eens.
Meerwaarde van onze vriendschap :-)!

Laura schrijft:
Ik schrijf voor het eerst een reactie hier op dit blog, aan een heel dierbare vriendin van mij. Wetende dat wij verschillend staan in onze geloofsovertuiging. Daarom ben ik voorzichtig, en uit diep respect voor onze vriendschap, hier een reactie van mij. De God in wie ik geloof, is een God van liefde, Hij oordeelt niet, dus mag ik dat ook niet doen. Homoseksualiteit is in mijn overtuiging geen zonde, en zal er ook vast in een nieuwe wereld zijn. Het is niet iets waar je een ander mee kwaad berokkend, je deelt de liefde met iemand van hetzelfde geslacht.
Je deelt liefde, dat is al iets bijzonders. Wanneer wij een ander de liefde ontzeggen, dan hebben wij veroordeeld. Wat betekend dat dan ??
De weg die Vera af moet leggen, kunnen we zo veel makkelijker maken, door haar te omringen met liefde waardoor ze verder komt zonder zichzelf al bij voorbaat zorgen te maken dat ze haar gevoelens wel op de goede manier beleefd . Dan laten we haar zichzelf al veroordelen, toch ?
Dit is, zoals ik al eerder vertelde, mijn overtuiging en ik respecteer een ieder die er anders in staat.
Vera, ik wens jou een heel fijn leven toe, met liefde die je kunt delen, anders heb je niks aan liefde. Je hebt een goed hart, en met God aan je zijde, blijft het goed met je gaan.
Ik wens jullie veel liefde toe, Laura

Ha Laura,
Wat fijn dat je reageert! Ik begrijp jou, omdat ik je standpunt kent. We hebben het hier al eens over gehad hè.
Het is waar dat God een God van liefde is. Hij deelt Zijn liefde aan ons uit, door Jezus, Zijn Zoon, aan ons te geven voor onze redding en door van alles om ons heen: natuur, vriendschappen en ook liefde, ja.
Maar God is ook een God die gehoorzaamheid vraagt. Gehoorzaam leven zoals Hij wil gaat haast vanzelf, om wat Hij voor ons deed. Net als ouder/kind relatie: uit liefde iets doen voor elkaar. Zo is God onze Vader.
Omdat wij proberen te leven volgens Gods eigen Woord, de Bijbel, is het niet zo zwaar als het misschien overkomt. Een vriend van Vera legde het haar zo uit. Toen hij verkering had met een jongen had hij de liefde van zijn leven, maar geen vrede met God. Nadat de relatie voorbij was vond hij de vrede met God terug en heeft hij rust in de situatie. Vera is niet iemand die iets gaat toen tegen haar eigen principes in. Ze zal er geen rust op krijgen. We veroordelen haar hierin dus ook niet, omdat dit haar eigen keus is, die ze samen met God maakte, naar aanleiding wat Hij zegt in de Bijbel.
Ze had deze keuze al gemaakt voor wij er vanaf wisten. En ze weet: Een leven zonder Gods vrede is veel moeilijker dan een leven met je grote liefde, maar zonder God.
Vera is nog jong, ik weet niet hoe het allemaal gaat lopen. Ik weet dat er genoeg christenen zijn die wél vrede met God hebben en een relatie met hetzelfde soort, zeg maar. Dus ja.. Op dit moment is dit haar standpunt, die wij delen. Mocht haar standpunt anders worden, dan zullen wij evengoed van haar blijven houden.
Lieve groet, Ria

Vervolg Eleos intake

Tijdens het Eleosintakegesprek praten we natuurlijk niet alleen over vader. Ook over mij, als moeder. Hoe ik tot de ontdekking kwam dat Vera lesbi is. Hoe schuldig ik me daarover heb gevoeld en hoe dubbel dat was: ik was tegelijkertijd ook heel blij dat ik het wist. Ken je dit stuk van het verhaal nog niet, kijk dan in 'mijn verhaal'. Dat Vera me direct vergaf, wat een wonder! De begeleider geeft aan dat dát kwam omdat ik allereerst vergeving vroeg voor wat ik had gedaan. Nog voor we die bewuste avond in gesprek gingen.

We praten over Vera zelf. Hoe zij het beleefd.
"Wat heeft ze het zwaar gehad! Zoveel jaren daar alleen mee te moeten lopen. Maar wat een gelovig meisje ook." De hulpverlener is daarover heel verbaasd. Wij kennen Vera natuurlijk al langer :-) waarbij het gevaar is dat je het heel gewoon gaat vinden dat ze zo'n gelovig kind is. Des te beter dat deze hulpverlener me erop wijst. Wees er dankbaar voor, Ria! Zonder haar clubleider én zonder God, had ze al die melatoninepilletjes allang doorgeslikt, daarover zijn we samen wel eens.

Het gesprek gaat diep. Over de gevoelens die ik er bij heb. De eerste schok, het opnieuw accepteren van onze dochter. Een dochter die op meisjes valt. Iets wat heel de toekomst gaat doordrenken. Aan wie ga je het vertellen. Aan wie vooral niet! Hoe reageren mensen? We hebben natuurlijk een heel slecht voorbeeld in de dominee. Ook daarover praat ik met de hulpverlener. Wat hij zei en over hoeveel pijn dát deed. Juist iemand die je zo zou kunnen helpen, schopt je, onbewust, aan de kant!
De hulpverlener nuanceert het wat: hij weet het niet. Hij was op dat moment niet pastoraal bezig, niet in pastoraal gesprek, hoewel het niet slim is zulke dingen te zeggen bij een groep catechisanten. Er met hem over praten? Ze raad het me aan. Maar Vera wil het niet hebben en diep in mijn hart ben ik dar heel blij mee. Ik heb helemaal niet de moed en de energie om zulke dingen aan te halen. "Jammer."zo vindt mij gesprekspartner.

Zusje. Wat doen we met zusje? In de zomervakantie gaan we het haar veertellen.
"Ik heb haar hiervoor al aangemeld bij Eleos", vertel ik de hulpverlener. "Ik dacht dat er een  wachtlijst zou zijn, maar ze kan volgende week terecht! Wé kunnen volgende week terecht. Zit ik hier weer..."
Ze herkent het: er is zo goed als geen wachtlijst. Gelukkig is er nog genoeg voor zus waar ze eens even over praten moet. Dan kunnen we in de zomervakantie gesprekken regelen voor dingen als dit.
Ik bindt haar op het hart dat ze haar collega goed moet zeggen dat zusje nú nog van niets weet!
Stel je voor dat ze het zo maar op tafel zou gooien. Zou dat even fout zijn!

In het gesprek met Vera, een uurtje geleden, heeft ze een vervolgtraject aangeboden, waar Vera over na gaat denken. Het lijkt haar het beste als Vera eerst wat individuele gesprekken gaat volgen, gevolgd door creatieve therapie. Of we het er thuis samen over willen hebben. Creatieve therapie gaat dieper. En omdat Vera niet zo'n prater is en erg goed is in stilhouden, is dit een manier om er toch bij te komen. Ik kan me daar direct helemaal in vinden, al moet Vera hierover zelf beslissen.

We spreken af voor over twee weken.
Opgelucht dat het achter de rug is en de eerste stap is gezet, rijden we naar huis.
Drie dagen ben ik helemaal gesloopt. Het heeft me bergen energie gekost, dit gesprek. Eindelijk alles eens tot op het bot toe besproken! Het heeft dus ook veel ruimte gegeven voor verwerken en begrijpen. En dat was de bedoeling.

Jezus houdt van jou, dus ik ook!

Een stromende kraan, daar lijkt Vera op.
Nu ze eenmaal haar coming-out heeft gedaan en wij haar konden vertellen dat ze voor ons even belangrijk blijft: onze dochter, onze oudste waar we trots op zijn.
Een stromende kraan. Geen water komt eruit, maar woorden.
Praten, praten, praten...

Elke avond zitten we nog te kletsen over het hoe en waarom. Over haar bevindingen als ze weer iemand vertelde over haar gevoelens. Over de opmerkingen die ze krijgt over genezing zus of bevrijding zo. Over lieve woorden van vriendinnen
Jezus houdt van jou, dus ik ook!
Geweldig toch, als je dát iemand hoort zeggen na het verhaal?

We praten over het standpunt, die we ingenomen hebben. Gelukkig zitten we hierbij op dezelfde lijn.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik ook hoop en er voor bidt dat ze volhoudt in dit voornemen.
Eén ding weet ik zeker: ze nam het standpunt in met God. Hij zal haar er door heen helpen.
Ook in moeilijke tijden. Als vriendinnen gaan trouwen. Als ze tante wordt. Ze weet het: God is bij  mij. Mijn grootste vriend. Mijn Vader die er altijd voor me is. Hoe dan ook.
Ik zet het hier maar even neer mocht je het toch ooit vergeten, Vera! En voor iedereen die dit leest en nu nodig heeft.

Ik ben erg benieuwd hoe ze heeft ontdekt dat ze verliefd werd op meisjes. Nou ja, hoe? Wanneer? Waar was je toen?  Wat deed je?

Het was op een vakantiekamp van een jeugdclub. Die jeugdclub onder leiding van Peter.
Ze gingen kamperen, maar er waren matrassen te weinig. De oplossing was: samen in een bed. Ook lekker warm, wat het was griezelig koud in een tentje...
En zo kwam het dat Vera een matras met een vriendin moest delen. De gevoelens die er toen bij haar boven kwamen verdwenen niet na het kamp. Zo kwam ze er achter. Het kamp was minstens drie jaar geleden. Tjonge, wat een moeilijke tijd maakte mijn meisje door. Zonder dat ik het wist. Zonder dat ik het merkte. Gelukkig is ze een poos later wel gan praten met Peter. Heeft ze er niet langer alleen mee gezeten. Maar ze heeft het ontzettend moeilijk gehad. Daarover weer een volgende keer.

Ik wens jullie allemaal een fijne dag. Biddag is het vandaag voor de 'traditionele  kerken'.
Heerlijk op een woensdag naar de kerk. Ik geniet er altijd enorm van, zo'n extra dienstje.
Vera vind dat ze niet hoeft te gaan. Andere dingen gaan voor. Bidden doe ik altijd en in de kerk doe ik dat op zondag.
Dat is dan weer haar autistische trekje. Op woensdag naar de kerk??? Duh-uh...

Hoe vader reageert

"Zo? Is Vera uit de kast gekomen?"
De vraag van mijn man overvalt me.
"Eh...hoe bedoel je dat?"
"Nou ja, je zit niet voor niets ruim een uur boven met Peter en Vera. Dan heb je het niet over koetjes en kalfjes. Ze valt op meiden hè?"
Opgelucht bevestig ik wat mijn man al weet.
Hij weet het! Wat een prachtige verrassing. Niets verborgen te houden, niets meer om niet over te praten!

Nadat Peter naar huis ging en Vera naar haar afspraak ben ik de jongste kinderen naar bed gaan brengen. Opeens ging ik weer van homofilie naar de Kameleon, schoolpsalm zingen en bidden met jongste zoon. Het was een grote overgang, waar ik absoluut kracht voor kreeg om te doen. Terwijl ik het liefst een potje zou uithuilen, zong ik van Gods grootheid en trouw! Wat bracht God een troost door Zijn eigen Woord!

Toen de kinderen alle drie naar bed waren en we samen in de kamer zaten kwam mijn man met bovenstaande vraag. "Zo? Is Vera uit de kast gekomen?"
Ze is verliefd op dat ene meisje hè? Hij noemt een naam. Maar nee, dat is niet zo, dat heeft Vera me zelf verteld.
"Ik hoorde haar een poosje terug tegen dat meidje roepen: Ik hou van jou!"
Dat zegt als meiden onder elkaar niet alles, maar de kern is wel waarheid: ze valt op meisjes.
"Nou ja, zucht mijn man, het kan er nog wel bij!"
Ik begrijp direct wat hij bedoelt. Heb ik het zelf ook niet gedacht: we hebben al zoveel zorgen. Nu dit ook nog? Gelukkig hebben we een hemelse Vader, die met ons mee gaat!

Als de deur dicht klapt weten we dat Vera weer thuis is. Ik confronteer haar direct met de ontdekking: papa weet het! Ook bij haar lees ik opluchting, tegelijk met een brok onzekerheid. Met z'n drieen praten we wat. Vera stelt vader de vraag:"Hoe vind je het?"
Vader blijft wat vaag en na drie keer deze vraag te stellen help ik haar.
"Vera wil eigenlijk gewoon weten of je hoe dan ook van haar houdt en dit accepteren kan."
Dan zegt hij het: "Ja meisje, ik houd van jou!"
Het was erg lang geleden dat hij dát gezegd had of had laten merken. Wat een prachtige uitspraak!
Als ik een week of wat later vraag of hij het een beetje een plekje heeft kunnen geven is zijn antwoord heel makkelijk:"Ja hoor, tuurlijk." Er over praten doet hij niet. Niet met mij, niet met Vera.
Het lijkt of het accepteren oké, maar het 'praten over' taboe is.
En ik? Ook al mis ik het ontzettend dat we er samen niet over praten, ik zal het moeten accepteren. Hij is man, een rationele denker. Geen prater over zijn diepste gevoelens. Maar hij zei wel: "Ik houd van jou". Dat was het mooiste wat hij Vera kon geven. Hiermee zegt hij alles, ook dat ze mag blijven!

Vader en zus, hoe reageren zij?

Het is zo waar wat Kleinood in haar reactie op het vorige blogje schrifjt: God is er bij. Maar het waren toen wel mijn gedachten. Mijn gedachten stroken niet altijd met Gods Woord... jammergenoeg. Je reactie was erg bemoedigend. Dank je wel. Ook jou Ron begrijp ik. Je aarzeling om te reageren, je begrip voor de dominee. Je lieve woorden. Dank je wel!
We voelen ons erg gesteund en bemoedigd door de reacties op blog en via mail. Allemaal dank je wel. Dat wil ik maar even zeggen..

Hoe nu verder? Daar was ik gebleven de vorige keer. Hoe nu verder?
"Hoe wil je verder, Vera? Wat jij wil, dat is het belangrijkst".
We zitten nog steeds bij elkaar op het bed. Vertwijfeld kijken we elkaar aan.

Er zijn hier zes mensen in huis.
De broertjes zijn te jong.

Zus is erg druk. Zullen we voor haar maar wachten op een heel rustig moment? Zomervakantie bijvoorbeeld, dat is een stil moment. Het is lastig over deze dingen een besluit te nemen. Liever zou je zeggen:"Hé, luister eens. Ik ben je zus, en val op meisjes. Dan weet je dat oké." Want verandert er voor haar eigenlijk wel wat? Ja, toch wel.
Het alleen al samen kijken naar jongens, waar Vera nog in mee gaat, iets wat voor zus heel belangrijk is...
Ik denk dat we heel voorzichtig met zus om moeten gaan. Vera en zij hebben een heel goede relatie. Een heel sterke ook. Maar kan deze relatie dit aan? Kan zus het aan? Of...
Vera wil de band graag zo sterk mogelijk houden. Begrijpelijk. Daarom kiezen we ervoor om het zodra het zomervakantie is, het tegen haar te vertellen. Ze is nu druk met school én met zichzelf. Op goede grond. Ze moet het rustig kunnen aanhoren, rustig kunnen verwerken en een plekje geven. Misschien zelfs even naar begeleidende gesprekken. Nu zou het haar te veel zijn, in combinatie met heel veel andere dingen.

Zesde Eerste persoon is vader. Papa! Vera kijkt me een beetje bang aan.
"Moeten we het hem vertellen?" Ja! Maar wanneer? Momenteel staat zijn baan nogal op de tocht en is hij erg nerveus, gespannen. Daarbij komt dat we alle drie, ook Peter, twijfelen aan zijn begrip. Vader is erg rechtlijnig. Ik ben er zelfs bang voor dat hij haar huppetee, zo uit huis zet. Vooral omdat de relatie niet sterk is, of moet ik zeggen, er geen relatie lijkt te zijn? Geen band, behalve dat ze enorm op elkaar lijken in karakter.
Ik wil er niet aan denken hoe hij gaat reageren. Hoe ik daarop reageer. Kost het ons het huwelijk, zo'n groot geheim vertellen? Ergens heb ik er niet zo veel verterouwen in. En Vera en Peter vatten dat.
We besluiten het papa te vertellen zodra het op zijn werk weer rustiger en minder spannend is.

Het is tijd. De broertjes moeten nodig naar bed, Vera moet zo nog verderop en Peter zou met mijn man nog deuren langs gaan. Bijna een uur hebben we boven gebivakeerd. Ernstig gepraat. Opgelucht lopen we de trap af. Het is gezegd! En...we houden nog meer van elkaar!

Maakte Vera voor me, op het strand, zomer 2012

"Die vieze homo's", zei de dominee

Vandaag een uitstapje naar het heden. Excuses voor de onderbreking in de tijd, maar het moet even. Ik moet even spuien en mijn ergenis en verdriet wegschrijven. Misschien dat het helpt en ik zometeen weer en beetje kan functioneren.

Uiteraard blijf je in deze wereld niet altijd op de toppen van geloof. Twee maanden was al erg lang. En dat ik eens naar beneden zou storten wist ik wel. Ergens moet het verwerkt worden en een plekje krijgen. Maar dat het zo zou gaan...

Vera kwam deze week uit catechisatie. Het is een goede gewoonte om daar heen te gaan.
Deze keer kwam ze een beetje verdrietig thuis en ze vertelde me de oorzaak.
Dominee had het over 'Die vieze homo's'...
Wham! Die sloeg in. Bij haar, zij is even naar het toilet gelopen tijdens de bespreking, en bij mij.

Weet je, ik weet dat er mensen zijn die iedereen over één kam scheren. Die in de bijbel lezen dat God een gruwel heeft aan 'mannen die met mannen liggen'. Maar er zijn  zo ontzettend veel mensen die daar juist tegen strijden. Die worstelen met deze gevoelens...
Daarbij vind ik dat dominee best zijn mening mag geven, maar wel gerelateerd aan Gods eigen woorden: 'Mij liefhebben en je naaste als jezelf'. De rest vertelt hij maar tegen zijn vrouw...

Ik zie alle mensen die op mijn pad komen als mijn naaste. Dus hoe dan ook, al leven ze in zonde, al hebben ze te maken met psychische stoornissen of al zijn ze holebi (homo, lesbi, bi-seksueel) toch is het onze roeping deze mensen lief te hebben en voor ze te zorgen. Iets naar hen uit te dragen van het evangelie en de liefde van Christus.

Hierin is onze de dominee ontzettend gefaald. Niet alleen tegenover Vera, ook tegenover iedereen die luisterde en de opdracht krijgt hun naaste lief te hebben. De pijn en verdriet die ik hierbij voel, maken dat ik even naar dominee kijk als de dominee, ipv mijn dominee. Het zal wel heel lastig worden de komende tijd, naar hem te luisteren als zijnde een dienaar van God. Ik moet er maar veel aan denken dat deze man ook maar een mens is. En... nog een jaartje, dan gaat-ie met de kerkelijke vut.

Het deed mij keihard van de bergtop stuiteren, tot bijna onderaan toe.

Zojuist gingen we naar de huisarts, Vera en ik. Vera heeft ontzettend veel last van de menstruatie. De dokter schrijft de pil voor. In één adem noemt hij de voordelen en de nadelen. En vooral wat je moet doen als je hem vergeten bent en toch sex hebt gehad. Dat het een voorbehoedsmiddel is en dat je het dus wel in moet nemen. En anders, zo zei hij, staat in de gebruiksaanwijzing wat je verder kunt doen.
Wham!

Tuurlijk loop ik erg achter. Tuurlijk ben ik de ouderwetse moeder die haar kinderen voorhoudt dat sex voor het huwelijk niet is wat God wil. Maar nu dit allemaal keurig door deze, voor zover ik weet, christenarts wordt voorgekauwd, geherkauwd lijkt het, nu rol ik de hele berg af. Ik lig plat op mijn rug op de grond en het voelt als nat gras: koud, eenzaam, verdrietig en alleen.
Hier kwamen we niet voor dokter, u praat voor uw beurt. Ik vertel hem dat het medicijn als voorbehoedsmiddel nog niet van toepassing is. NOG niet zeg ik. Flapt er zo uit. Nog niet...
Ik zak dieper dan diep door eigen woordkeuze. Nog niet? Nooit! Nu niet, nooit gewoon. Opeens realiseer ik me dat weer...

Deze voor mij zulke grote dingen kwamen zo ontzettend hard binnen. Ik kan alleen nog maar janken. Wat is het heerlijk even dit blogje te schrijven, dat er mensen zijn die meelezen. Omdat ik verder ook nergens terecht kan en van Vera absoluut niet met de dominee mag gaan praten. Stel je voor dat hij een link legt?
Ach, ik heb er niet eens de moed en energie voor. Laat me maar even liggen in het natte gras.