Het artikel zoals in 'Eva' gepubliceerd

Het interview is doorgestuurd. Marianne  mailt me nog één keer. Het verhaal zoals het in de Eva komt.
Dat is het.
Klaar.
Stilte.
Alleen.
Niemand meer om hierover te praten.
Niemand die naar me luistert, zelfs niet via de mail.
Niemand.
En al weet ik dat ik een Vader in de hemel heb die altijd luistert en aan Wie ik alles mag vertellen, toch val ik in een soort gat. Want nu is het wachten. Wachten op dé Eva. Wachten tot Vera het leest. Wachten of ze dan...
Op 6 december zal de Eva verschijnen. En in het oktobernummer staat er al iets over op de allerlaatste pagina. Natuurlijk lezen we dit pas een maand later, want we lezen de Eva met een buurvrouw mee. Dus al vrij snel begint Vera:"Is de Eva er nog niet?"
Ik houd me verbaasd. Waarom zou jij, meid van 17 op de Eva zitten te wachten? Ik bedoel, echt dé doelgroep is ze niet. Vera houdt zich ook van de domme:"oh...zomaar!
Jaja.

Ach, zij zal het veel en veel zwaarder hebben! Als ze er nog in haar uppie mee rond loopt...

Uiteraard ren ik op 6 december wel snel naar de bieb. Snel naar de afdeling tijdschriften. Daar lees ik mijn eigen verhaal. Ondertussen om me heen spiekend of niemand me ziet en naar me toe komt lopen. Stel je voor dat ze zouden vragen: "Wat lees jij nou?"Ik denk dat ik zou zeggen: "Ohhh, zomaar..."

Er zijn gelukkig erg veel momenten dat ik alles los kan laten. Dan weet ik het, want het speelt de hele tijd door mijn hoofd, maar dan ben ik er niet ongerust over. Wat een zegen is dat. Die rust kreeg ik, daar bad ik voor en ook al deed ik dat soms niet, dan kreeg ik het toch. We hebben een Vader Die precies weet wat Zijn kinderen nodig hebben!

Voor jullie die de Eva niet gelezen hebben, klik even op 'meer lezen', dan verschijnt het artikel vanzelf.

Marianne is nog niet helemaal tevreden...

Nadat Marianne reageerde door vragen te stellen naar aanleiding van het verhaal, ging ze nog even door met vragen stellen. Zomaar vragen die bij haar opkwamen. Die dieper gaan. Verder dan ik denk. Ook over de toekomst. Haar vragen lieten me diep nadenken over wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren als Vera uit de kast zou komen. Ruzie? Verwerping van dochter? Een blokkade is ons huwelijk? Verwijdering? Loslaten om nooit meer vast te houden? BVrrr, daarover wilde ik helemaal niet nadenken!

Maar ja, ik had ingestemd met een interview en was er zelf mee begonnen. Terugkrabbelen wilde ik helemaal niet. Dus ging ik beantwoorden, het eerste wat in me op kwam. Recht uit het hart dus. Pas later stond ik mezelf toe na te denken over wat ze werkelijk vroeg en over wat ik daarop had geantwoord.

Het was eng, antwoord te geven op vragen over de toekomst, waar jezelf zo onzeker over bent. Maar gelukkig kunnen we nu op dit moment zeggen dat niets van waar ik bang voor was, gebeurd zijn sinds Vera haar zegje deed.

 

Morgen - is voor ons verborgen.
Morgen - dat weet God alleen.
En geen sterveling, geen een,
kan ook maar een dag of uur
blikken in Gods raadsbestuur.

Morgen - is voor ons verborgen.
Is het vreugd of ongeval?
Ach, wij weten niet met al
wat de dag van morgen geven
of wat hij ons nemen zal.

Morgen - is voor ons verborgen.
Zal ons hart te bloeien staan
met Gods weelden overlaan?
Zullen wij over Gods hoogten
of ook door Zijn diepten gaan?

Morgen - is voor ons verborgen.
U en ik, wij weten niet
wat de dag van morgen biedt.
Maar Hij, Die 't heelal omspant
houdt ook "morgen" in Zijn hand.

Berendien Meijer - Schuiling

 

 

Lees hieronder verder voor het laatste stukje interview.

Ik wens jullie allemaal een gezegende nieuwe week, ga deze week met God.

 

Interview over 'mijn verhaal'

Nu ik helemaal tot innerlijke rust ben gekomen en ik weet dat God zorgt voor onze meid, kan ik verder met verwerken. De rust is heerlijk en intens en ik geniet van het moment dat deze rust overgaat tot eeuwige rust. Wat zal dát heerlijk zijn!

Ik maak mijn verhaal compleet en besluit het echt op te sturen naar de Eva. Al snel kom ik in 'gesprek' met Marianne Grandia, jullie misschien wel bekend.
Na wat over en weer gemail besluiten we een interview via de mail te doen. Niet helemaal zoals we het zouden willen, maar wel het meest praktisch. Ik heb niet heel veel de auto en als de auto wel voor de deur staat, is mijn man thuis. Moet ik me dan in allerlei bochten gaan wringen en leugentjes om bestwil gaan verzinnen om zo tot een gesprek van face to face te komen? Dat is niet wat ik wíl!
En dat begrijpt Marianne.
Dus gaan we via de mail ons contact wat uitbreiden en stuurt ze op dezelfde manier de vragen door.

Woensdagochtend is de ochtend dat ik er voor plan. De vragen zijn er dinsdags in de avond, dus dat komt mooi uit. Vera is 's woensdags vrij, maar ligt dan een groot deel van de ochtend in bed. Geen probleem dus. Maar het zit niet helemaal mee.
Allereerst opent het bestand in iets van Google. En als ruim een uur later alles beantwoord en opgeslagen is, krijg ik het helemaal niet meer teruggestuurd. Sterker nog: ik kan het hele document niet meer vinden! Knap beroerd is dat. Daarbij komt dat Vera ook net naar beneden komt slenteren en zeer geinteresseerd is in wat ik doe...

Terwijl ik haar voor ontbijt naar de keuken stuur, sla ik de mail van Marianne op, op een usb-tje en ga naar de computer op zolder. Daar staat ook mijn verhaal en daar komt nu dus ook het interview. Inmiddels ben ik doodmoe en komt er een stevige hoofdpijn opzetten. Maar ik heb geen keus: overnieuw beginnen en doorwerken, want Marianne wacht er op. Vrijdag wil ze het klaar hebben ivm een vakantie...

Wonderwel lukt het goed en sluit ik met een tevreden gevoel, maar wel heel leeg, de pc af. Uiteraard staan nu de antwoorden ook op een stickie. Het lukt me op een rustig moment alles weer op te slaan in de pc beneden en mijn antwoorden door te mailen naar Marianne. Zie zo, klaar! Wat ben ik opgelucht en blij. Een last valt van me af. Eindelijk mijn hele verhaal met alle details gedeeeld! Nu maar afwachten hoe het artikel zelf wordt. Maar daar hoef ík niets meer aan te doen!

Marianne zette de vragen (rood) in mijn verhaal (zwart). Mijn antwoorden zijn blauw.Wil je het  lezen, dan lees je hier gewoon verder...