Gemeente-zijn met heel je hart

De clubavond is nu vastgesteld op 1 maart (2014).
Door alles wat er gebeurd is, ziet de clubleiding af van een gezamenlijke avond. De jongeren gaan apart en hen wordt verteld dat Vera lesbi is, na een Bijbelstudie en informatie over homoseksualiteit. De ouderen horen het van Vera zelf.

De jeugdouderling is op de hoogte gebracht van de gang van zaken. Hij gaat het toch doorgeven aan de dominee. Want, stel dat ouders met dit verhaal naar hem toegaan? Nou  ja, daar heeft hij wel gelijk in... Maar spannend blijft het. Gezien de opmerking van de dominee denken wij wel te weten hoe hij er in staat...

En terwijl onze meiden op de club zijn, mijn man aan het werk is en de jongens op bed liggen, bid ik thuis voor de leiding, voor Vera, voor de jeugd en voor een goed ontvangst.

Opgelucht komen de meiden thuis. Het was een fijne avond. Vera's verhaal werd goed ontvangen. Er waren er best veel die met haar mee leefden en haar een bemoedigende hug gaven.

Tijdens deze avond schreef de clubleiding een mooie mail over wat er was besproken en hoe het was gegaan, gericht aan alle ouders. Zodat ze een goed vangnet voor hun kind konden zijn, mocht dat nodig wezen.

De volgende dag is er koffiedrinken na de kerkdienst. En wát is het bemoedigend verschillende ouders te spreken over deze situatie. We hebben topgesprekken en Vera krijgt complimenten voor haar openheid. Veel ouders proberen in te voelen wat het inhoudt, steunen ons en leven mee.
Hoe gaaf is dat! Dat er mensen zijn in de kerk, die zo'n beetje alles van je weten, maar toch van je blijven houden!
Dat is gemeente-zijn met heel je hart.

Homo's horen erbij in de kerk!!

De rust lijkt inmiddels weer wat weergekeerd in huis, maar feit is dat Vera door een rouwproces moet, wat erg veel van haar vraagt. Het is een bezig bijtje, dus ik vraag me af of ze wel kans krijgt er voldoende tijd voor te nemen. Of misschien ziet ze dat niet zitten? Is de confrontatie nog te groot? Is ze aan rouwen nog niet toe?

Het dagelijks leven gaat door. Dat merken we aan alles. Het wordt wat meer voorjaar, de avonden worden wat langer, de zon schijnt wat meer en we genieten er van!
De clubavond, die goed was voorbereid door Vera en de leiding, is op de lange baan gezet. Het is voor Vera te moeilijk, voor de leiding té ingewikkeld geworden.

Maar toch... Vera gaat door en zet door. Een nieuwe datum wordt gepland. Want Vera wil hoe dan ook wél dat het thema homoseksualiteit breed besproken wordt door de kerk en dat het een onderwerp wordt waar je over mag praten. Ze wil laten zien dat het kan: je kunt zomaar in de kerk zitten én lesbi zijn. Het één sluit het ander niet uit. En ze zijn er! Dat bewijst onze dappere dochter maar weer! En lezer, denk vooral niet dat ze in jouw kerk niet zitten!! Ze zijn er, maar stappen er ook vaak uit, vanwege het onbegrip door gemeenten. Wat een schuld ligt hier in mijn hart en in die van vele gemeente(lede)n...
 Laten we daarvoor waken met elkaar, houd ze er bij, oordeel niet, maar neem deze mensen in liefde op in jouw gemeente. Ze horen er bij!!!!

Leg je schuld maar bij Jezus neer

Het is wat mij betreft al bedtijd, als de deurbel die zondagavond nog gaat. Verbaasd maar nieuwsgierig open ik de voordeur. Een beetje aarzelend, want ik loop al in mijn badjas. Ik ben zo ontzettend moe en wil lekker op tijd het bed in.
Peter staat voor de deur. Peter, misschien ken je hem nog van eerdere blogs. De man die Vera's vertrouwen heeft. Clubleider en onze vriend. Aan hem vertelde ze het eerst dat ze lesbi is.
Zwijgend laat ik hem binnen.
"Tja, als ze mijn sms-jes niet beantwoord en de telefoon wegdrukt, kom ik maar even."
Ik zie Vera toch wel een beetje schrikken. Peter, duidelijk en direct als altijd valt direct met de deur in huis. Nog voor hij op de bank neerploft, begint hij te praten. Ik trek me terug. Ga wat achter in de kamer zitten, niet zichtbaar, niet hoorbaar. Naar bed? Geen denken aan!


Peter gaat behoorlijk te keer. Angstvallig houd ik mijn dochter in de gaten. Maar ik zie dat ze het aan kan. Misschien is dit dus wat ze nodig heeft?
"Zit jij nu een beetje zielig te doen. Mijn telefoontjes wegdrukken. Maar zo makkelijk kom je niet van je af, meissie."
"Ah, je ervaart niets van God? Wat denk je nu zelf? Je bent al maanden tegen Hem in aan het gaan en nu je eindelijk luistert, moet Hij maar direct weer voor je klaar staan en je geven wat je wilt?"
Zo hé, die hakt er in. Ik weet nu zelfs nog woordelijk hoe hij het zei. Kom op, denk ik bij mezelf. Mag ze alsjeblieft ook verwerken? Liefdesverdriet hebben? Rouwen?
Even denk ik er over na om hem er uit te zetten. Maar ik ken hem. En ik ken Vera ook. Vera weet wie het zegt en hoe hij het bedoelt. En ja, misschien heeft ze dit toch wel nodig??

Gelukkig, er wordt gewezen op Gods pijn als we ongehoorzaam zijn. Maar ook op de verzoening en op de verlossing door Jezus! Al pratend komt Peter er achter dat Vera bomvol schuldgevoel zit. En dat ze niet weet wat ze daar mee moet. Gelukkig is Jezus niet alleen voor de zonden, maar ook voor de schuld gestorven. Is Hij weer opgestaan, is Hem recht gedaan en door Hem mogen wij vrij tot de Vader komen. Wat een heerlijke boodschap voor mijn dochter, die daar zo mee worstelde.


Wat is het mooi dat ik haar weer zie lachen, als Peter een uur later de voordeur weer uitbonsjoerd. Nee, we hebben hem er toch niet uitgezet. We zien dat deze boodschap echt nodig was. Vera ervaart nu wat meer rust en heeft weer mogen ervaren dat ze altijd bij Jezus terecht kan. Niemand is té voor Hem. En zo stuurt God mensen naar ons toe om, waar wij het niet meer zo goed weten, raad en wijsheid te brengen. Dat geldt ook nu nog. Bij Hem mag je komen, ook jij ja, iedereen is welkom!