Nu mijn dochter verkering heeft met Dieke...

Dus nu hebben we verkering.
Het klinkt een beetje aarzelend. Niet zoals zou moeten. Een dochter die verkering krijgt zou dat moeten kunnen jubelen van blijdschap, maar Vera zegt het wat voorzichtig.
-Oké? zeg ik en diep van binnen voel ik me bevriezen.
Ik verander in een ijspegel op een onbewoond eiland ver van iedereen.
Ik zit wel op bank, maar ben er niet.
Ik zie Vera wel, maar toch niet.
Ik praat er, maar ook niet.
Ik ...ik weet het niet... ik was helemaal weg, helemaal van de kaart en gigantisch in de war. Niet te beschrijven.
Intussen begint Vera, nu onze reactie haar meevalt, enthousiast te vertellen. Ik luister, maar hoor haar niet. Reageer, maar ík ben het niet.

Die nacht liggen mijn man en ik allebei wakker. Ik merk het, maar zeg het niet. Ik ben er even helemaal niet meer. Ik voel me zó verscheurd.
Moet ik nu niet blij zijn voor onze oudste? Maar...ze zou toch niet aan een relatie beginnen? Ze heeft geen woord gehouden. Maar ja, liefde is zó sterk. Zó sterk dat het zelfs onze Vera heeft overvallen. Dat zelfs zij al haar principes en regels aan de kant heeft gezet. Zij, die altijd gaat waar voor ze gaat. Zij, die geen blad voor de mond neemt als het over haar mening gaat. Die anderen altijd probeert te overtuigen van háár gelijk. Zij, die gaat voor eerlijk duurt het langst en houd je aan je woord. Zij, mijn dochter. Mijn lieve oudste dochter van wie ik zoveel houd. Zij, zij heeft verkering. Met Dieke. Als wij ons niet aan ons woord houden zou ze gezegd hebben: Hé, dat was niet afgesproken!
Maar wij, wat moeten wíj nu zeggen???

Toch verkering

Lang geleden dat ik hier was, vind je niet? Er gebeurde hier verschillende dingen, onder andere een spannende ziekenhuisopname, dus vandaar...
En ik aarzel een beetje om verder te schrijven. Het komt allemaal weer zo dichtbij. Wil ik dit nog eens herbeleven?
Ja! Onder het mom van: wie A zegt moet ook B zeggen. En hebben jullie niet het recht alles te horen?


Dieke bleef mee-eten. Wat een meid! Geweldig aanwezig en heel doortastend. Mooie eigenschappen, hoewel die eerste een beetje te veel was van het goede. Toen ze na twintig minuten aangaf dat ze onderzocht werd op ADHD, was ik helemaal niet verbaasd. En, al zeg ik het zelf: ik ben best veel gewend...
Na de maaltijd is het Dieke die beslist dat ze de afwas doet. Is het Dieke die beslist dat Vera afdroogt.
"Uh-uh, zeg ik, daar krijgt Vera hoofdpijn van hoor..."
Maar Vera, zo mak als een lammetje, droogt lachend de vaat af.


"Weet je wat, bedenk ik, gaan jullie maar even lekker naar boven."

"Oh, zegt Dieke, ik weet niet of dat wel normaal is bij een eerste bezoekje?"

"Nou ja, zeg ik, jullie zijn vriendinnen, je hebt toch geen verkering?"
En wat dan nog?? Ik ben die drukte zó zat nu eventjes.

De laatste dagen van het jaar zijn voor mij altijd al een rouwproces van het voorgaande. En al hebben de kinderen daar niets mee en moet ik daar zelf mee handelen, als ze nu even naar boven gaan scheelt dat een hoop getetter...

De vrolijke Vera blijft. Op 31 december, op 1 januari en daarna.

"Gelukkig nieuwjaar mam", zingt ze.

En nog altijd supervrolijk vertelt ze ons op 9 januari dat ze verkering heeft met Dieke. Sinds wanneer? Sinds 30 december...

Maar het liep anders...

'Hé Vera, weet je wie er ook lesbi is?'
'Nou?'
'Dieke, je weet wel, van toneel.'


Een reactie van Vera blijft verder achter wege.
Direct wordt Dieke als vriendin gevraagd op facebook en niet heel veel later zijn de meiden in diep gesprek gewikkeld. Gesprek anno 2014: via de facebookchat.


Vera is vaak in gesprek op facebook met 'Jan en alleman'. Maar nu wordt Dieke nummer 1 in de gesprekskeuze.
'Eindelijk eens iemand met wie ik dezelfde gevoelens deel, iemand die mij begrijpt', verzucht Vera opgelucht.
En ik zie haar veranderen. De blije Vera van tig jaar terug komt weer tevoorschijn. Dat is rede voor dankbaarheid. Toch knaagt er ook wat. En ik waarschuw Vera.
'Kijk je uit meis?'
 Meer is niet nodig. Vera begrijpt me direct.
'Tuurlijk mam, ik heb al gelijk tegen Dieke gezegd dat ik geen relatie wil. Maar zij wel. En nu zegt ze dat ze voor me gaat bidden, zodat ik in ga zien dat ik gelukkig mag zijn en een relatie mag beginnen...'
En ze lacht er vrolijk bij.
'Dieke is ook christen mam, dus rustig maar...'

Ik heb er alle vertrouwen in. En ja, tuurlijk mag ze een vriendin hebben met wie ze eindelijk alles delen kan. Daarbij komt dat Vera over het algemeen erg voet bij stuk houdt, waar het ook om gaat. En vanaf het allereerste moment, toen, 20 december 2012, zei ze het: ze wist dat ze geen relatie wilde. En ik weet immers dat ik haar kan vertrouwen op haar woord?


Het wordt Dieke voor en Dieke na, dag in dag uit. Of beter: dag in, nacht uit.
En ik weet het niet hoor, maar volgens mij is ze verliefd. Maar Vera ontkent. Ik bid veel voor Vera. Dat ze Gods wil doet. Niet de mijne, niet die van haarzelf, maar die van God.


En dan, 30 december 2013 komt de vraag: 'Mam, kan Dieke hier mee-eten vanavond?'
En ik zeg: 'Tuurlijk, al je vrienden zijn welkom.'
Zo is het, maar het kriebelt wel wat. Doe ik er goed aan? Bemoedig ik niets? Wat zijn haar gevoelens bij dit alles? Vera is zó blij, zó lief ook voor ons opeens. Puberaf? Of ... verliefd???