Voorbereiding op de clubavond

Vera is een heel open meisje geworden, niet alleen naar ons, maar ook naar de mensen om haar heen.
Toch is het spannend om de clubleiding te gaan vertellen over haar wens: een avond over homoseksualiteit en een daar uit voortvloeiend doel: uit de kast komen.


De clubleiding wil meewerken aan deze avond en samen maken ze een heel goed voorbereid plan.


Bij ons in de kerk zijn er twee jongerenclubs: één van 12+ en één van 16+. Meestal blijven ze in twee groepen bij de Bijbelbespreking, na de pauze gaan ze samen.


Zo wordt ook nu besloten: de informatie over homoseksualiteit wordt apart gegeven, om op deze manier ook de kinderen te kunnen bieden waar ze aan toe zijn. De verwachting is dat de 12 jarigen minder aan kunnen over allerlei onderwerpen, dan 16 jarigen. Na de pauze zal Vera dan haar coming out doen, voor allebei de clubs.


Ze vindt het erg fijn dat er zo naar haar geluisterd wordt en ze de openheid krijgt.
Maar? Vinden de ouders van de clubleden dat ook?
Besloten wordt de ouders een mail te sturen over de avond en over het verloop van de avond. Zodat duidelijk is wat er besproken is en ouders hierover door kunnen praten met hun puber.


Ook vertelt de clubleiding over deze avond aan de jeugdouderling. Oei, zonder Vera daar in te kennen... Foutje. Gelukkig is dat helemaal uitgepraat en zijn excuses aangeboden. De jeugdouderling echter, wil dat de dominee het ook weet. Stel dat er ouders zijn die hem daarover om raad vragen, dan moet hij het toch weten. Dé dominee ja. Waarover ik eerder schreef. Wij, Vera en ik hielden ons hart vast. Maar het bleef vooral heel stil.


We leefden met elkaar toe naar deze spannende avond: 18 januari 2014. Zal het goed gaan? Zal ze geaccepteerd worden? Vera gaat de avond wél met vertrouwen tegemoet, want ze weet zich door God geaccepteerd. Wat hebben mensen daar nog aan toe te voegen??

God houdt van je!

De relatie opa-Vera verandert wel. Ik merk, zo op afstand toe kijkend, dat ze allebei hun weg weer moeten vinden naar elkaar toe. Nu, bijna een jaar later gaat het gelukkig al weer bijna als vanouds, al blijft de grote spontaniteit die we van opa gewend waren wat achter.


Zo langzamerhand gaat de hele familie het weten. Tantes  ooms, vrienden van ons en vrienden van Vera zelf.
De reacties zijn over het algemeen eerst schrik, dan acceptatie. Bij de één wat sneller dan bij de ander, maar toch wel die acceptatie.
'Vera, je mag er zijn',  'we houden van je', 'God houdt van je!' en 'de deur blijft altijd voor je openstaan'.

Is dat, zo vraag ik me nu af, omdat Vera er ook bij zegt hoe ze er in staat? 'Ik val op meiden, maar ik wil echt geen relatie, want ik weet dat het niet goed is.' Niet zo kort door de bocht, maar het komt er wel op neer dat ze het zo vertelde.
En ja, wat kun je daar op tegen hebben? Maar beseffen zij (en wij!!) wel hoe moeilijk het voor Vera is???
Het is vaak wat familie het eerst tegen ons zegt: 'wat erg, dat van Vera, maar wat fijn dat ze geen relatie wil.' Is dat volledige acceptatie van Vera? Of vooral van haar leefwijze??


Neefjes en nichtjes wordt het nog niet verteld. De rede daarvan is dat Vera het op de club van de kerk wil gaan vertellen en dat daar een aantal nichtjes op zitten.
Met name mijn zus wacht vol ongeduld deze avond af: wanneer kan ik er thuis over praten??
Maar we gaan niets overhaasten. Alles op z'n tijd. Of wel: op Vera's tijd. Maar langzaam komt die avond toch in zicht, zo lijkt het tenminste...

Op naar opa en oma

Ga je nog eens schrijven mam? zo vroeg Vera me laatst. Jazeker was ik dat van plan, maar door allerlei dingen hier en elders, moest het schrijven even wachten. Maar dan nu, ruim een maand na de laatste blog waarin ik schreef weer te beginnen, het vervolg.


Opa en oma.
Voorzichtig bereid ik hen voor.
We komen weer hoor, met alweer niet zo'n fijn bericht.
Dus hou je vast!


Nou ja, zo niet dus.
Maar om ze toch een beetje voor te bereiden moest ik wel vertellen dat we met een doel kwamen, Vera en ik. En dat het geen leuk nieuws voor ze is.
Mijn ma begint aan de telefoon al: wat nu weer? Is het... heeft ze...
Ik hang op, sorry mam, we komen zo, nu niet dus.


Of het intuïtie is en een wat sterker gevoel voor gevoel en binnenste, ik weet het niet, maar oma had een ingeving gehad. Misschien komt Vera wel vertellen dat ze lesbi is. Zomaar een gedachte die door haar hoofd ging en haar voorbereidde.


Opa echter had helemaal nergens een idee over en schrok zichtbaar. Hoe kán dat nou? Je bent toch christen??
Vertwijfeld schudde hij zijn hoofd. Want als je christen bent, dan kán dit toch niet?
Opa was zich er nooit bewust van geweest dat er ook in de kerk mensen zitten die niet-hetero zijn. Hij was oprecht verbaasd en verwonderd, aangeslagen en terneergedrukt.


Allebei spraken ze uit dat ze heel veel van Vera houden en dat ook altijd zullen blijven doen. De deur blijft altijd open en Vera hoort er helemaal bij.


Maar toch...opa gaat met Vera wat drinken en probeert haar er van te overtuigen dat het fijn is als man en vrouw bij elkaar zijn. Het steekt ontzettend bij Vera en ze voelt een totale ontkenning van wie ze is. En het duurt een ruime tijd voordat opa haar weer als vanouds knuffelt, een arm om haar heen slaat en haar in de ogen kijkt.


En ik weet het van mezelf. Het is makkelijk gezegd: we houden toch wel van je. Maar laten merken en de gevoelens op een rijtje krijgen, dat is niet zo één, twee, drie gedaan.
Opa had zichzelf een beetje overschat. Maar nu, een jaar later, merken we: hij houdt van Vera. Al begrijpt hij er niets van: voor hem is ze toch heel belangrijk. En daar gaat het om.