Op naar opa en oma

Ga je nog eens schrijven mam? zo vroeg Vera me laatst. Jazeker was ik dat van plan, maar door allerlei dingen hier en elders, moest het schrijven even wachten. Maar dan nu, ruim een maand na de laatste blog waarin ik schreef weer te beginnen, het vervolg.


Opa en oma.
Voorzichtig bereid ik hen voor.
We komen weer hoor, met alweer niet zo'n fijn bericht.
Dus hou je vast!


Nou ja, zo niet dus.
Maar om ze toch een beetje voor te bereiden moest ik wel vertellen dat we met een doel kwamen, Vera en ik. En dat het geen leuk nieuws voor ze is.
Mijn ma begint aan de telefoon al: wat nu weer? Is het... heeft ze...
Ik hang op, sorry mam, we komen zo, nu niet dus.


Of het intuïtie is en een wat sterker gevoel voor gevoel en binnenste, ik weet het niet, maar oma had een ingeving gehad. Misschien komt Vera wel vertellen dat ze lesbi is. Zomaar een gedachte die door haar hoofd ging en haar voorbereidde.


Opa echter had helemaal nergens een idee over en schrok zichtbaar. Hoe kán dat nou? Je bent toch christen??
Vertwijfeld schudde hij zijn hoofd. Want als je christen bent, dan kán dit toch niet?
Opa was zich er nooit bewust van geweest dat er ook in de kerk mensen zitten die niet-hetero zijn. Hij was oprecht verbaasd en verwonderd, aangeslagen en terneergedrukt.


Allebei spraken ze uit dat ze heel veel van Vera houden en dat ook altijd zullen blijven doen. De deur blijft altijd open en Vera hoort er helemaal bij.


Maar toch...opa gaat met Vera wat drinken en probeert haar er van te overtuigen dat het fijn is als man en vrouw bij elkaar zijn. Het steekt ontzettend bij Vera en ze voelt een totale ontkenning van wie ze is. En het duurt een ruime tijd voordat opa haar weer als vanouds knuffelt, een arm om haar heen slaat en haar in de ogen kijkt.


En ik weet het van mezelf. Het is makkelijk gezegd: we houden toch wel van je. Maar laten merken en de gevoelens op een rijtje krijgen, dat is niet zo één, twee, drie gedaan.
Opa had zichzelf een beetje overschat. Maar nu, een jaar later, merken we: hij houdt van Vera. Al begrijpt hij er niets van: voor hem is ze toch heel belangrijk. En daar gaat het om.

Helemaal uit de kast!

Vera is er klaar mee.
"Al dat stiekeme gedoe en bij niemand kan ik zijn wie ik ben.
Ik ben er helemaal klaar mee.
Ik ga compleet uit de kast!"
Grijnzend kijken we elkaar aan. Een beetje zelfspot is Vera niet vreemd en soms doen we lekker mee.

Het is makkelijker gezegd dan gedaan. Want ja, je hebt te maken met mensen. Je weet wel, van die schepsels die allemaal zo hun mening, gevoelens en gedachten hebben. Die ze vaak niet in de kast houden, maar open en bloot voor je neer leggen. En vaak op een rigoureuze manier, waar je u tegen zegt.
Daarbij komt dat haar, onze, mening niet meer noemenswaardig is. Tegenwoordig zegt men, ook binnen de gemeente: leef zoals je zelf wilt en hoe jij je gelukkig voelt, dan komt het allemaal prima in orde.
Maar toch willen wij ons vasthouden aan wat God van ons vraagt. Dat is ook de mening van Vera.
Maar bovenaan staat: de christenen in onze gemeente en familie hebben vast ook hun uitgesproken mening en ja, hoe staan hun dan tegenover een vriendin, een familielid, een kleinkind die zegt lesbi te zijn?

Dus mijn hele serieuze vraag is aan Vera: "Hoe ver kom je uit de kast?"
"Nou, wat mij betreft dus helemaal. Kan me niets schelen. Ik wil niet meer jokken als ze over vriendjes beginnen, ik wil niet meer doen alsof ik verliefd ben op die ene jongen, ik wil eerlijk kunnen leven, met mijn eigen identiteit. Dat is: ik ben van Jezus en lesbi. Punt. Het één sluit het ander niet uit en dat moeten ze dan maar snappen."
Met bepaalde mensen in gedachten voel ik me opgelucht. Met anderen bezwaard.
Maar oké schat. Als jij er klaar voor bent, dan gaan we er voor!
Dus opa en oma, we komen eraan!!!!

Verwerkt??

Hallo allemaal,


Ik kom nog even terug.
En ik denk dat sommigen van jullie hierover niet verbaasd zullen zijn.
Die zullen, met al hun levenservaring op dit gebied, wat geglimlacht hebben en jullie dachten vast: hier komt ze nog wel op terug.


Het was erg optimistisch van me om te denken dat alles is verwerkt. Dit duurt een leven lang, daar ben ik nu achter.
Het was ook erg kort door de bocht en misschien zelfs wel heel pijnlijk voor Vera.
Ma sluit af, maar ik moet door .. zoiets...


Er zijn veel dingen gebeurd in ons gezin en er staat ons nog heel wat te wachten, wat overigens helemaal geen tot weinig betrekking heeft op Vera. Misschien was dat het? Dat ik dacht: zij redt het wel, nu weer op naar de anderen. Al loopt dat natuurlijk ook dwars door elkaar heen.
En zeker, Vera redt het wel. Ze staat sterk in het geloof, goed in het leven, maar ze worstelt ook ontzettend. En dat, dát had ik even over het hoofd gezien.


Het voelde als een leugen het hierbij te laten. Vooral voor hen die ook worstelen met homoseksualiteit. En dan mijn blog zouden lezen en zouden denken: ooit verwerk je het.
Nou, dat is dus niet zo. Accepteren is wat anders, maar telkens komen er weer andere levensfasen, met allemaal hun eigen mooie en moeilijke dingen.
Dus nee, je bent er nooit klaar mee. Zomaar afsluiten en de kast dicht doen, nee. Dat lukt je niet.
Alles verandert, in familieverbanden, bij vrienden of gewoon bij jezelf.


En dus ben ik weer terug.
Om je te zeggen dat wat er ook verandert: God blijft Dezelfde.
Dwars door deze blog heen hoop ik dat je Zijn Liefde opmerkt.
En ondertussen kom ik gewoon weer schrijven. Tot eer van God. Want er is veel gebeurd. Verdrietige dingen, maar ook mooie dingen. Bij alles merkten we Zijn aanwezigheid!
Lees je weer mee??