Een God van liefde

Laura reageert. Ik vind het mooi dát ze reageert en wil de reactie van mij op haar reactie graag delen.
Laura is mijn lieve vriendin. We delen veel samen, maar zijn het niet altijd samen eens.
Meerwaarde van onze vriendschap :-)!

Laura schrijft:
Ik schrijf voor het eerst een reactie hier op dit blog, aan een heel dierbare vriendin van mij. Wetende dat wij verschillend staan in onze geloofsovertuiging. Daarom ben ik voorzichtig, en uit diep respect voor onze vriendschap, hier een reactie van mij. De God in wie ik geloof, is een God van liefde, Hij oordeelt niet, dus mag ik dat ook niet doen. Homoseksualiteit is in mijn overtuiging geen zonde, en zal er ook vast in een nieuwe wereld zijn. Het is niet iets waar je een ander mee kwaad berokkend, je deelt de liefde met iemand van hetzelfde geslacht.
Je deelt liefde, dat is al iets bijzonders. Wanneer wij een ander de liefde ontzeggen, dan hebben wij veroordeeld. Wat betekend dat dan ??
De weg die Vera af moet leggen, kunnen we zo veel makkelijker maken, door haar te omringen met liefde waardoor ze verder komt zonder zichzelf al bij voorbaat zorgen te maken dat ze haar gevoelens wel op de goede manier beleefd . Dan laten we haar zichzelf al veroordelen, toch ?
Dit is, zoals ik al eerder vertelde, mijn overtuiging en ik respecteer een ieder die er anders in staat.
Vera, ik wens jou een heel fijn leven toe, met liefde die je kunt delen, anders heb je niks aan liefde. Je hebt een goed hart, en met God aan je zijde, blijft het goed met je gaan.
Ik wens jullie veel liefde toe, Laura

Ha Laura,
Wat fijn dat je reageert! Ik begrijp jou, omdat ik je standpunt kent. We hebben het hier al eens over gehad hè.
Het is waar dat God een God van liefde is. Hij deelt Zijn liefde aan ons uit, door Jezus, Zijn Zoon, aan ons te geven voor onze redding en door van alles om ons heen: natuur, vriendschappen en ook liefde, ja.
Maar God is ook een God die gehoorzaamheid vraagt. Gehoorzaam leven zoals Hij wil gaat haast vanzelf, om wat Hij voor ons deed. Net als ouder/kind relatie: uit liefde iets doen voor elkaar. Zo is God onze Vader.
Omdat wij proberen te leven volgens Gods eigen Woord, de Bijbel, is het niet zo zwaar als het misschien overkomt. Een vriend van Vera legde het haar zo uit. Toen hij verkering had met een jongen had hij de liefde van zijn leven, maar geen vrede met God. Nadat de relatie voorbij was vond hij de vrede met God terug en heeft hij rust in de situatie. Vera is niet iemand die iets gaat toen tegen haar eigen principes in. Ze zal er geen rust op krijgen. We veroordelen haar hierin dus ook niet, omdat dit haar eigen keus is, die ze samen met God maakte, naar aanleiding wat Hij zegt in de Bijbel.
Ze had deze keuze al gemaakt voor wij er vanaf wisten. En ze weet: Een leven zonder Gods vrede is veel moeilijker dan een leven met je grote liefde, maar zonder God.
Vera is nog jong, ik weet niet hoe het allemaal gaat lopen. Ik weet dat er genoeg christenen zijn die wél vrede met God hebben en een relatie met hetzelfde soort, zeg maar. Dus ja.. Op dit moment is dit haar standpunt, die wij delen. Mocht haar standpunt anders worden, dan zullen wij evengoed van haar blijven houden.
Lieve groet, Ria

Homoseksualiteit, zit het in de genen???

Bovenstaande vraag was voor ons een hele zoektocht.
Tegenwoordig gaat dat vrij simpel, maar zijn alle dingen op internet ook waar?
Deze vraag hebben wij ook voorgelegd aan de begeleider van Eleos, ook tijdens de intake.
Soms vergeet je dingen te vertellen, omdat het zo veel is...

Vera vond twee mogelijkheden via het world wide web:
* Het zit in degenen, je bent van jongsaf behebt met gevoelens voor hetzelfde geslacht. Dat uit zich in bijvoorbeeld al heel jong met het andere geslacht spelen. In het graag aantrekken van die kleren, het spelen met dat speelgoed. Stel: een jongen in groep 1. Hij speelt altijd met meisjes en de meisjes accepteren dat ook helemaal. Tot in groep 8, ja zelfs binnen het voortgezet onderwijs ook nog. De aansluiting ligt in de herkenning: zij spelen met wat hij ook leuk vindt: poppen, kraaltjes rijgen, springtouwen enzovoort. Vaak herken je als ouders al heel jong iets. Wordt er op school met je over gesproken door 'bezorgde' leerkrachten. Later zie je je zorgen op waarheid berust: je zoon wil opmaken, krijgt geen/weinig de baard in de keel en plotseling wordt het voor veel mensen zichtbaar door zijn vrouwelijk gedrag. Een voorbeeld die vooral op waarheid berust vanuit onze kennissenkring.

Tweede mogelijkheid:
* Het betreffende kind heeft lang zonder twee ouders moeten doen. Geen band opgebouwd met een van de ouders. Van die persoon geen voorbeeldfunctie gehad, terwijl je vaak ziet dat de andere ouder gaat compenseren en probeert beide rollen op zich te nemen. Het ontbreken van een ouder, wat kán dat een impact hebben op de rest van het leven, zonder dat je dat als ouders én als kind doorhebt.
Betekent niet dat alle kinderen met één ouder homo worden, of lesbie. Zo zwart/wit is het niet, maar het kind kan het wel door deze oorzaak gaan ontwikkelen. Meestal valt dat ouders niet op en is decoming-out van hun kind een schok.

Eleos, tenminste, onze hulpverlener, bevestigt deze twee mogelijkheden van het www.
Zij vraagt niet waarin ik Vera herken. Ik zeg er ook niet veel over. Het is me duidelijk genoeg. Want Vera was geen meisje die alleen maar met jongens optrok, die met autootjes speelde of met lego. Juist niet. Vera liep met popen en bijbehorende wagentjes.

Wat betekent dat nu voor ons, dat we dit weten? Misschien zou je je kunnen voorstellen dat ik mijn man nu de schuld geef, maar dat is helemaal niet zo. Ik heb geen ogenblik gedacht: zie je wel, het komt door jou. En daar dank ik God voor, want dat is niet van mezelf!
Toen Vera kind was, jong kind, was mijn man weinig thuis. En als hij thuis was, was hij moe. Een eigen zaak met ontzettend veel uren vroegen hem alle energie.

Had het anders gekund? Nee, dat denk ik niet. Hij had misschien meer met Vera moeten doen op de momenten dat het had gekund. Ik had hem daar meer in kunnen sturen. Man heeft ook nooit een echt voorbeeld van zijn vader gehad. 

Zo denken, wat hebben we er aan? Zullen we er ooit helemaal uit komen? Ik laat het los, laat het achter me.
Het belangrijkste is dat Vera zichzelf gaat accepteren. Zoals ze is. Dat wij het accepteren en veel tegen haar zeggen: we houden van jou zoals je bent!
Ze weet dat God haar Vader is en voor haar zorgt. We leven in een wereld vol gebrokenheid, dat merkt Vera aan den lijve. Maar er is uitzicht: Jezus belooft een terugkomst met een hele nieuwe hemel en aarde. Zonder gebrek, zonder beperking, zonder zonde, zonder homoseksualiteit. Dat geloof ik vast en zeker!

Vervolg Eleos intake

Tijdens het Eleosintakegesprek praten we natuurlijk niet alleen over vader. Ook over mij, als moeder. Hoe ik tot de ontdekking kwam dat Vera lesbi is. Hoe schuldig ik me daarover heb gevoeld en hoe dubbel dat was: ik was tegelijkertijd ook heel blij dat ik het wist. Ken je dit stuk van het verhaal nog niet, kijk dan in 'mijn verhaal'. Dat Vera me direct vergaf, wat een wonder! De begeleider geeft aan dat dát kwam omdat ik allereerst vergeving vroeg voor wat ik had gedaan. Nog voor we die bewuste avond in gesprek gingen.

We praten over Vera zelf. Hoe zij het beleefd.
"Wat heeft ze het zwaar gehad! Zoveel jaren daar alleen mee te moeten lopen. Maar wat een gelovig meisje ook." De hulpverlener is daarover heel verbaasd. Wij kennen Vera natuurlijk al langer :-) waarbij het gevaar is dat je het heel gewoon gaat vinden dat ze zo'n gelovig kind is. Des te beter dat deze hulpverlener me erop wijst. Wees er dankbaar voor, Ria! Zonder haar clubleider én zonder God, had ze al die melatoninepilletjes allang doorgeslikt, daarover zijn we samen wel eens.

Het gesprek gaat diep. Over de gevoelens die ik er bij heb. De eerste schok, het opnieuw accepteren van onze dochter. Een dochter die op meisjes valt. Iets wat heel de toekomst gaat doordrenken. Aan wie ga je het vertellen. Aan wie vooral niet! Hoe reageren mensen? We hebben natuurlijk een heel slecht voorbeeld in de dominee. Ook daarover praat ik met de hulpverlener. Wat hij zei en over hoeveel pijn dát deed. Juist iemand die je zo zou kunnen helpen, schopt je, onbewust, aan de kant!
De hulpverlener nuanceert het wat: hij weet het niet. Hij was op dat moment niet pastoraal bezig, niet in pastoraal gesprek, hoewel het niet slim is zulke dingen te zeggen bij een groep catechisanten. Er met hem over praten? Ze raad het me aan. Maar Vera wil het niet hebben en diep in mijn hart ben ik dar heel blij mee. Ik heb helemaal niet de moed en de energie om zulke dingen aan te halen. "Jammer."zo vindt mij gesprekspartner.

Zusje. Wat doen we met zusje? In de zomervakantie gaan we het haar veertellen.
"Ik heb haar hiervoor al aangemeld bij Eleos", vertel ik de hulpverlener. "Ik dacht dat er een  wachtlijst zou zijn, maar ze kan volgende week terecht! Wé kunnen volgende week terecht. Zit ik hier weer..."
Ze herkent het: er is zo goed als geen wachtlijst. Gelukkig is er nog genoeg voor zus waar ze eens even over praten moet. Dan kunnen we in de zomervakantie gesprekken regelen voor dingen als dit.
Ik bindt haar op het hart dat ze haar collega goed moet zeggen dat zusje nú nog van niets weet!
Stel je voor dat ze het zo maar op tafel zou gooien. Zou dat even fout zijn!

In het gesprek met Vera, een uurtje geleden, heeft ze een vervolgtraject aangeboden, waar Vera over na gaat denken. Het lijkt haar het beste als Vera eerst wat individuele gesprekken gaat volgen, gevolgd door creatieve therapie. Of we het er thuis samen over willen hebben. Creatieve therapie gaat dieper. En omdat Vera niet zo'n prater is en erg goed is in stilhouden, is dit een manier om er toch bij te komen. Ik kan me daar direct helemaal in vinden, al moet Vera hierover zelf beslissen.

We spreken af voor over twee weken.
Opgelucht dat het achter de rug is en de eerste stap is gezet, rijden we naar huis.
Drie dagen ben ik helemaal gesloopt. Het heeft me bergen energie gekost, dit gesprek. Eindelijk alles eens tot op het bot toe besproken! Het heeft dus ook veel ruimte gegeven voor verwerken en begrijpen. En dat was de bedoeling.