Waar is vader in dit alles?

De opmerking van Ron speelt de hele tijd al door mijn gedachten. Zijn opmerking over wat hij mist: de rol van vader, deed me opeens beseffen: o ja!
We lopen als gezin al zo lang bij de hulpverlening dat het me enerzijds bijna niet meer opvalt, anderzijds ontzettend veel pijn doet.
In het gesprek met Eleos is daarover ook gepraat en dát zal ik jullie vertellen. Verder moet je vooral goed onthouden dat mijn man en ik heel erg veel van elkaar houden en dat we 'over het algemeen' erg gelukkig met elkaar zijn.

Het was zo'n beetje de tweede opmerking van de hulpverlener.
"Vader komt niet mee, begreep ik van Vera?"
"Klopt. Vader is thuis. Hij gaat nooit mee naar gesprekken van wat dan ook. Alleen oudergesprekken op school, als het niet anders kan".
Ik zie de vraag in haar ogen staan: waarom?
"Hij houdt er niet van," reageer ik. "En ja, ik vind het leuk". Een beetje cynische opmerking moet kunnen. Dat houdt het wat luchtiger.

Ooit ging hij nog mee. Dat was voordat we een cursus deden over de opvoeding van één van onze speciale kinderen. Die cursus was zo confronterend voor hem, zo ontzettend eng dus, dat hij daarna spontaan met alle gesprekken is gestopt. En als ik terug kijk dan zie ik me altijd alleen zitten. Alleen tijdens de intake, alleen tijdens een kennismaking, alleen tijdens hulpverleningsgesprekken en oudergesprekken. Ja, zelfs alleen tijdens een informatieavond van de sovatraining voor Vera bij Eleos. Ondanks haar vraag of papa toch alstublieft mee zou willen gaan... Als enige ouder alleen. Ik weet nog hoe woest Vera was. Terwijl ik me er al bij neer had gelegd, voelde zij zich helemaal niet geaccepteerd. Afgewezen! Niet interressant genoeg.

Het doet pijn en tegelijk ben ik er aan gewend geraakt. Een beetje. Hulpverleners niet. Zij vragen waar vader is. Altijd! Het komt niet heel vaak voor dat een vader, of het nu met of zonder beperking is, weigert mee te praten en mee te denken over hun kind. Bij ons wel. Ik zie ook niet dat het ooit nog veranderen gaat, al raakt vader wel wat meer betrokken bij de opvoeding.

Het is vooral jammer voor zichzelf. Hij kan er zoveel van leren, van al die hulpverleners. Hij moet toch ook verwerken? Of stopt hij het (on)bewust weg om nooit meer op terug te komen?

Ik herinner me die ene keer, een week na Vera's coming out. Ik vroeg vader hoe het met hem ging. "Lukt het je een beetje om alles te verwerken?" Zijn antwoord was dat hij het al helemaal verwerkt had. Ik was verbaasd. Handig: zo snel en makkelijk dat bij mannen gaat, dacht ik nog.
Tot ik bij de huisarts vandaan kwam en vader vertelde over het gesprek.
De hoop brandde in zijn ogen toen hij me voreg:"En? Kan hij er wat aan doen?"

De gesprekken doe ik dus alleen. En dat is meestal megazwaar. Vaak vraagt vader ook niet hoe het was. Hij negeert. Soms vertel ik hem uit mezelf er wat over, maar hij kan er dan niets mee. Het lukt hem niet om opvoedingstips over te nemen, om er met elkaar over te praten, om ...
Ja wat eigenlijk? Ik veroordeel niet. Ik weet: het is geen onwil, het is onmacht. Niet dat het daardoor gemakkelijker wordt, maar het is wel beter te dragen.

Intake Eleos

Een beetje bibberen doen we wel, als we richting Eleos rijden. Spannend, want je gaat toch praten over wat je voelt, wie je bent of niet bent en hoe je alles ervaart. Zowel voor Vera als voor mij is het erg intensief.
De dame die ons komt halen ziet er in één oogopslag 'goed' uit. Vertrouwd, open gezicht en lieve blik in de ogen. De manier waarop ze ons open tegemoed treedt voelt als een warm welkom. Gelukkig maar, dat is vast één. Als je je bij iemand thuis voelt, praat dat ook veel makkelijker.

Dan moet ik wachten. Vera is met hulpverlener mee en ik heb een leeg uur voor me. Gelukkig is er de krant en mijn boek. Dat boek wat ik al eerder genoemd heb, van Henri Nouwen, Eindelijk thuis. Het is heel bemoedigende leesstof, waarbij ik mijn gedachten lekker kan verzetten. Ik voel me niet alleen, want Vader is bij. Ik ben bij Hem. Hij wacht op me met open armen als ik eens wegduik. Hij kijkt naar me uit als ik vlucht. Hij staat hand in hand als ik me opmaak voor een moeilijk gesprek.

Een goed uur later komt Vera terug lopen. Ik bekijk haar nauwkeurig, zonder dat ze het merkt. Het was zwaar, ik zie het aan haar. Maar ik zie geen spoor van tranen of zo. Knap, want ik voel de mijne nu al branden. Alleen het idee al, dat ik daar open en bloot mijn gevoelens en ding moet vertellen beangstigt me toch. Dat ik niet alleen ben, troost me. Dat Vader zo'n lieve meid als hulpverlener uitzocht, verwondert me. Al deze gevoelens buitelen door elkaar als we samen de trap op lopen naar de hoogste verdieping. Met de koffie in de hand, tweede bak, zet ik me in de stoel.
En dan begint ze:"
Tjonge, wat een heftig verhaal zeg!"
Ze doen het er om hoor, die hulpverleners. Ze draaien gewoon de kraan open en ik, ik grijp mijn koffiebekertje stevig vast en... begin te brullen.

Tel je zegeningen!

Intense vermoeidheid overmande me, tijdens en na het schrijven van de vorige twee blogjes. Een diep dal, daar zat ik in, waar ik nu weer een heel eind ben uitgetild. Gelukkig! Toegeven aan de vermoeidheid was een goed plan, want daardoor kan ik nu weer wat doen. Maar voorlopig nog even kalm aan...
Je kunt jezelf met je gedachten zo ontzettend de put in denken. Herkennen jullie dat?
Ik heb echt mijn gedachten om moeten zetten.
Ja! Het is erg en verdrietig dat Vera lesbie is, maar nee, het is niet het einde. Ze is niet ernstig ziek, ze is niet stervend, ze is nog steeds een gezellige meid die bij ons woont en van ons houdt!
Dus weg met die gedachten van verdriet, bitterheid en ondankbaarheid. Weg ermee. Ik wíl me er absoluut niet door laten beinvloeden. Niet meer. Onze dochter is onze dochter, blijft onze dochter en we mogen erg veel van haar genieten. Genoeg gerouwd over wat niet komen gaat, hoofd omhoog, hart naar boven, tel je zegeningen en dank God.
Gelukkig lukt het ook. Momenten waarin negatieve gedachtes toch de boventoon willen gaan voeren zet ik om. Hoe? Ik ga God danken. Letterlijk mijn zegeningen Hem vertellen. Dan stijg je boven jezelf uit naar Hem en kun je al het negatieve loslaten. Een goede 'oefening' die me erg veel vreugde geeft!

Een gesprekje met de huisarts geeft me veel moed. Wat is die man meelevend. Hij begrijpt onze zorg, ons verdriet en onze vraag naar goede hulpverlening. Ook hij verwijst door naar Eleos.
Ik hoor inderdaad best veel negatieve verhalen over Eleos, maar Vera is er al eens geweest, haar broertje trouwens ook, en we hebben er goede ervaringen.
Vera was een maand of 16 weggeweest en moest daardoor (langer dan een jaar) opnieuw alle papieren invullen. Samen met mij. Van die domme aanvraaglijsten waarin ze vragen of je al zindelijk bent en zo :-) We hebben er maar om gelachen. De lijst, die school in zou moeten vullen hebben we in de papiercontainer gegooid.
Al snel werden we gebeld door de administatie om een intake-afspraak te maken. De snelheid viel me op. Komt dat doordat Vera er al bekend is? Later blijkt dat het niet het geval is, er is gewoon bijna geen wachtlijst meer, waar Vera lekker van profiteert. We maken een afspraak voor 5 april om half twee. Eerste uur gesprek met Vera, daarna een uur gesprek met ouders.
Daar gaan we weer!