Mijn keus, Gods keus?

Op bergen en in dalen,

Ja! overal is God

Dank je, Ron voor dit mooie lied. Het is dagen lang op de achtergrond van mijn gedachten aanwezig geweest. Ik ken het van lang geleden en werd er weer erg door bemoedigd.

Vooral in de dalen was God. Samen met Hem ging ik door een diep dal. Maar ik heb me nooit alleen gelaten gevoeld. Kan ook niet, Hij wás er en ís er nog steeds!

Drie weken lang bestormde ik de hemel met mijn vragen over Vera. Over wat ik had ontdekt.
Hadden we als gezin niet al genoeg te dragen? Het leven gaat niet over rozen, dat is ook nooit beloofd. Maar toch. Zorgen zat, over Vera maar ook over de andere kinderen.
"Moet dit er echt nog bij, Heere?"vroeg ik me af. "had ik niet al zat sores?"
Drie weken lang was ik continue in gebed. Al wassend, strijkend, werkend, pratend. Mijn taken doende en toch bidden. Dat kan!

En naast dat moest ik iets DOEN! Maar wat? Praten wilde ik, maar dat was not done. Stel je voor zeg. Nee, angstvallig hield ik mijn mond stijf dicht. Ook tegenover mijn man. Ik was heel bang dat hij dít niet zou gaan accepteren. Zijn relatie met Vera is zo beroerd af en toe. Hij laat zó weinig merken dat hij van haar houdt, dat zelfs ik er wel eens aan twijfel. En dan dit? Het papa vertellen? Nee. Dat doen Vera en ik tegen de tijd dat goed lijkt wel een keer. Dat is niet aan mij nu.

Wat moet ik dan? Zo sterk was de  drang om iets te doen, dat ik op bepaalde momenten de rust heb genomen en me 'verstopte' op de zolderkamer. Daar was een computer, met alleen Word geinstalleerd. Daar schreef ik het verhaal. Wat hielp me dat zeg. Ik schreef en las, herstelde en las weer. Net zo lang tot ik verwerkte en besefte: ja! Dit gaat echt mij aan. En mijn kind. Net zolang tot ik geloofde dat het echt waar was.

Toen ik kort daarna de Eva in handen kreeg was de keuze snel gemaakt. Biddend. Het open gelaten voor God: "Als dit geplaatst mag worden prima, maar verhinder het als het niet Uw wil is, alstublieft!"
Het is zo makkelijk om te denken dat jouw keus ook Gods keus is, maar het kan zo anders zijn.

Ik stuurde het op en kreeg al snel contact met Marianne Grandia, freelance schrijver voor de Eva. Met name voor het artikel 'Eva in vertrouwen'. Het balletje ging rollen.
En ik bid dat er mensen zijn, die door dit artikeltje openheid geven of hun kind accepteren. Dat was mijn doel. Natuurlijk naast het feit dat Vera het misschien zou lezen, dat Vera de eerste stap zou nemen. Dat ze me zou vertrouwen omtrent haar diepste gevoelens. En ik kan vast verklappen: dat is gebeurd. Maar op een heel andere wijze als ik dacht. En ik merkte het al weer: de mens wikt, God beschikt.

Een gezegende week met Vader

Zo chaotisch als mijn vorig blogje was, zo chaotisch is het in mijn hoofd geweest. Nu ik hierover ging schrijven, kwam de chaos weer terug. Zodra ik er over praat komt de chaos weer terug. Het hoe en waarom  houden me dan opeens weer flink bezig. Terwijl het op andere momenten helemaal van me af is. Maar goed, nu weer een poging wagen naar een rustiger, overzichtelijker en goedlopend blogje. :-)

De week van ontdekken was moeilijk. Heel erg zwaar. Vera was niet thuis, ze was op kamp. In de Eva staat dat ze logeren was, tegen herkenning. Maar de rest van het gezin was er wel. Het was erg warm en iedereen had vakantie. Ook mijn man. Er was geen moment stilte in huis, geen moment voor mij alleen. Wat miste ik dat!
Mijn enige, maar ook beste Aanspreekpunt over dit alles was God. Ik beleed Hem mij schuld: ik spiekte toch in het dagboek. En ik dankte Hem voor Vera, mijn dochter. Ik smeekte Hem om genezing, of ik het maar fout mocht hebebn. Misschien was het een tijdelijk iets, een ontdekken en uitproberen van zichzelf. Maar "Uw wil geschiede."
Ik vertelde Hem mijn  zorgen nu Vera op kamp was met een stel meiden (binnen de hele groep waren maar een stuk of vier jongens.). Wat moet dát moeilijk voor haar zijn. Want gaat iedereen er niet van uit dat als je Vera heet, je een meisje bent? Op en top een meisje? Ze zetten je in de slaapzaal voor meisjes. In de badkamer, voor meisjes. Logisch en goed, maar voor haar zo heel veel verleiding! Die men juist tegen wil gaan, dat is nu eenmaal de reden van een jongens- en meidenslaapzaal. Wat een strijd, wat een verliefdheden kunnen juist daar beginnen!! Ik bid en smeek God om bescherming voor verkeerde gedachten, verkeerde gevoelens, verkeerde handelingen...

Waarschijnlijk ben ik niet mezelf geweest die weken. Hebben de kinderen en mijn man me af en toe eens raar aangekeken. Maar misschien ook niet. Ze hebben me het nooit eens gevraagd. Voor mezelf was ik weg. Heel ver weg. Tegelijkertijd én in een diep dal én op een hoge berg. Alleen met God. En zo werd deze moeilijke tijd van eenzaam verwerken en dragen een rijke tijd met Vader: Hij die als geen ander me kent en ziet, Vera kent en ziet en ons begrijpt in ons verdriet. Hij is Trooster bij uitstek! Niet alleen voor ons, Hij wil dat ook voor jou, lezer, zijn!

Losse gedachtenflodders van een mama

Daar zit ik dan. Temidden van de puinhopen van mijn dochter (17). Of moet ik zeggen: van haar leven? De rommel en de stofwolken om me heen grijnzen me arglistig toe.

 

Het is 24 juli 2012.  Ik heb eindelijk tijd voor Vera 's kamer. Wat een bende, wat een zooi. Nu ze een paar dagen weg is, grijp ik mijn kans.

Kasten gaan leeg. Planken worden afgestofd. Gordijnen gewassen. Ramen gezeemd. Het gaat lekker en schiet goed op. Al zal ik het niet redden in één dag, vermoed ik. 

De volgende dag ga ik de klus afmaken en stuit op het schriftje. Het verboden schriftje. Jullie weten wat ik daarmee heb gedaan. Ik sloeg het wél open. Ik ging het wél lezen. En ik vond het geheim.

 
‘Gelukkig zijn de zelfmoordideeën een beetje over. Ik weet nú dat ik voor God waardevol ben’. Ik blader verder terug en lees daar de oorzaak van zulke verdrietige ideeën: ‘ik ben verliefd! Op een meisje…’

 

Daar zit ik dan. Op mijn knieen tussen de troep. Schrift op schoot. Wat er dan door je heen gaat! De schok. Het toch wel ergens al geweten hebben. Bevestiging. De toekomst die je kind, Mijn kind, door gaat maken. Heel anders dan je verwacht en hoopt.

Mijn gedachten gaan terug in de tijd. Hoe Vera als jong, kwetsbaar meisje naar de kleuterschool ging. Ze klampte zich helemaal vast aan één figuur: een hele lieve jongen, die, naar wat we nu weten, ook homofiliegevoelens heeft. Maakt dat uit? Nee! Maar ik denk er wel opeens aan. Of aan al die keren dat Vera haar spleetje piemeltje noemt. Vergeef me even het woord, zo zei ze het altijd. Ik snapte dat niet. Oudste in het gezin, geen grote broers boven haar of zo. Nu zie ik het scherper. Zo voelt het waarschijnlijk ook. Haar grove taal, zo helemaal niet meisjesachtig. Haar houding. Haar...alles. Gewoon, ergens wist ik het! Maar het is moeilijk te omschrijven waardoor.

Vera is niet het meisje wat je ziet lopen met een stoere knul aan d'r arm. Of in een trouwjurk. Daar heb ik al heel lang mijn vraagtekens bij gehad. Hoewel we natuurlijk niet in de toekomst kunnen kijken. Ik gooide het altijd op haar Asperger. Want hebben mensen met autisme niet meer de mannelijke hersenen? Is uitgebreid verhaal, ga ik nu maar niet op in. Is het vreemd, dat ik dacht dat ze daarom vaak zo jongensachtig doet?

Misschien gooi ik alles wel door elkaar, maar het is ook zo'n warboel in mijn hoofd, nu ik in de kamer zit. Terwijl al die herinneringen boven komen slaan in mijn hersenpan de stoppen zo'n  beetje door. Paniekerige ideeen komen boven. Wat moet ik! Wat moet zij! Wat, WAT??????? Zittend op de grond, in die lege kamer, bestorm ik de hemel en smeek God of ik het toch mis mag hebben. Misschien was het maar een periode en is het nu over? Het schrift stop ik weg, ik lees het niet meer. Het enige wat ik nog kan doen is doorgaan. Schoonmaken die kamer. Helemaal afmaken en daarna naar benenden gaan. En dan? Ja. Wat dan?

Ik veeg mijn wangen droog. Ik ga weer aan de slag. Op de automatische piloot. Ondetrtussen roep ik God aan. Hij is ons een Schild en Hulp, zeer groot. Wat kan ik beter dan naar Hem de toevlucht nemen?

Als de kamer klaar is, schoon en fris, ga ik naar beneden. Met een zeer bezwaard hart. Het voelt alsof ik ook wel een schoonmaak kan gebruiken.